Białorybica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Białorybica
Stenodus leucichthys[1]
(Güldenstädt, 1772)
Białorybica
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd łososiokształtne
Rodzina łososiowate
Podrodzina siejowate
Rodzaj Stenodus
Gatunek białorybica
Synonimy
  • Coregonus lucius Nilsson, 1855
  • Salmo leucichthys Güldenstädt, 1772
  • Salmo mackenzii Richardson, 1823
  • Stenodus leucichthys leucichthys (Güldenstädt, 1772)
  • Stenodus leucichthys mackenzii (Richardson, 1823)
  • Stenodus mackenzii (Richardson, 1823)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 EW pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Białorybica[3] (Stenodus leucichthys) – gatunek anadromicznej ryby łososiokształtnej, zaliczany do siejowatych (Coregoninae), blisko spokrewniony z nelmą (Stenodus nelma)[4][5]. Obydwa taksony były wcześniej klasyfikowane jako podgatunki w obrębie Stenodus leucichthys. Białorybica wymarła w warunkach naturalnych. Przetrwały jedynie populacje hodowlane[2].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Właściwa białorybica (klasyfikowana wcześniej jako Stenodus leucichthys leucichthys) żyła w Morzu Kaspijskim i jego zlewisku (Wołga, Ural i Terek)[2]. Żyły w przybrzeżnej strefie mórz, w pobliżu estuariów. Na tarło wpływały do rzek. W Związku Radzieckim była hodowana na dużą skalę. Pod koniec lat 90. XX wieku liczba osobników hodowlanych drastycznie spadła[2].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Osiąga długość 120 cm i do 20 kg masy ciała. Ciało bocznie spłaszczone, głowa duża, zakończona dużym pyskiem, dolna szczęka wysunięta do przodu. Boki srebrzyste z jaśniejszym spodem. Grzbiet z zielonkawym, niebieskawym lub brązowawym połyskiem. Płetwa tłuszczowa obecna. Płetwa grzbietowa i ogonowa ciemno obrzeżone. Łuski duże, 90–120 w linii bocznej. W Wołdze wyróżnia się dwie formy – wiosenną i jesienną – różniące się terminem wpływu do rzeki[6].

Odżywianie[edytuj | edytuj kod]

Białorybica żywi się mniejszymi rybami z rodziny babkowatych, siejowatych i karpiowatych, młode – planktonem i bezkręgowcami.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Wędrówki odbywała wiosną lub jesienią. W ich trakcie nie pobierała pokarmu. Ikra była składana na dnie rzeki. Larwy zaraz po wylęgu rozpoczynały spływ do morza. Dwuletnie osobniki mają przeciętnie ok. 50 cm, pięcioletnie 80–90 cm długości.

Przypisy

  1. Stenodus leucichthys w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Stenodus leucichthys. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. G. Nikolski: Ichtiologia szczegółowa. Tłum. Franciszek Staff. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1970.
  4. Eschmeyer, W. N. (ed).: Catalog of Fishes electronic version (2 July 2013) (ang.). California Academy of Sciences. [dostęp 6 lipca 2013].
  5. Stenodus leucichthys. (ang.) w: Froese, R. & D. Pauly. FishBase. World Wide Web electronic publication. www.fishbase.org [dostęp 6 lipca 2013]
  6. E. S. Biełajewa: Stenodus leucichthys leucichthys (Güldenstädt,1772) (ang.). W: Caspian Environment Programme [on-line]. [dostęp 6 lipca 2013].