Biały Domek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Biały Domek
Sala jadalna

Biały Domek – klasycystyczny budynek znajdujący się w Łazienkach Królewskich w Warszawie. Wzniesiony w latach 1774–1776 według projektu Dominika Merliniego, który nadał mu cechy podmiejskiej letniej will.

Jest pierwszym obiektem zbudowanym w Łazienkach przez Stanisława Augusta Poniatowskiego[1].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Biały Domek znajduje się przy Promenadzie Królewskiej – wytyczonej w latach 70. XVIII wieku spacerowej drodze prowadzącej do pałacu Na Wyspie.

Drewniana budowla na planie kwadratu z tynkową powłoką o jednakowym kształcie fasad ozdobiona jest na krawędzi dachu balustradą oraz belwederkiem w środku. Centrum budynku zajmuje klatka schodowa, wokół której usytuowane są pokoje: sala jadalna, bawialnia, sypialny, gabinet ośmiokątny, garderoby i pomieszczenia sanitarne. Przed południową fasadą znajduje się wsparty na postaci Fauna zegar słoneczny z 1776.

W latach 1801–1805 w Białym Domku mieszkał w okresie letnim przebywający na wygnaniu król Francji Ludwik XVIII[2].

Budynek nie został zniszczony w czasie II wojny światowej, a pomieszczenia zachowały swój pierwotny wystrój. Po remoncie, Biały Domek został udostępniony do zwiedzania w 1968[3].

Przypisy

  1. Marek Kwiatkowski: Wielka księga Łazienek. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2000, s. 42. ISBN 83-7255-684-9.
  2. Izabela Zychowicz, Jadwiga Abramowicz: Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie. Warszawa: Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie, 2013, s. 132. ISBN 978-83-935584-3-8.
  3. Marek Kwiatkowski: Muzeum Łazienki Królewskie [w:] 200 lat muzealnictwa warszawskiego. Dzieje i perspektywy. Warszawa: ARX REGIA. Ośrodek Wydawniczy Zamku Królewskiego w Warszawie, 2006, s. 134. ISBN 978-83-7022-160-7.