Biała rasa człowieka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Biała rasa człowieka (rasa europeidalna, kaukazoidalna) - według dawnych koncepcji jedna z trzech głównych, opartych na fenotypie ras człowieka (obok czarnej i żółtej).

Współcześnie część badaczy uważa, że pojęcie rasy w odniesieniu do człowieka nie ma uzasadnienia naukowego. Pogląd ten uzasadniany bywa badaniami antropologicznymi wskazującymi, że gatunek Homo sapiens jest monotypowy (cfr. badania dr Spencer Wells oraz dr Cheik Anta Diop). Według badań z 2003 roku, pośród polskich antropologów 25% z nich odrzuca pojęcie rasy[1].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Białą rasę dzielono na odmianę nordycką, środkowoeuropejską i śródziemnomorską. Pierwotnie występować miała na obszarze całej Europy, północnej Afryki oraz południowo-zachodniej Azji, ale wraz z rozwojem cywilizacji przedstawiciele rasy białej osiedlali się nowych terenach.

Antropolodzy do rasy białej zaliczali też zazwyczaj populacje zamieszkujące Indie, Cejlon, a także niekiedy Ajnów - ludność z północnej Japonii i Sachalinu. Pewne cechy rasy białej wykazywać mieli też mieszkańcy Polinezji.

Według tych teorii, przedstawiciele rasy białej charakteryzują się następującymi cechami antropologicznymi:

Przedstawiciele rasy białej, krzyżując się z osobami innych ras, dawać mieli początek osobnikom ras mieszanych, określanych mianami:

Przypisy

  1. "'Race'—Still an Issue for Physical Anthropology? Results of Polish Studies Seen in the Light of the U.S. Findings" by Katarzyna A. Kaszycka. American Anthropologist March 2003, Vol. 105, No. 1, pp. 116-124.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]