Biestrzynnik
| Biestrzynnik | |
 Leśne jezior w Biestrzynnku |
|
| Rodzaj miejscowości | wieś |
| Państwo |  Polska |
| Województwo | opolskie |
| Powiat | opolski |
| Gmina | Ozimek |
| Liczba ludności (2005) | 732 |
| Strefa numeracyjna | 77 |
| Kod pocztowy | 46-043 |
| Tablice rejestracyjne | OPO |
| SIMC | 0501067 |
|
Położenie na mapie województwa opolskiego
  Biestrzynnik
|
|
|
Położenie na mapie Polski
 Biestrzynnik
|
|
 50°44′14″N 18°12′47″E / 50.737222222222, 18.213055555556Na mapach: 50°44′14″N 18°12′47″E / 50.737222222222, 18.213055555556 |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
 |
Ten artykuł może zawierać nierzetelne źródła. Informacje oparte na nierzetelnych źródłach mogą zostać usunięte. Pomóż Wikipedii, weryfikując hasło w oparciu o rzetelne źródła. |
Biestrzynnik (niem. Ringwalde[1]) – wieś w Polsce, położona w województwie opolskim, w powiecie opolskim, w gminie Ozimek, nad strugą Libawą.
Z miejscowością związane są administracyjnie 2 przysiółki: Paliwoda i Wydzieracz.
W Biestrzynniku znajdują się m.in.: publiczna szkoła podstawowa, pomnik upamiętniający mieszkańców miejscowości poległych na obu wojnach światowych (odpowiednio 19 i 51) i stawy powyrobiskowe[2][3].
Spis treści |
Nazwa [edytuj]
Nazwa miejscowości wywodzi się od śląskiego określenia na pierścień – biestrzyń i jest związana najprawdopodobniej z pierwotnym układem zabudowy miejscowości. Na przestrzni wieków nazwa ulegała zmianie, a odnotowane warianty to: Biestrzinick (1679), Biestynnik (1742), Biessdrzinnick (1783), Biestrczinek (1845), Biestrzinnik (1864) i Ringwalde (1932)[4][5].
Historia [edytuj]
Najstarsza znana wzmianka o miejscowości (występującej wówczas pod nazwą Biestrzinick[5]) pochodzi z 1679 r. i mówi ona o tym, że 12 mieszkańców Biestrzynnika zapłaciło proboszczowi ze Szczedrzyka po 1 srebrnym groszu[6]. Mieszkańcy zajmowali się wypalaniem węgla drzewnego i wydobywaniem piasku dla okolicznych hut; w Biestrzynniku znajdowała się huta szkła „Solarnia”[2].
W 1823 r. w miejscowości wybudowano szkołę katolicką; przy budowie pomagali także mieszkańcy okolicznych miejscowości, dlatego do szkoły uczęszczali także uczniowie z Dylaków, Kadłuba Turawskiego i Szczedrzyka[6]. W drugiej połowie XIX w. w Biestrzynniku znajdował się m.in. młyn wodny[2].
Podczas plebiscytu w 1921 r. z 284 osób głosujących 125 (ok. 44,0%) oddało głos za przynależnością do Polski[6]. W 1933 r. powołano w miejscowości jednostkę straży pożarnej. Remiza dla jednostki została wybudowana w 1909 r.; w późniejszym okresie podjęto budowę nowej, większej remizy, jednak nie została ona ukończona. W okresie rządów NSDAP planowano budowę drogi, prowadzącej od Ozimka, przez Biestrzynnik, do Kadłuba Turawskiego. Na wytyczonej trasie wysypano wstępnie kamienie i wybudowano most nad Libawą, jednak ostatecznie plany uległy zmianie i droga przechodzi przez sąsiednie Dylaki[3]. W 1938 r. erygowano parafię katolicką w Dylakach, włączając do niej m.in. Biestrzynnik; wcześniej miejscowość należała do parafii w Szczedrzyku[2][7].
W 1973 r. otwarto w Biestrzynniku nową szkołę. W 1975 r. mieszkanki miejscowości utworzyły zespół folklorystyczny Dzióbki[3].
Demografia [edytuj]
W latach 1723–1725 w Biestrzynniku było 8 mieszkańców, posiadających 6,5 łana ziemi. W 1865 r. w miejscowości było 11 wolnych zagrodników, 48 chałupników i 41 chałupników wygonowych. W 1902 r. w Biestrzynniku prenumerowano 4 egzemplarze prasy polskiej.
| Rok | 1783 | 1845 | 1885 | 1890 | 1900 | 1910 | 1925 | 1933 | 1939 | 1946 | 1960 | 1965 | 2005 |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Liczba mieszkańców | 245[lm 1] | 675[lm 2] | 877 | 878[lm 3] | 474 | 468[lm 4] | 497[lm 5] | 538 | 581 | 490 | 714[lm 6] | 823[lm 7] | 732[lm 8] |
- ↑ 11 zagrodników, 18 chałupników i 11 czynszowników. Liczba dzieci: 162 (ok. 66,1%).
- ↑ 5 rzemieślników. Liczba domów mieszkalnych: 76 i leśniczówka.
- ↑ W tym 848 osoby (ok. 96,6%) posługiwało się językiem polskim.
- ↑ Liczba budynków mieszkalnych: 69.
- ↑ Liczba budynków: 74.
- ↑ W tym 369 osób (ok. 51,7%) to kobiety; w wieku produkcyjnym 58,5%; z rolnictwa utrzymywało się 74,9% ogółu. Liczba zamieszkanych budynków: 133.
- ↑ W tym 415 osób (ok. 50,4%) to kobiety.
- ↑ Stan na 31 grudnia 2005 r.
Zabytki [edytuj]
Katalog zabytków sztuki w Polsce z 1968 r. wymienia znajdującą się w miejscowości drewnianą chałupę (nr 36), konstrukcji wieńcowej (zrębowej), pobieloną, zbudowaną na przełomie XVIII i XIX w. 2-traktową, z sienią przy dłuższym boku, z dachem 2-spadowym (siodłowym) krytym strzechą.
Przypisy
- ↑ M. Choroś, Ł. Jarczak, S. Sochacka: Słownik nazw miejscowych Górnego Śląska. Opole – Kluczbork: 1997, s. 27.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Radosław Trzciński: Oficjalna witryna Gminy i Miasta Ozimek (woj. opolskie) :: Miejscowości - Antoniów (pol.). ozimek@ozimek.pl. [dostęp 2012-02-26].
- ↑ 3,0 3,1 3,2 Anna Woszek: Moje miejsce na ziemi – Biestrzynnik (pol.). 2011. [dostęp 2011-02-26].
- ↑ Ring – pierścień, Walde – las.
- ↑ 5,0 5,1 5,2 Biestrzynnik (pol.). [dostęp 2012-02-26].
- ↑ 6,0 6,1 6,2 6,3 Poznajemy wsie. Wsie powiatu opolskiego. W: Józef Madeja: Powiat opolski. Szkice monograficzne. Opole: Instytut Śląski w Opolu, 1969, s. 323–324. (pol.)
- ↑ Diecezja Opolska – Parafie i kapłani – Parafie – Dylaki (pol.). [dostęp 2012-02-26].
- ↑ Michael Rademacher: Deutsche Verwaltungsgeschichte Schlesien, Kreis Oppeln (niem.). 2006. [dostęp 2012-02-26].
Bibliografia [edytuj]
- Chrzanowski Tadeusz, Kornecki Marian, Katalog zabytków sztuki w Polsce, tom VII: Województwo opolskie, zeszyt 11: Miasto Opole i powiat opolski; Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk – Pracownia Inwentaryzacji Zabytków, Warszawa 1968
- Madeja Józef, Powiat opolski. Szkice monograficzne; Instytut Śląski w Opolu, Opole 1969
|
|||||||||||||||||
