Biblioteka standardowa języka C

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Biblioteka standardowa języka C (libc) to biblioteka zawierająca podstawowe procedury języka C. W Uniksach jest używana, bezpośrednio lub pośrednio, przez praktycznie każdy program, niezależnie od języka w jakim jest napisany.

W GNU/Linuksie jest używana biblioteka standardowa GNU libc (aktualnie najnowsza jest wersja glibc 2.19[1]). Istnieją także jej lżejsze zastępniki, jak np. diet libc czy uClibc, projektowane z myślą o urządzeniach przenośnych lub w celu stworzenia implementacji wolnej od historycznych zaszłości, którą będzie łatwiej rozwijać.

Funkcje Libc[edytuj | edytuj kod]

Libc zawiera m.in. (w pewnych wersjach Uniksa niektóre z poniższych mogą być dostępne w innych bibliotekach):

  • interfejs do funkcji jądra systemu - tworzący pomost między wywołaniami systememowymi i prostymi fukcjami write() i read()
  • formatowane wejście i wyjście (słynne funkcje z grupy printf)
  • kod zapewniający kompatybilność ze standardem interfejsu POSIX, ANSI C i innymi standardami
  • procedury alokacji pamięci
  • buforowane I/O
  • procedury matematyczne (w GNU/Linuksie ta część biblioteki znajduje się w osobnym pliku - libm.so)
  • procedury operowania na łańcucach tekstowych
  • obsługa lokalizacji
  • funkcje daty i czasu
  • funkcje pseudolosowe

Przypisy

  1. The GNU C Library (ang.). [dostęp 2014-02-26].