Bezrobocie w Polsce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bezrobocie w Polsce w miastach na prawach powiatu w 2012 roku

W Polsce, w sensie prawnym, bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, nie ucząca się w szkole w systemie dziennym, zarejestrowana we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli:

Podstawowym miernikiem wielkości bezrobocia jest stopa bezrobocia, czyli stosunek liczby bezrobotnych zarejestrowanych do liczby ludności aktywnej zawodowo (tj. pracującej i bezrobotnej łącznie) wyrażony w procentach

Stopa bezrobocia[edytuj | edytuj kod]

Według podawanej przez GUS stopy bezrobocia (czyli bezrobotnych zarejestrowanych do "aktywnych zawodowo") stopa bezrobocia w III kwartale 2013 wynosiła 13,0%. Fakt ten wynika z ww. definicji w sensie prawnym. Dodatkowo bezrobotny nie zawsze zostanie zarejestrowany – m.in. odrzucenie ofert powoduje czasowy zakaz rejestracji, a sam bezrobotny musi wypełnić wniosek. Faktycznie wyniki NSP 2011 to prognoza, m.in. mogą nie obejmować emigracji czasowej oraz sytuacji nie powiadomienia o niej jednostek administracji. Nie oznacza jednak to faktycznego bezrobocia wszystkich bezrobotnych zarejestrowanych – z faktu istnienia tzw. szarej strefy[1].

Stopa bezrobocia rejestrowanego w grudniu 2013 r. wynosiła 13,4%, tyle samo co rok wcześniej i 0,2 punktu procentowego więcej niż w listopadzie 2013. Liczba wolnych miejsc pracy i miejsc aktywizacji zawodowej zgłoszonych przez pracodawców do urzędów pracy w grudniu 2013 roku wyniosła 46 tys., o 28% więcej niż rok wcześniej[2].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy