Bielowicko
| Bielowicko | |||
|
|||
 Bielowicko widziane z lotu ptaka |
|||
| Państwo |  Polska |
||
| Województwo | śląskie | ||
| Powiat | bielski | ||
| Gmina | Jasienica | ||
| Liczba ludności (2009) | 582 | ||
| Strefa numeracyjna | (+48) 33 | ||
| Kod pocztowy | 43-386 | ||
| Tablice rejestracyjne | SBI | ||
| SIMC | 0054390 | ||
Położenie wsi |
|||
|
Położenie na mapie województwa śląskiego
  Bielowicko
|
|||
|
Położenie na mapie Polski
 Bielowicko
|
|||
 49°49′06″N 18°51′21″E / 49.818333333333, 18.855833333333Na mapach: 49°49′06″N 18°51′21″E / 49.818333333333, 18.855833333333 |
|||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||
Bielowicko (cz. Bílovicko, niem. Bielowitzko) – wieś sołecka w południowej Polsce, w województwie śląskim, w powiecie bielskim, w gminie Jasienica. Powierzchnia sołectwa wynosi 311,6 ha, a liczba ludności 582[1], co daje gęstość zaludnienia równą 186,8 os./km².
Spis treści |
Geografia i przyroda [edytuj]
Pod względem fizycznogeograficznym położona jest na Pogórzu Śląskim, a pod względem historycznym – na Śląsku Cieszyńskim. Od północy graniczy z Wieszczętami, od zachodu z Kowalami, od południa z Grodźcem i Pogórzem a od wschodu z Łazami.
Część wsi znajduje się na terenie obszaru Natura 2000 "Dolina Górnej Wisły".
Historia [edytuj]
Bielowicko to jedna z najstarszych miejscowości na Śląsku Cieszyńskim. Miejscowość została po raz pierwszy wzmiankowana w dokumencie protekcyjnym biskupa wrocławskiego Wawrzyńca z dnia 25 maja 1223 roku wydanym na prośbę księcia opolsko-raciborskiego Kazimierza dla klasztoru premonstrantek w Rybniku, w którym to wymieniono około 30 miejscowości mających im płacić dziesięcinę. Pośród 14 miejsowości kasztelanii cieszyńskiej wymienione jest również Bielowicko jako Beleuisco[2] (Beloviezo[3]).
W 1290 roku powstało księstwo cieszyńskie, którego losy aż do połowy XIX wieku dzieliła. W 1849 r. weszła w skład powiatu bielskiego, tworząc gminę wiejską.
Według austriackiego spisu ludności z 1900 w 32 budynkach w Bielowicku na obszarze 302 hektarów mieszkało 231 osób, co dawało gęstość zaludnienia równą 76,5 os./km². z czego wszyscy byli katolikami a 226 (97,8%) było polskojęzycznymi[4]. Do 1910 roku liczba mieszkańców wzrosła do 283 osób, pojawiło się 3 ewangelików a wszyscy zadeklarowali polskojęzyczność[5].
W 1945 utraciła samodzielność jako gmina, wschodząc kolejno w skład: gminy Grodziec, gromady Grodziec (od 1954) i od 1973 gminy Jasienica. W latach 1975-1998 położona była w województwie bielskim.
Religia [edytuj]
Na terenie wsi działalność duszpasterską prowadzi Kościół Rzymskokatolicki. Parafia św. Wawrzyńca diakona, której zabytkowy drewniany kościół parafialny pw. św. Wawrzyńca konstrukcji zrębowej z 1541 r., znajduje się na 
szlaku architektury drewnianej województwa śląskiego.
-
Kościół św. Wawrzyńca
-
Przedszkole i biuro sołtysa
Przypisy
- ↑ Gmina Jasienica: Sołectwo Bielowicko. W: jasienica.pl [on-line]. [dostęp 2010-12-04].
- ↑ Idzi Panic. Z badań nad osadami zanikłymi na Górnym Śląsku w średniowieczu. Uwagi w sprawie istnienia zaginionych wsi podcieszyńskich, Nageuuzi, Suenschizi, suburbium, Radouiza, Zasere, Clechemuje oraz Novosa. „Pamiętnik Cieszyński”, s. 29-37. Polskie Towarzystwo Historyczne Oddział w Cieszynie. ISSN 0137-558x. [dostęp 2012-12-31].
- ↑ Śląsk Cieszyński w średniowieczu (do 1528). Idzi Panic (redakcja). Cieszyn: Starostwo Powiatowe w Cieszynie, 2010, s. 294. ISBN 978-83-926929-3-5.
- ↑ Gemeindelexikon der im Reichsrate vertretenen Königreiche und Länder, bearbeitet auf Grund der Ergebnisse der Volkszählung vom 31. Dezember 1900, XI. Schlesien. Wien: 1906. (niem.)
- ↑ Ludwig Patryn (ed): Die Ergebnisse der Volkszählung vom 31. Dezember 1910 in Schlesien. Troppau: 1912. (niem.)
Bibliografia [edytuj]
- Obrazki z dziejów gminy Jasienica. Jerzy Polak. Cieszyn: Muzeum Śląska Cieszyńskiego, 2011. ISBN 978-83-922005-6-7.
|
|||||||||||
