Biegun geomagnetyczny
Biegun geomagnetyczny – punkt przecięcia się osi geomagnetycznej (osi dipola ziemskiego pola magnetycznego) z powierzchnią Ziemi.
Spis treści |
Nomenklatura [edytuj]
W geografii bieguny magnetyczne Ziemi nazywa się zgodnie z ich położeniem, a nie polarnością: "północny biegun magnetyczny" oznacza biegun na półkuli północnej, a "południowy biegun magnetyczny" – na południowej. Z fizycznego punktu widzenia ta konwencja jest nieprawidłowa – współcześnie biegun południowy ziemskiego pola magnetycznego (który przyciąga północny biegun igły kompasu) znajduje się na półkuli północnej, a północny – na południowej; taką sytuację określa się jako polarność normalną Ziemi. Używanie nomenklatury fizycznej w geografii byłoby jednak mylące.
Położenie [edytuj]
Położenie biegunów magnetycznych Ziemi (w roku 2010)[1]:
- północny: 80,08°N, 72,21°W (koło Wyspy Ellefa Ringnesa),
- południowy: 80,08°S, 107,79°E (niedaleko Wybrzeża Adeli).
Położenie biegunów magnetycznych Ziemi jest zmienne, co jest wyraźnie zauważalne w okresie wielu lat. Zmiany te nie mają jednak charakteru okresowego, jak mogłoby to wynikać jedynie z wykresów zmian deklinacji magnetycznej.
W dziejach Ziemi dochodziło wielokrotnie do odwrócenia biegunów, co zostało utrwalone w skałach magmowych i niektórych osadowych, w postaci magnetyzacji szczątkowej.
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Geomagnetism Frequently Asked Questions. W: NOAA [on-line]. [dostęp 2013-03-17].
