Bezprądowe powlekanie niklem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Bezprądowe powlekanie niklem jest autokatalityczną techniką chemicznego nanoszenia powłok niklowo-fosforowych lub niklowo-borowych na określone powierzchnie (metalowe lub plastikowe).

Proces polega na zredukowaniu jonów niklu w obecności reduktora. Najczęściej jest to roztwór diwodorofosforanu sodu (NaH2PO4. W wyniku reakcji powstaje powłoka stopowa o różnej zawartości procentowej fosforu - od nisko fosforowych (2%-5%) do wysoko fosforowych (11%-14%). Właściwości mechaniczne i metalurgiczne powłoki zależą właśnie od fosforu.

Ogólnie[edytuj | edytuj kod]

Bezprądowe powlekanie niklem jest reakcją autokatalityczną wykorzystywaną do osadzania powłok niklu na określonym podłożu. Jest to proces niewymagający przepuszczania prądu elektrycznego przez roztwór.

Bezprądowe powlekanie ma kilka przewag nad galwanicznymi metodami. Nie potrzeba wykorzystywać źródła prądu, można osadzać na powierzchni bez względu na jej kształt, oraz można osadzać na nieprzewodzących powierzchniach.

Przygotowanie powierzchni[edytuj | edytuj kod]

Przed przeprowadzeniem osadzania powierzchnia musi zostać odpowiednio przygotowana. Przede wszystkim obróbka mechaniczna, następnie mycie wraz z odtłuszczaniem, a na końcu trawienie. Należy również przeprowadzić aktywację powierzchni przy pomocy, na przykład, chlorku cyny (II)(SnCl2) i chlorku palladu (II) (PdCl2)

Wady i zalety[edytuj | edytuj kod]

Zalety:

  1. Nie potrzeba korzystać z prądu elektrycznego.
  2. Możliwe powlekanie jedynie na części powierzchni.
  3. Nie potrzeba zaawansowanego sprzętu.
  4. Dowolnie można wybierać masę i grubość osadzanej powłoki.
  5. Doskonałe mikrowygładzanie.
  6. Uzupełnianie surowców może następować automatycznie.
  7. Nie potrzeba skomplikowanej filtracji.
  8. Można uzyskać powierzchnie od matowych do o wysokim połysku.

Wady:

  1. Substraty się zużywają i należy je uzupełniać/wymieniać.

Każdy rodzaj bezprądowego powlekania ma swoje wady i zalety zależne od sposobu nakładania powłoki oraz uzytych substratów.

Nakładanie[edytuj | edytuj kod]

Najpowszechniejszą technologią bezprądowego powlekania niklem jest wykorzystywanie fosforu. Zawartość fosforu w takiej powłoce może się wahać od 2% do 14%. Tego typu powłoki stosuje się w przypadku gdy potrzeba dużej odporności na ścieranie, odpowiedniej twardości oraz przy ochronie przed korozją. Na przykład zawory bezpieczeństwa szybów naftowych, wirniki, wały, etc. Często tego typu technologię stosuje się również przy produkcji obwodów drukowanych, zazwyczaj z dodatkową powłoką złota w celu ochrony przed korozją.

Z powodu wysokiej twardości powłoki może ona zostać użyta do ochrony zużytych części. Powłoki grubości 25 do 100 mikrometrów mogą być nałożone i mechanicznie obrobione do właściwego kształtu. Jednolitość osadzania oznacza możliwość wykorzystania do powlekania skomplikowanych elementów na których nie możliwe jest osadzenie innego typu twardych powłok (np: chromu)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Książki[edytuj | edytuj kod]

  • Glenn O. Mallory, Juan B. Hajdu: Electroless plating: Fundamentals And Applications. American Electroplaters and Surface Finishers Society, 1990. ISBN 0936569077.

Strony internetowe[edytuj | edytuj kod]