Biały Tygrys (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Biały Tygrys
Белый тигр
Gatunek wojenny, fantasy
Rok produkcji 2012
Data premiery Rosja 3 maja 2012
Kraj produkcji  Rosja
Język rosyjski, niemiecki
Czas trwania 104 min.
Reżyseria Karen Szachnazarow
Scenariusz Aleksandr Borodiansk
Karen Szachnazarow
Muzyka Richard Wagner
Zdjęcia Aleksandr Kuzniecow
Scenografia Siergiej Fiewralew
Kostiumy Dmitrij Andriejew
Władimir Nikiforow
Montaż Irina Kożemiakina
Produkcja Karen Szachnazarow
Galina Szadur
Wytwórnia SF "Kurier"
Dystrybucja Mosfilm
Budżet 11 mln $
Strona internetowa
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z filmu Biały Tygrys

Biały Tygrys (oryg. Белый тигр) – rosyjski film wojenny z elementami fantasy z 2012 roku w reż. Karena Szachnazarowa. Film powstał na motywach powieści Ilji Bojaszowa z 2008 roku pt. Tankist, ili "Biełyj tigr"[1] (wyd. polskie: Czołgista kontra „Biały Tygrys”, 2013[2]).

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

II wojna światowa, front wschodni. Na pobojowisku jednej z bitew zostaje odnaleziony w spalonym czołgu ciężko ranny czołgista – kierowca maszyny. Ma on 90 procent poparzeń ciała i nikt nie daje mu większych szans na przeżycie. Jednak żołnierz powraca do zdrowia w zadziwiająco szybkim tempie, a po jego ciężkich ranach prawie nie ma śladu. Ponieważ cierpi on na zanik pamięci, a zidentyfikowanie go, na skutek całkowitej zagłady jego jednostki jest nie możliwe, zostaje mu przydzielone nowe, fikcyjne nazwisko – Najdionow. Oprócz amnezji, po ciężkiej kontuzji żołnierza tego zaczyna cechować przedziwny dar – twierdzi, że zna mowę czołgów oraz że jest w stanie rozmawiać z czołgowym bogiem. Patrząc na wraki rozbitych maszyn umie powiedzieć w jaki sposób zostały zniszczone, a czołgowy bóg mówi mu co się wydarzy.

W tym samym czasie na linii frontu grasuje mityczna niemiecka maszyna – Panzer VI w kolorze białym, której nie jest w stanie sprostać żaden radziecki czołg. Tytułowy Biały Tygrys jest w stanie w jednym pojedynku zniszczyć nawet 20 radzieckich maszyn. Narada radzieckiego dowództwa na wysokim szczeblu z udziałem marsz. Żukowa i konstruktora czołgów doprowadza do pomysłu stworzenia nowego rodzaju radzieckiego czołu na bazie T-34/85 – maszyny z mocniejszym silnikiem i pancerzem. Dowódcą nowej maszyny zostaje Najdionow. Wkrótce dochodzi do pojedynku dwóch czołgów, z którego dzięki niewiarygodnej zdolności przemieszczania się i odporności na trafienia zwycięsko wychodzi Biały Tygrys. Załoga Najdionowa pozostaje na placu boju ze zniszczonym czołgiem. Radzieckie dowództwo mylnie przekonane jest, że trafiony Biały Tygrys utonął w bagnach. Jednak Najdionow wie, że wroga maszyna wciąż jest w pełni sprawna i czeka w ukryciu na radziecką ofensywę. Gdy do niej dochodzi Biały Tygrys pojawia się ponownie i niszcząc celnymi trafieniami wiele radzieckich maszyn powstrzymuje natarcie. Ścigany przez Najdionowa niemiecki czołg w końcu zostaje przez niego trafiony i ciężko uszkodzony. Biały Tygrys wycofuje się z pola walki, a Najdionow nie jest w stanie nic zrobić na skutek uszkodzenia działa w swojej maszynie.

Mijają miesiące, armia radziecka zdobywa Berlin i wojna się kończy. Jednak Najdionow wie, że koniec wojny nastąpi dopiero wtedy, kiedy uda mu się zniszczyć Białego Tygrysa, jak sam mówi: "On czeka na mnie, za lat 20, 50, może 100 wylezie".

Obsada aktorska[edytuj | edytuj kod]

  • Aleksiej Wiertakow – Najdionow
  • Witalij Kiszczenko – Fiedotow
  • Walerij Griszko – Żukow
  • Aleksandr Wachow – Kriuk
  • Witalij Dorżyiew – Bierydew
  • Dmitrij Bykowski-Romaszow – Smirnow
  • Gierasim Archipow – Szaripow
  • Władimir Iljin – komendant szpitala
  • Marija Szaszałowa – lekarz w szpitalu polowym
  • Karl Kranckowski – Hitler
  • Klaus Grünberg – Stumpff
  • Christian Redl – Keitel
  • Vilmar Bieri – Friedeburg

O filmie[edytuj | edytuj kod]

Film był pierwszym wojennym obrazem w twórczości reżysera Karena Szachnazarowa i najdroższym w jego dorobku (koszt – 11 mln. dolarów). Jak sam powiedział reżyser, dziełem jego życia, poświęconym jego ojcu – frontowemu oficerowi Armii Czerwonej i jego towarzyszom[3].

Zdjęcia do filmu rozpoczęto w lecie 2011 i zakończono po zaledwie trzech i pół miesiącach[3].

W 2012 roku film został rosyjskim kandydatem do nominacji nagrody Oscara w kategorii Najlepszy Film Nieanglojęzyczny[4].

W Rosji film cieszył się słabą popularnością. W kinach obejrzało go 546 tys. widzów[5]. W czwartym weekendzie po premierze obejrzało go niewiele ponad 14 tys. widzów, podczas gdy w tym samym czasie Faceci w czerni III obejrzało 2 mln. ludzi. Stan ten tłumaczono słabą konkurencyjnością kina rosyjskiego wobec zagranicznych (głównie amerykańskich) produkcji[6]. Film nie zebrał pochlebnych recenzji. Reżyserowi wytykano głównie słabość fabuły[7] ale również stawiano zarzut rewizjonizmu[8]. Obraz okazał się również finansową klapą – wpływy z projekcji w Rosji stanowiły zaledwie 3,29 mln dolarów, co nawet w połowie nie pokryło kosztów produkcji[5].

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Specjalnie dla potrzeb filmu w prywatnej wytwórni "Rondo-S" w Samarze wyprodukowano replikę niemieckiego czołgu Tygrys w skali 1:1. Prace trwały pół roku. Projekt konsultowano z historykami w tym ze specjalistami z Niemiec. W replice zadbano o wszystkie szczegóły wyglądu oryginalnego Tygrysa, łącznie z imitacją armaty 8,8 cm KwK 36, mogącą naśladować prawdziwe wystrzały. Dieselowski silnik pojazdu, zapożyczony od wojskowego ciągnika, pozwolił maszynie na rozwinięcie prędkości 38 km/h (tj. dokładnie tyle co oryginał). Całość konstrukcji ważyła jednak trzy razy mniej niż oryginał. Po zakończeniu zdjęć replikę czołgu przekazano do muzeum Mosfilmu[9][10].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Olga Krawcowa: Karen Szachnazarow gotowitsa k "Biełomu tigru" (ros.). W: tv.net.ua [on-line]. 2011-04-27. [dostęp 25 września 2012].
  2. Ilja Bojaszow: Czołgista kontra „Biały Tygrys”. Inicjał Wydawnictwo, 2013. ISBN 978-83-934661-8-4.
  3. 3,0 3,1 "Biełyj tigr": bałłada ob odirżymom sołdatie (ros.). W: nowosti@mail.ru [on-line]. 2012-05-03. [dostęp 25 września 2012].
  4. Rossija wydwinuła na "Oskar" "Biełogo tigra" Szachnazarowa (ros.). W: lenta.ru [on-line]. 2012-09-20. [dostęp 25 września 2012].
  5. 5,0 5,1 Biełyj tigr (ros.). W: Kinopoisk.ru [on-line]. [dostęp 25 września 2012].
  6. Piotr Wielg: Schyłek rosyjskiej kinematografii (pol.). W: Nowa Europa Wschodnia [on-line]. 2012-06-11. [dostęp 25 września 2012].
  7. Zair Ozow: Wojennaja drama o prikluczenijach tanka-prizraka (ros.). W: film.ru [on-line]. 2012-05-02. [dostęp 25 września 2012].
  8. Denis Ruzaiew: Biełyj tigr (ros.). W: TimeOut [on-line]. [dostęp 25 września 2012].
  9. Aleksiej Dmitrienko: Samarskij "Tigr" połucził gławnuju rol' (ros.). W: Reportier [on-line]. 2011-04-10. [dostęp 25 września 2012].
  10. Irina Grumieza: "Biełyj tigr" (ros.). W: trkterra.ru [on-line]. 2012-05-03. [dostęp 25 września 2012].