Bielice (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bielice
Górna część wsi Bielice
Górna część wsi Bielice
Rodzaj miejscowości wieś
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat kłodzki
Gmina Stronie Śląskie
Sołectwo Nowy Gierałtów
Wysokość 690-750 m n.p.m.
Liczba ludności (2006) 40
Strefa numeracyjna 74
Kod pocztowy 57-550
Tablice rejestracyjne DKL
SIMC 0855546
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Bielice
Bielice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bielice
Bielice
Ziemia 50°16′18″N 17°00′24″E/50,271667 17,006667Na mapach: 50°16′18″N 17°00′24″E/50,271667 17,006667
Strona internetowa miejscowości
Kościół św. Wincentego w Bielicach
Jeleń na tle kościoła
Jeleń na tle kościoła
Bielice, widok z Kowadła
Prof. Jan Miodek podczas inauguracyjnego wykładu Uniwersytetu w Bielicach
Źródło rzeki Białej Lądeckiej powyżej Bielic

Bielice (niem. Bielendorf) – niewielka wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Stronie Śląskie.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Wieś znajduje się w obszarze Śnieżnickiego Parku Krajobrazowego, w Dolinie Górnej Białej Lądeckiej (źródła rzeki znajdują się kilka kilometrów powyżej wsi). Dolina rozgranicza dwa pasma: Góry Złote i Góry Bialskie. Zwornikiem tych dwóch pasm jest położona na południowy wschód od wsi Przełęcz u Trzech Granic. Dolną (północną) granicę miejscowości wyznacza wyraźne zwężenie się doliny i wąski przełom Białej Lądeckiej. Bielice są najdalej na wschód wysuniętą osadą ziemi kłodzkiej. Założone zostały ok. 1605 r. przy funkcjonującym wówczas trakcie do Czech.

Przyroda[edytuj | edytuj kod]

Bielice wyróżnia bliskość lasu. Łąki górskie zajmują tylko kilkusetmetrowy pas przy rzece, zwężający się nawet do kilkunastu metrów w jej górnym biegu. Pól uprawnych w dolinie nie ma w ogóle, ze względu na ostry klimat i krótki okres wegetacji. Hodowla owiec, która byłaby tu możliwa, jest prowadzona tylko na drobną skalę z powodu ogólnego braku opłacalności rolnictwa.

Las to głównie świerki z domieszką modrzewi, buków i jaworów, tworzących las regla dolnego. Taki typ lasu określany jest jako bór wilgotny, a jego cechą jest bujność wegetacji i duża rozmaitość gatunków roślin na wszystkich jego piętrach. Okolice są słabo zagospodarowane.

Z dużych zwierząt występują w okolicznych lasach jelenie, dziki, sarny i muflony. Spośród mniejszych m.in. borsuk, gronostaj i kuna leśna. Trochę dalej, w rejonie Masywu Śnieżnika, spotkane są kozice, które sprowadzono tam kilkanaście lat temu dla wzbogacenia fauny.

Przylegające do Bielic Góry Bialskie stanowią jeden z większych zwartych i niezaludnionych kompleksów leśnych na Dolnym Śląsku. Dzięki temu mogą tu gniazdować takie gatunki ptaków jak bocian czarny, cietrzew, głuszec i jarząbek. Cały teren leśny otaczający Bielice wchodzi w skład Śnieżnickiego Parku Krajobrazowego, a na południe od wsi, na części Puszczy Jaworowej, utworzony został ścisły rezerwat "Puszcza Śnieżnej Białki", będący ostatnim zachowanym reliktem prastarej puszczy sudeckiej.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są obiekty[1]:

  • kościół fil. pw. św. Wincentego, z drugiej poł. XVIII w., przebudowany w XIX w.
  • dom, drewniany, z końca XVIII w , przeniesiony do arboretum w Wojsławicach, gm. Niemcza

Ludzie związani z Bielicami[edytuj | edytuj kod]

  1. Michael Klahr, śląski rzeźbiarz epoki baroku, urodził się tu w 1693 roku.
  2. Marek Hłasko, pisarz. Na początku lat 50. XX w. pracował w tej okolicy jako kierowca przy zwózce drewna. Na podstawie swoich doświadczeń z tego okresu napisał powieść Następny do raju.
  3. Ks. prałat Stefan Witczak "Kruszynka" – proboszcz miejscowej parafii, znany społecznik zaangażowany w pomoc niepełnosprawnym, w latach osiemdziesiątych uczestnik ruchu opozycyjnego. Jego staraniem przeprowadzono renowację i remont zabytkowego kościoła w Bielicach.
  4. Stanisław Tomkiewicz, poseł X kadencji Sejmu z ramienia OKP, mieszkaniec Bielic w latach 1976-1990.
  5. Stanisław Jałowiecki, socjolog, marszałek województwa opolskiego w latach 1998-2002, poseł do Parlamentu Europejskiego od 2004 r., mieszkaniec Bielic.
  6. Janusz Romaniszyn – lekarz chirurg, w latach osiemdziesiątych bardzo aktywny działacz opozycji solidarnościowej: organizator, odbywających się w jego domu w Bielicach, szkoleń dla studentów NZS oraz tajnych spotkań opozycji polskiej i czeskiej.

Uniwersytet w Bielicach[edytuj | edytuj kod]

Uniwersytet w Bielicach to nieformalna wszechnica organizowana we wsi przez mieszkańców od czerwca 2002 r. pod hasłem Viva vox docet!. Inauguracyjny wykład wygłosili profesorowie Jan Miodek i Paweł Banaś. Na spotkania zapraszani są naukowcy, dziennikarze, podróżnicy i pasjonaci. Tematyka spotkań jest bardzo szeroka – od astrofizyki przez kulturoznawstwo, socjologię do historii sztuki. Wstęp na spotkania jest zawsze bezpłatny i otwarty dla wszystkich, a wykładowcy uczestniczą w nich społecznie, otrzymując honorowy tytuł Singularis incola. Miejscem spotkań jest „Dom Gościnny u Majów”[2].

W 2005 r. organizatorzy Uniwersytetu w Bielicach otrzymali za swoją działalność wyróżnienie od australijskiej Polcul Foundation (Niezależna Fundacja Popierania Kultury Polskiej im. Jerzego Bonieckiego)[3].

Wykłady "Uniwersytetu w Bielicach" prowadzili m.in.[a][2]: prof. Marek Abramowicz, Jerzy Przystawa, Wiesław Łukaszewski, Stanisław Jałowiecki, Jerzy Olek, Agnieszka Zembrzuska, Teresa Torańska, Wojciech Ostrowski, Lidia Amejko, Aleksander Srebrakowski, Zbigniew Piotrowicz, Adam Jezierski, Bogusław Litwiniec, Roman Konik, Izolda Topp, Janusz Degler, Irena Korbelářová.

Dawne przejścia graniczne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

  • Bielice – inne wsie o tej samej nazwie
  • Biała Lądecka – rzeka przepływająca przez wieś
  • Nowa Biela – nieistniejący obecnie przysiółek Bielic

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzysztof R. Mazurski Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie, Sudety Oficyna Wydawnicza Oddziału Wrocławskiego PTTK, Wrocław 1995, ISBN 83-85550-48-8.

Uwagi

  1. Pełen wykaz wykładowców i tematów wykładów oraz zapowiedzi na stronie Uniwersytetu w Bielicach

Przypisy

  1. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 29 sierpnia 2012]. s. 83.
  2. 2,0 2,1 Anna Sobańska-Maj: Uniwersytet w Bielicach. [dostęp 2014-05-02].
  3. Bielice. Uniwersytet w Bielicach. [dostęp 2014-05-02].