Bijinga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bijinga
Nazwa japońska
Kanji 美人画
Transkrypcja Hepburna bijin-ga


Bijinga (jap. 美人画 bijin-ga?) – ogólne określenie portretów pięknych kobiet w japońskiej sztuce, zwłaszcza powstałych w drzeworytniczej technice ukiyo-e (jap. 浮世絵?). Termin stosowany jest również obecnie, pod warunkiem, że odnosi się do raczej klasycznego przedstawienia kobiety, zwykle ubranej w kimono.

Niemal wszyscy artyści ukiyo-e tworzyli bijin-ga (bijin – piękna dziewczyna, kobieta, piękność[1]); ga – obraz, rysunek, szkic[2]), stanowiące jeden z głównych tematów w tym stylu, ale nieliczni, jak m.in.: Utamaro Kitagawa (ok. 1753–1806), Harunobu Suzuki (ok. 1725–1770), Chikanobu Toyohara (1838–1912), Eisen Keisai (1790–1848) i Kiyonaga Torii (1752–1815), są postrzegani jako mistrzowie tej formy.

1
Chikanobu Toyohara, Prawdziwa piękność
2
Utamaro Kitagawa, Trzy piękności swoich czasów
3
Eisen Keisai, Piękność

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Kenkyusha's New Japanese-English Dictionary. Tokyo: Kenkyusha Ltd., 1991, s. 89. ISBN 4-7674-2015-6.
  2. 2,0 2,1 Japanese-English Character Dictionary. Tokyo: 1991, s. 382. ISBN 4-8053-0574-6.

Literatura dodatkowa[edytuj | edytuj kod]

  • Amy Reigle Newland, Shinji Hamanaka: The Female Image: 20th Century Prints of Japanese Beauties. Hotei Publishing, 2000. ISBN 90-74822-20-7.