Białoruska Republika Ludowa
| Беларуская Народная Рэспубліка Biełaruskaja Narodnaja Respublika Białoruska Republika Ludowa |
|||||
|
|||||
|
|||||
| Hymn: Vajacki marš (Wojacki marsz) |
|||||
| Język urzędowy | białoruski | ||||
| Język używany | białoruski, rosyjski, litewski, hebrajski, jidysz, ukraiński, polski | ||||
| Stolica | Mińsk | ||||
| Ostatnia głowa państwa | prezydent Piotra Kreczeuski (w kraju), Iwonka Surwiłła (na uchodźstwie) | ||||
| Status terytorium | państwo | ||||
| Proklamowanie niepodległości | Rosyjska FSRR 25 marca 1918 |
||||
| Aneksja | Rosyjska FSRR 5 stycznia 1919 |
||||
| Religia dominująca | prawosławie, grekokatolicyzm, katolicyzm, judaizm, kalwinizm | ||||
| Strefa czasowa | UTC +2 (zima) UTC+3 (lato) |
||||
|
Państwa istniejące w XX wieku na terenie obecnej Białorusi |
||
| Imperium Rosyjskie do 1917 |
||
| Republika Rosyjska 1917 |
||
| Rosyjska Federacyjna SRR 1917-1918 |
||
| Ober-Ost 1918 |
||
| Białoruska Republika Ludowa 1918-1919 |
Królestwo Litwy 1918 |
|
| II Rzeczpospolita 1919-1939 |
Białoruska SRR 1919 |
Pierwsza Republika Litewska 1919 |
| Litewsko-Białoruska SRR 1919 |
||
| Białoruska SRR 1919–1941 |
Litwa Środkowa 1920-1922 |
|
| . . |
||
| Komisariat Rzeszy Wschód 1941–1944 |
||
| Białoruska SRR 1944–1991 |
||
| Republika Białorusi 1991- |
||
Białoruska Republika Ludowa (biał. Беларуская Народная Рэспубліка, Biełaruskaja Narodnaja Respublika) – pierwsze w historii państwo białoruskie istniejące od marca do grudnia 1918 roku na terenach okupowanych przez Cesarstwo Niemieckie.
Spis treści |
[edytuj] Geneza i początkowa działalność
W październiku 1917 roku, w obliczu rosnących wpływów bolszewików, demokratyczne białoruskie partie polityczne powołały będącą ich reprezentacją Wielką Radę Białoruską. Ta zwołała w dniach 17-31 grudnia w Mińsku Pierwszy Kongres Wszechbiałoruski, na którym podjęto uchwałę o prawie narodu białoruskiego do niepodległości i samostanowienia.
Białoruska Republika Ludowa powołana została do życia 25 marca 1918 roku w Mińsku Litewskim po tym, gdy znaczna część Białorusi (w tym Mińsk) w lutym znalazła się pod okupacją Niemiec na mocy traktatu brzeskiego. BRL rościła sobie prawo do terytorium byłych rosyjskich guberni: mińskiej, mohylewskiej, witebskiej, smoleńskiej, grodzieńskiej, wileńskiej i części kowieńskiej, a także zamieszkanych głównie przez Ukraińców części guberni chełmskiej i wołyńskiej[potrzebne źródło] .
Rząd Białoruskiej Republiki Ludowej działał w warunkach okupacji niemieckiej. Nie został poparty ani przez bolszewików, ani przez Niemców, choć ubiegał się o uznanie i poparcie międzynarodowe. Zostały wysłane misje na Ukrainę, Litwę, Łotwę, do Polski, Niemiec, Szwecji, Estonii, Francji, Bułgarii. Niemcy z jednej strony przekazali część funkcji Rządowi BRL (handel, edukację, przemysł, opiekę społeczną i kulturę), natomiast z drugiej utrudniali rządowi ich wykonywanie. Podstawy konstytucji zostały określone w Drugim Akcie Ustawodawczym. Państwo zostało uznane przez Litwę, Łotwę, Estonię, Czechosłowację, Finlandię, Ukraińską Republikę Ludową i Turcję.
Po upadku Cesarstwa Niemieckiego wojska niemieckie 10 grudnia 1918 roku opuściły Mińsk, a 1 stycznia grupa komunistów białoruskich na terenie kontrolowanym przez Armię Czerwoną ogłosiła w Smoleńsku, gdzie tymczasowo mieściły się władze radzieckie tzw. obwodu zachodniego (formalnie obejmował teren Białorusi), powstanie Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. 5 stycznia 1919 roku, po zajęciu bez walki Mińska przez Armię Czerwoną, nastąpił kres istnienia Białoruskiej Republiki Ludowej. 7 stycznia 1919 przeniesiono do Mińska stolicę nowo powstałej BSRR.
27 lutego 1919 na części terytorium byłej BRL powołano Litewsko-Białoruską Republikę Rad.
[edytuj] Stosunki z RP
1 lipca 1919 roku premierzy RP i od kilku miesięcy już faktycznie nieistniejącej BRL Ignacy Jan Paderewski i Anton Łuckiewicz ogłosili w Paryżu projekt budowy federacji dwóch państw – przewidziano dla nich wspólną politykę zagraniczną i obronną. Do polsko-białoruskiego sojuszu jednak nie doszło ze względu na opory znacznej części białoruskich polityków (13 grudnia 1919 roku Łuckiewicza w fotelu premiera rządu emigracyjnego zastąpił nastawiony z rezerwą wobec Polaków Wacłau Łastouski) oraz postawę polskich nacjonalistów żądających bezwarunkowej inkorporacji ziem wschodnich RP w granicach z 1772 roku.
Po rozpoczęciu negocjacji polsko-radzieckich w Mińsku jesienią 1920 roku rząd białoruski w Kownie na czele z Łastouskim podpisał z władzami Litwy umowę o "powstrzymywaniu polskiego imperializmu" (13 listopada 1920).
[edytuj] Władze państwa
Na czele Białorusi stała demokratycznie wybrana Rada Białoruskiej Republiki Ludowej, której prezydent pełnił formalnie funkcję głowy państwa. Gabinetem kierował premier.
[edytuj] Prezydenci Rady Białoruskiej Republiki Ludowej
- Jan Sierada marzec 1918 – czerwiec 1918
- Jazep Losik czerwiec 1918 – grudzień 1919
- Piotra Kreczeuski grudzień 1919 – marzec 1928 na emigracji
- Wasil Zacharka marzec 1928 – marzec 1943 na emigracji
- Mikoła Abramczyk marzec 1943 – maj 1970 na emigracji
- Wincent Żuk-Hryszkiewicz maj 1970 – listopad 1982 na emigracji
- Jazep Sażycz listopad 1982 – 1997 na emigracji
- Iwonka Surwiłła 1997 – na emigracji
[edytuj] Kontynuacja działalności na emigracji
Po podziale terytoriów, do których rościła sobie pretensje Białoruska Republika Ludowa, przez Polskę i RFSRR Rada Białoruskiej Republiki Ludowej nie zaprzestała działalności, przenosząc się na terytorium Litwy, a od 1920 rezydując w czeskiej Pradze. Po zajęciu przez Niemców Czechosłowacji władze białoruskie przeniosły się do Paryża, zaś od 1950 kontynuują swą działalność w kanadyjskim Toronto.
[edytuj] Centralna Rada Białoruska
Podczas drugiej wojny światowej na terytorium Białorusi powstał uzależniony od III Rzeszy rząd Radosława Ostrowskiego, który używał symboli charakterystycznych dla niepodległościowego ruchu białoruskiego (Pogoń i biała flaga z czerwonym pasem), co w 1995 roku stało się dla komunistów i prezydenta Łukaszenki pretekstem do przywrócenia symboliki państwowej nawiązującej do czasów sowieckich.