Biegacz złocisty
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Biegacz złocisty | |
| Carabus auratus | |
| Linnaeus, 1761 | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | stawonogi |
| Gromada | owady |
| Podgromada | owady uskrzydlone |
| Rząd | chrząszcze |
| Podrząd | chrząszcze drapieżne |
| Rodzina | biegaczowate |
| Podrodzina | Carabinae |
| Plemię | Carabini |
| Rodzaj | Carabus |
| Gatunek | biegacz złocisty |
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Biegacz złocisty (Carabus auratus) – gatunek drapieżnego owada z rodziny biegaczowatych z rzędu chrząszczy. Występuje szeroko w zachodniej i środkowej Europie. Przez terytorium Polski przebiega wschodnia granica jego występowania. Pospolitszy na północy i północnym zachodzie Polski. Niekiedy można go spotkać w górach.
Opis [edytuj]
- Budowa
- Smukły owad o budowie przystosowanej do szybkiego poruszania się. Przeciętna długość ciała wynosi od 1,7 do 2,7 cm. Zielonozłociste pokrywy odbłyskujące metalicznie mają widoczne żebrowanie na powierzchni w formie trzech szerokich wzdłużnych rowków, bez kropek. Brzegi pokryw połyskują złocistoczerwono lub złocistożółto. Nogi silne, pierwsze cztery człony czułków, głaszczki i nogi oprócz stóp są żółtoczerwone.
- Biotop
- Zazwyczaj występuje na polach i łąkach, niekiedy na skraju lasów. Unika jednak samych lasów i rzadko wchodzi na drzewa. Zimuje pod kamieniami lub w mchu.
- Tryb życia
- Aktywny podczas dnia. Poluje na owady i ich larwy, dżdżownice, ślimaki oraz inne drobne zwierzęta. Żeruje także na padlinie. Co jakiś czas pobiera pokarm roślinny.
- Rozwój
- Jaja składane na ziemi. Tego samego lata larwy przeobrażają się w poczwarki, które z kolei po upływie dwóch do trzech tygodni spoczynku stają się owadami doskonałymi. Pełny okres rozwoju trwa ok. 80 dni. Żyje dwa lata.
Ochrona [edytuj]
Jak wszystkie biegaczowate jest pod ochroną, gdyż niszczy wiele szkodników, np. larwy stonki ziemniaczanej.
