Biała Waka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Biała Waka
Herb
Herb Białej Waki
Państwo  Litwa
Okręg wileński
Burmistrz Henryk Baranowicz
Powierzchnia 3,64 km²
Populacja (2005)
• liczba ludności

1 075
Nr kierunkowy 380
Kod pocztowy LT-17035
Położenie na mapie rejonu solecznickiego
Mapa lokalizacyjna rejonu solecznickiego
Biała Waka
Biała Waka
Ziemia 54°27′30″N 25°07′20″E/54,458333 25,122222
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal Litwa, Łotwa i Estonia

Biała Waka (lit. Baltoji Vokė) – miasto na Litwie, położone nad rzeką Waką, po południowej stronie Gór Ponarskich, 30 km od Solecznik i 11 km od Wilna. Administracyjnie należy do rejonu solecznickiego w okręgu wileńskim.

W czasie II wojny światowej, podczas okupacji hitlerowskiej, znajdował się tutaj obóz pracy, gdzie wydobywano torf. Przywożono tu Żydów z wileńskiego getta[1].

Biała Waka, nazywana początkowo Nowe Żegaryno (Naujoji Žagarinė), powstała w 1950 roku, koło wsi Żegaryno, kiedy w okolicy podjęto eksploatację olbrzymich złóż torfu, obecnie jego wydobycie znacznie zmalało.

W Białej Wace, większość narodowościową (62%) stanowią Polacy, 19% białowaczan zadeklarowało przynależność do narodowości litewskiej, 12% rosyjskiej, 3% białoruskiej.

Powierzchnia miasta to 3,64 km².

W mieście działają dwie szkoły średnie (polska im. Elizy Orzeszkowej i litewska Šilo), dom kultury, muzeum. Muzeum ma w swoich zbiorach ponad 1000 eksponatów z XIX i XX wieku.

Na północ od miasteczka leży płytkie jezioro Popis o powierzchni 210 ha. Występuje tu aż 274 gatunków roślin, kilka gatunków wpisanych jest do litewskiej Czerwonej Księgi (m. in. grzybień biały i kłosówka miękka). Na Jeziorze Popis i stawach białowackich występuje ponad 200 gatunków ptaków, w tym 17 gatunków ptaków drapieżnych.

Jezioro Popis połączone jest kanałem z Mereczanką.

Związani z miastem[edytuj | edytuj kod]

  • Anicet Brodawski - wieloletni dyrektor Wileńskiego Agrozootechnikum (obecnie Wileńska Wyższa Szkoła Rolnicza w Białej Wace).

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mieczysław Machulak, W stronę Solecznik, wyd. Apla, Krosno 2005 r.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]