Biedermann i podpalacze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pierwsze wydanie dramatu z 1953 roku

Biedermann i podpalacze (tytuł oryginalny: "Biedermann und die Brandstifter"). Dramat jednego z najwybitniejszych szwajcarskich pisarzy, Maksa Frischa.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

"Do wilii pana Biedermanna przychodzą podpalacze. Wyglądają bardzo niewinnie, jeden jest bezrobotnym zapaśnikiem, drugi byłym kelnerem. Pan Biedermann daje im jeść, nawet pozwala im spać na własnym strychu. Chce wierzyć, że to nie są podpalacze. Ale dwaj młodzi ludzie wcale się nie krępują. Nawet nie udają. Na strychu pana Biedermanna magazynują beczki z benzyną.

Biedermann nie dzwoni na policję, nie alarmuje strażaków. Podpalacze są na jego własnym strychu, są swoi i można ich oswoić. Wtedy nie zrobią nic złego. Najwyżej spalą parę kamienic obok. Ale pan Biedermann nie oswoił podpalaczy, raczej podpalacze oswoili pana Biedermanna. Jadł im niemal z ręki. Nawet im pożyczył zapałki. Potem wybuchł pożar. Spalił się w nim pan Biedermann i jego żona, i jego pokojówka, i stołowe srebra, i willa.[...]"[1]

"Bohaterem jest Biedermann, biznesmen z ambicjami politycznymi. Wraz z żoną wiodą dostatnie życie, chcąc być postrzegani jako wzór cnót moralnych i obywatelskich.

Miasto jest terroryzowane przez podpalaczy. Chaos i strach nie udziela się Biedermannowi, przekonanemu, że zło może wydarzyć się tylko u sąsiada. Na strychu biznesmena pojawiają się tajemniczy goście. Biedermann przyjmuje ich jak przyjaciół. Czy zapaśnik i były więzień istnieją naprawdę? Spektakl z zaskakującym, kryminalnym i metafizycznym finałem, dawką czarnego humoru, ze świetnie napisanymi rolami. To zresztą komentarz do obecnej epoki różnego rodzaju terrorystów, którzy przenikają społeczeństwo i powodują ludźmi bez ich wiedzy. Konfrontuje widza z tymi, którzy nie potrafią spojrzeć prawdzie w oczy. Mówi o świecie, w którym osiągnięcie stabilizacji wyklucza prawdę i moralność. Gdzie zgoda na mniejsze lub większe zło to jak podpisanie cyrografu z diabłem."[2]

Polskie inscenizacje dramatu[edytuj | edytuj kod]

rok teatr reżyser obsada[3]
2010 Teatr Nowy w Łodzi Krzysztof Babicki Andrzej Szczytko, Małgorzata Flegel, Wojciech Bartoszek, Piotr Seweryński, Ryszard Chlebuś, Teresa Makarska, Leszek Żukowski, Magdalena Kaszewska, Jerzy Krasuń
1999 Teatr Wybrzeże Krzysztof Babicki Igor Michalski, Ewa Kasprzyk, Zbigniew Olszewski, Jarosław Tyrański, Adam K. Trela, Alina Lipnicka, Tamara Arciuch
1975 Scena Kameralna Teatru Wybrzeże w Sopocie Stanisław Różewicz Stanisław Igar, Bogusława Czosnowska, Krzysztof Gordon,
1964 Teatr Telewizji Erwin Axer Mieczysław Pawlikowski, Barbara Ludwiżanka, Mieczysław Czechowicz, Andrzej Łapicki, Tadeusz Surowa, Hanna Parysiewicz, Edmund Fiedler, Barbara Wrzesińska oraz Kazimierz Rudzki, Jerzy Dobrowolski, Stanisław Gawlik, Marian Friedmann,Witold Skaruch, tekst chóru mówił Władysław Hańcza,
1959 Teatr Współczesny w Warszawie Erwin Axer Mieczysław Pawlikowski, Barbara Ludwiżanka, Mieczysław Czechowicz, Andrzej Łapicki, Tadeusz Surowa, Hanna Parysiewicz, Edmund Fiedler, Barbara Wrzesińska oraz Kazimierz Rudzki, Jerzy Dobrowolski, Stanisław Gawlik, Marian Friedmann,Witold Skaruch, tekst chóru mówił Władysław Hańcza,

Bohaterowie dramatu[edytuj | edytuj kod]

  • Gottlieb Biedermann
  • Babette Biedermann
  • Schmitz
  • Eisenring
  • Policjant
  • Wdowa
  • Doktor Filozofii
  • Pokojówka Anna
  • Dziennikarz

Przypisy

  1. Biedermann i podpalacze - Teatr Wybrzerze w Gdańsku
  2. Teatr Nowy im. K. Dejmka w Łodzi
  3. obsada zgodnie z kolejnością w paragrafie Bohaterowie dramatu