Bianzhong

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bianzhong
Bianzhong z grobu markiza Zenga z Yi, datowany na 433 p.n.e.
Bianzhong z grobu markiza Zenga z Yi, datowany na 433 p.n.e.
Nazwa chińska
Hanyu pinyin biānzhōng
Wade-Giles pien-chung
Zn. tradycyjne 編鐘
Zn. uproszczone 编钟

Bianzhong – starożytny chiński instrument muzyczny, składający się z zawieszonych na drewnianej ramie brązowych dzwonów różnej wielkości, w które uderzano specjalnym młotkiem celem wydobycia dźwięku. W zależności od wersji liczba dzwonków mogła być różna (9, 13, 16, 64 etc.)[1].

Najbardziej znany przykład bianzhong, datowany na 433 p.n.e., odkryto w 1978 roku w grobowcu markiza Zenga z Yi[2].

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. Li Xiaoxiang: Origins of Chinese Culture. Singapore: Asiapac Books Pte Ltd, 2005, s. 124. ISBN 9789812294074.
  2. Zhong (ang.). britannica.com. [dostęp 2011-03-26].