Biecz (województwo lubuskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Biecz
Znak z nazwą wsi
Znak z nazwą wsi
Państwo  Polska
Województwo lubuskie
Powiat żarski
Gmina Brody
Liczba ludności 252
Strefa numeracyjna (+48) 68
Tablice rejestracyjne FZA
SIMC 0908024
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Biecz
Biecz
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Biecz
Biecz
Ziemia 51°48′31″N 14°49′52″E/51,808611 14,831111Na mapach: 51°48′31″N 14°49′52″E/51,808611 14,831111

Biecz – (niem. Beitzsch, łuż. Bušc)[1] wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie żarskim, w gminie Brody, przy drodze wojewódzkiej nr 286 z Lubska do Gubina. Znajduje się tu zabytkowy pałac w stylu barokowym.

W latach 1945-54 siedziba gminy Biecz. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy raz o wsi wspomniano w dokumentach z 1392 roku używając nazwy - Beychcz. Dawniej do wioski należał majątek rozciągający się na brzegu rzeczki Lubszy. W 1721 roku architekt Georg Bahr ukształtował bogato wyposażony kościół na wzór greckiego krzyża dodając absydę. Dworek z bocznymi budynkami i bramą z XVI wieku został zniszczony. W 1881 roku wieś została prawie doszczętnie zniszczona wskutek pożaru. Zabudowana jest luźno i złożona z budynków powstałych w końcu XIX wieku. Przez wieś przepływa rzeka Mielniczek

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[2]:

  • kościół ewangelicki, obecnie rzymsko-katolicki filialny pod wezwaniem MB Częstochowskiej; kościół ma odległą metrykę średniowieczną. Obecny zbudowany został w miejsce starszego około roku 1721 przez architekta Jerzego Bähra. Murowany z cegły, nieotynkowany. Założony na planie krzyża greckiego z półkolistą apsydą od strony wschodniej i prostokątną kruchtą od zachodu. Posiada elewacje gładkie, flankowe w narożach pilastrami, trzyosiowe. Okna są podwójne, w części dolnej małe prostokątne, górne wysokie, zamknięte półkoliście. Apsyda otynkowana z markowanymi na osi otworami okien. Dach jest wielospadowy z lukarnami, zwieńczony czworoboczną wieżyczką z latarnią i cebulastym hełmem z lukarnami
  • zespół pałacowy, z XVIII wieku, XIX wieku:
    • pałac; posiadłość ta istniała już w średniowieczu. Była tu być może także gotycka siedziba o której nie ma jednak żadnych przekazów. Wiadomo tylko o renesansowym dworze obronnym z ostatniej ćwierci XVI wieku, którego mury tkwią w obecnym pałacu. Była to prostokątna, piętrowa budowla otoczona fosą. Dwór został rozbudowany w drugiej połowie XVII wieku w kierunku zachodnim do rozmiarów obecnego korpusu. Na przełomie XVIII - XIX wieku przeprowadzono dalszą rozbudowę i wówczas dostawiono skrzydła boczne. Remont wykonany w II połowie XIX wieku zmienił charakter budowli tzn. wprowadzono skromne neorokokowe elementy dekoracyjne w elewacji frontowej i obramieniach lukarn. Z tego okresu pochodzi również fontanna i żelazna brama. Po roku 1945 pałac był w posiadaniu PGR, a od końca lat 60 był nieużytkowany. W 1981 roku posiadłość została kupiona przez Bogusława Śmigielskiego i wyremontowana. Murowany z cegły i założony na planie prostokąta z parterowymi skrzydłami dobudowanymi od północy. Frontowa elewacja północna urozmaicona lekko zaznaczającym się ryzalitem zwieńczonym tralkową balustradą z figuralnymi rzeźbami. Dach jest wysoki czterospadowy z lukarnami i powiekami. Prostokątne skrzydła nakryte dachami naczółkowymi. Wmurowano również w szczycie skrzydła zachodniego herb założycieli rezydencji - Widebachów. Na dziedzińcu znajduje się fontanna w piaskowcowej obudowie, a od południa i zachodu pałacu zachowały się resztki fosy
    • wieża bramna
    • park
    • dwie oficyny.
Biecz2.JPG
Biecz3.JPG
Biecz4.JPG

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Rudolf Lehmann: Historisches Ortslexikon für die Niederlausitz Band 2. Die Kreis Cottbus, Spremberg, Guben und Sorau. 2011. ISBN 978-3-941919-90-7.
  2. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego - stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 10.3.13]. s. 128.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Kowalski - Zabytki Województwa Zielonogórskiego. LTN. 1987
  • Gubińskie Towarzystwo Kultury - Zeszyty Gubińskie nr 5