Białobóg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Białobóg – bóstwo słowiańskie, które począwszy od XVI wieku[1] próbowano wyprowadzić na zasadzie analogii do Czarnoboga.

XII-wieczny kronikarz niemiecki Helmold zapisał że u Słowian "losem pomyślnym kieruje dobry Bóg, wrogim zaś bóg zły", nazywając potem złego boga Diabłem lub Czarnobogiem (Diabol sive Zcerneboch, id est nigrum deum). Na podstawie wzmianki o "dobrym Bogu" późniejsza literatura utworzyła postać Białoboga, promując pogląd o rzekomym dualizmie religii pogańskich Słowian[2]. Brak jest jednak jakichkolwiek źródeł potwierdzających istnienie takiego bóstwa.

Jako ślady rzekomego kultu Białoboga wskazywano nazwy miejscowe, np. miejscowość Belbuck pod Greifswaldem i górę Bieleboh na Górnych Łużycach, ta druga nazwa jest jednak wtórna (została nadana na początku XIX wieku) i nie ma związku z domniemanym kultem religijnym. O wsi Białoboki pod Trzebiatowem Roczniki premonstrateńskie wspominają że jej nazwa wywodzi się od "Belboga, bożka Pomorzan", bardziej prawdopodobna jest jednak rzeczywista etymologia tej nazwy od buka lub boku.

Przypisy

  1. Barbara i Adam Podgórscy: Wielka Księga Demonów Polskich - leksykon i antologia demonologii ludowej. Katowice: Wydawnictwo KOS, 2005, s. 44. ISBN 83-89375-40-0.
  2. Andrzej Szyjewski: Religia Słowian. Kraków: Wydawnictwo WAM, 2004, s. 40. ISBN 83-7318-205-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]