Biegun geomagnetyczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mapa lokalizacyjna Antarktyki
Red pog.svg
Geographylogo.svg
Południowy biegun geomagnetyczny
Mapa lokalizacyjna Arktyki
Red pog.svg
Geographylogo.svg
Północny biegun geomagnetyczny

Biegun geomagnetyczny – punkt przecięcia się osi geomagnetycznej (osi dipola ziemskiego pola magnetycznego) z powierzchnią Ziemi. Jako, że pole magnetyczne Ziemi nie jest ściśle dipolowe, igła kompasu nie wskazuje położenia biegunów geomagnetycznych.

Nomenklatura[edytuj | edytuj kod]

W geografii bieguny magnetyczne (i geomagnetyczne) Ziemi nazywa się zgodnie z ich położeniem, a nie polarnością: "północny" biegun magnetyczny (lub geomagnetyczny) oznacza biegun na półkuli północnej, a "południowy biegun magnetyczny" – na południowej. Z fizycznego punktu widzenia ta konwencja jest nieprawidłowa – współcześnie biegun południowy ziemskiego pola magnetycznego (który przyciąga północny biegun igły kompasu) znajduje się na półkuli północnej, a północny – na południowej; taką sytuację określa się jako polarność normalną Ziemi. Używanie nomenklatury fizycznej w geografii byłoby jednak mylące.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Położenie biegunów geomagnetycznych Ziemi (w roku 2010)[1]:

Położenie biegunów magnetycznych Ziemi jest zmienne, co jest wyraźnie zauważalne w okresie wielu lat. Zmiany te nie mają jednak charakteru okresowego, jak mogłoby to wynikać jedynie z wykresów zmian deklinacji magnetycznej.

W dziejach Ziemi dochodziło wielokrotnie do odwrócenia biegunów, co zostało utrwalone w skałach magmowych i niektórych osadowych, w postaci magnetyzacji szczątkowej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Geomagnetism Frequently Asked Questions. W: NOAA [on-line]. [dostęp 2013-03-17].