Białe Piekło na Piz Palü

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Białe Piekło na Piz Palü
Die weiße Hölle vom Piz Palü
Plakat filmu
Plakat filmu
Gatunek film górski
Rok produkcji 1929
Data premiery 11 października 1929
Kraj produkcji Republika Weimarska
Język niemiecki
Czas trwania 150 min. (w wersji oryginalnej)
Reżyseria Arnold Fanck
Georg Wilhelm Pabst
Scenariusz Arnold Fanck
Ladislaus Vajda
Główne role Leni Riefenstahl
Ernst Udet
Ernst Petersen
Muzyka Willy Schmidt-Gentner
Zdjęcia Sepp Allgeier
Richard Angst
Hans Schneeberger
Montaż Arnold Fanck
Hermann Haller
Dystrybucja H. R. Sokal-Film GmbH

Białe Piekło na Piz Palü (niem. Die weiße Hölle vom Piz Palü) – niemy film z 1929 roku produkcji niemieckiej w reżyserii Arnolda Fancka i Georga Wilhelma Pabsta. W rolach głównych wystąpili Leni Riefenstahl i Ernst Udet.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Żona alpinisty dr Johannesa Kraffta (Gustav Diessl) umiera na skutek upadku w głąb szczeliny lodowca. Do wypadku dochodzi częściowo wskutek niedbalstwa doktora. Dziesięć lat później nowożeńcy Karl Stern (Ernst Petersen) i Maria Majoni (Leni Riefenstahl) przybywają do alpejskiej chaty w okolicy St. Moritz. Poznają tam doktora Kraffta, który cierpi na obsesję na punkcie śmierci swojej żony i ciągle poszukuje jej w górach. Razem wybierają się w góry aby wejść na Piz Palü, nie wiedzą jednak, że nadciąga burza. Zostają uwięzieni w górach z Sternem, który złamał nogę, postanawiają , że tą noc spędzą na niewielkiej półce skalnej. Dr Krafft przekazuje swój płaszcz Karlowi, w następstwie wychłodzenia umiera nie doczekawszy poranka. Ostatecznie pilot Ernst Udet (grany przez samego siebie), który jest przyjacielem Karla i Marii, odnajduje parę. Zawiadamia także ratowników, którzy ostatecznie ratują ich, bezpiecznie sprowadzając z powrotem do doliny.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

  • Gustav Diessl jako Dr Johannes Krafft
  • Leni Riefenstahl jako Maria Majoni
  • Ernst Petersen jako Karl Stern
  • Ernst Udet jako on sam
  • Mizzi Götzel jako Maria Krafft, żona doktora Johannesa Kraffta
  • Christian Klucker jako Otto Spring, przewodnik górski
  • Kurt Gerron jako gość nocnego klubu[1]

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

Film był kręcony od stycznia do czerwca 1929 roku w Masywie Bernina w Alpach. Praca nad filmem została podzielona na dwóch reżyserów. Arnold Fanck był odpowiedzialny za reżyserię filmu w górach, a Wilhelm Pabst reżyserował sceny w budynkach oraz ponadto doradzał Fanckowi. Scenografia została zaprojektowana przez Ernö Metzner, zdjęcia do filmu wykonali Sepp Allgeier, Richard Angst i Hans Schneeberger. Fanck kontynuował pracę z Riefenstahl i Udetem w filmach Burza nad Mont Blanc i S.O.S. Eisberg.

Dystrybucja[edytuj | edytuj kod]

Film miał swoją premierę 11 października 1929 roku w Wiedniu. W Niemczech miał on premierę 1 listopada tego samego roku w Stuttgarcie. Jednak oficjalną premierę w Niemczech miał 15 listopada 1929 roku w Berlinie. W ciągu pierwszych czterech tygodni wyświetlania został obejrzany przez ponad 100,000 widzów w UFA Palast w Berlinie, w tamtym czasie było to największe i najważniejsze kino w Niemczech.

W 1930 roku została wydana międzynarodowa wersja dźwiękowa filmu po angielsku. W 1935 roku pojawiła się niemiecka wersja dźwiękowa z muzyką autorstwa Giuseppe Becce. Film został skrócony w tej wersji do 90 minut. Po dojściu nazistów do władzy w 1933 roku, żydowsko brzmiące nazwisko „Karl Stern” zmieniono na „Hans Brandt”. Wszystkie sceny z żydowskim aktorem Kurtem Gerronem, który zginął w Auschwitz w 1944 roku, zostały wycięte w tym wydaniu. W 1950 roku nakręcono remake filmu pt. Föhn w reżyserii Rolfa Hansena, z główną rolą Hansa Albersa i Liselotte Pulver.

Oryginalna wersja filmu była zaginiona do 1996 roku. Obraz został odnowiony w 1997 roku przez Niemieckie Federalne Archiwum Filmowe. Oryginalna muzyka autorstwa Willyego Schmidta-Gentnera pozostaje nadal zaginiona.[2]

Przyjęcie[edytuj | edytuj kod]

Film został dobrze przyjęty zarówno przez krytyków jak i publiczność. Wielu historyków filmowych uważa ten film Fancka za największy sukces i największy sukces Riefenstahl jako aktorki. W roku wydania film zajął drugie miejsce na liście najbardziej kasowych filmów w Niemczech.[3]

Przypisy

Linki Zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]