Biegus łyżkodzioby

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Biegus łyżkodzioby
Calidris pygmea[1]
(Linneaus, 1758)
Biegus łyżkodzioby
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada neognatyczne
Rząd siewkowe
Podrząd bekasowce
Parvordo Scolopacida
Nadrodzina Scolopacoidea
Rodzina bekasowate
Podrodzina biegusy
Plemię Calidrini
Rodzaj Calidris
Gatunek biegus łyżkodzioby
Synonimy
  • Eurynorhynchus pygmeus (Linnaeus, 1758)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 CR pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Biegus łyżkodzioby (Calidris pygmea) – gatunek małego ptaka z rodziny bekasowatych (Scolopacidae). Ptak wędrowny. Występuje w północno-wschodniej Rosji - lęgowy, oraz w południowo-wschodniej Azji - zimuje. W Azji wzdłuż wybrzeża, w Rosji także w głębi kraju. Zalatuje także do USA i Kanady[2]. Jest krytyczne zagrożony.

Cechy gatunku
Wielkości wróbla. Ma wyjątkowy, spłaszczony na końcu dziób (podobny do dziobów warzęch). Od dzioba warzęch jego dziób różni się tym, iż na samym końcu ma jeszcze króciutki, nie rozszerzony odcinek. Jest on czarny i błyszczący. W szacie godowej ma rdzawą pierś i głowę, aż do karku, tam się "rozpływa". Przez oko biegnie czarny pasek, ze pokrywami usznymi zakręca w dół i tam się kończy. Tył głowy jest w dość grube, czarne pasy. Czoło jest bez plam, jasnopomarańczowokremowe. Boki i dolny środek piersi w małe, rzadko rozmieszczone plamki. Są kształtu pionowej, cienkiej kreski i wychodzą nieznacznie za rudą pierś. Po bokach są już na brązowopomarańczowym tle i są znacznie grubsze i większe. Na grzbiecie czarne pióra z żółtopomarańczowymi brzegami, tak jak i lotki, ale te najbardziej ostatnie są czarne. Spód ciała cały biały. Nogi czarne. Sterówki brązowe. W szacie spoczynkowej ciemię szare w okrągłe, czarne plamki. Na karku bardzo jasnoszara półobroża, a pod nią rozmyta, ciemnoszarobrązowawa plamka. Cały spód ciała biały, od okolic dzioba, poprzez pierś aż do pokryw podogonowych. Ogon brązowy. Na karku i w jego okolicach pióra szare z białym brzegami, wyglądają jak łuski. W dalszej części, na wierzchu ciała przez środek chorągiewki biegnie prawie czarna, pionowa linia. Przy samym brzegu skrzydła wnętrze piór ciemniejsze, bez kreski. Lotki także czarne, ale na brzegu żółtokremowe.
Wymiary
  • długość ciała: 15 cm
    • długość dzioba: 1.9-2.4cm
    • długość ogona: 3.7–3.9cm
  • rozpiętość skrzydeł: 41cm
  • masa ciała: 31-34g
Biotop
W czasie lęgów morskie wybrzeża z piaszczystymi wzniesieniami, które są porośnięte rzadką trawą, w bliskości słodkowodnych zbiorników i mokradeł. Zimuje na morskich teresach (tak było w książce) zalewowych.
Zachowanie
W czasie żerowanie "zamiata" dziobem na boki w mule albo w wodzie.
Głos
Ciche "priip" albo przenikliwe "łiit". Piosenka to opadające i bzyczące "priir-prr-prr".
Pożywienie
Są to głównie owady, również małe skorupiaki i nasiona.
Lęgi
Wyprowadza 1 lęg. Gniazdo jest płytkie, ma kształ miseczki; zrobione z mchu i wyściełane liśćmi. Składa 4 jaja inkubowane przez 18-20 dni. Po 17-19 dniach pisklęta latają.
Stan populacji i zagrożenie
Populacja jest szacowana na ok. 450-1.000 biegusów, a zasięg występowania na 351.000 km2[3]. Zagraża mu kłusownictwo, niepokojenie i stracenie wielu miejsc zamieszkania (biotopów).
Ciekawostka
W swoim Systema Naturae Carl von Linne (spolszczenie Karol Linneusz) opisał go pod nazwą łac. Platalea pygmea.

Przypisy

  1. Eurynorhynchus pygmeus. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2014-03-01]
  2. 2,0 2,1 Eurynorhynchus pygmeus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2014-03-01]
  3. wg www.birdlife.org

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David Chandler, Dominic Couzens, Euan Dunn, Jonathan Elphic, Rob Hume i inni: Fakty o zwierzętach świata: Ptaki. Warszawa: MULTICO, 2008. ISBN 9788370735838.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]