Biegi płotkarskie
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Zawodniczki podczas biegu na 100 m przez płotki (IO Atlanta 1996)
Biegi płotkarskie – rodzaj biegowych konkurencji lekkoatletycznych, w którym zawodnicy podczas biegu pokonują równomiernie rozstawione płotki.
Na zawodach lekkoatletycznych mężczyźni i kobiety rozgrywają po dwa dystanse biegów płotkarskich:
- krótki – 100 m kobiet (do lat 60. XX wieku biegano 80 m) i 110 m mężczyzn, tzw. "wysokie płotki",
- długi – 400 m kobiet i mężczyzn, tzw. "niskie płotki".
Wysokość płotków zależy od dystansu i płci zawodników:
- 106,70 cm - w biegu na 110 m ppł mężczyzn,
- 91,40 cm - w biegu na 400 m ppł mężczyzn,
- 84,00 cm - w biegu na 100 m ppł kobiet,
- 76,20 cm - w biegu na 400 m ppł kobiet.
Krótkie biegi płotkarskie stanowią też jedną z konkurencji wieloboju (siedmioboju kobiet i dziesięcioboju mężczyzn).
W hali są rozgrywane przede wszystkim krótkie biegi płotkarskie: na imprezach mistrzowskich bieg na 60 m (płotki o wysokości 106,70 cm u mężczyzn i 84,00 cm u kobiet), na mityngach czasem bieg na 50 m, rzadkością są biegi na "niskich" płotkach (na 300 lub 400 metrów).
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Hurdles 101 (ang.) (archiwum)