Białko Bence'a-Jonesa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Białko Bence'a-Jonesa - to łańcuchy lekkie immunoglobulin patologicznie występujące w moczu. Służy do diagnostyki szpiczaka mnogiego, makroglobulinemii Waldenströma. W celu oznaczenia białka Bence'a-Jonesa w moczu stosowano metodę precypitacji termicznej, obecnie stosuje się elektroforezę na żelu agarozowym. Białko zostało opisane przez Anglika Henry'ego Bence'a Jonesa w 1847.