Bilbil ogrodowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bilbil ogrodowy
Pycnonotus barbatus[1]
(Desfontaines, 1789)
Zdjęcie wykonane w Kenii
Zdjęcie wykonane w Kenii
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina bilbile
Rodzaj Pycnonotus
Gatunek bilbil ogrodowy
Synonimy
  • Turdus barbatus Desfontaines, 1789[2]
Podgatunki
  • P. b. barbatus (Desfontaines, 1789)
  • P. b. inornatus (Fraser, 1843)
  • P. b. gabonensis Sharpe, 1871
  • P. b. arsinoe (Lichtenstein, 1823)
  • P. b. schoanus Neumann, 1905
  • P. b. spurius Reichenow, 1905
  • P. b. layardi Gurney, 1879
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Pycnonotus barbatus barbatus

Bilbil ogrodowy (Pycnonotus barbatus) – gatunek małego, hałaśliwego ptaka z rodziny bilbili (Pycnonotidae). Zasiedla całą Afrykę z wyjątkiem Sahary oraz północnych i wschodnich krańców kontynentu. Zabłąkane osobniki spotykano w Hiszpanii[3]. Nie jest zagrożony.

Charakterystyka
Nie występuje dymorfizm płciowy. Dość duża głowa, dziób prawie prosty, gruby. Głowa cała czarna, poniżej głowy upierzenie rozjaśnia się stopniowo aż piersi barwy brudnobiałej z brązowym odcieniem. Skrzydła jasnobrązowe, matowe. Pokrywy skrzydłowe nieco ciemniejsze. Pokrywy podogonowe żółte albo białe, ogon i wierzch ciała brązowe. Młode mają brązową głowę i również stopniowo jaśniejsze upierzenie poniżej.
Wymiary
  • długość ciała: 19 cm
  • rozpiętość skrzydeł: 26,5–30,5 cm
  • masa ciała: 25,5–40 g
Biotop
Okolice potoków, polany pomiędzy zadrzewieniami, ogrody i zadrzewienia a także pola.
Zachowanie
Często przesiaduje w eksponowanych miejscach. Przemieszcza się w hałaśliwych stadach. Często przebywa w ogrodach, gdzie nie jest płochliwy.
Głos
Piosenka jest wesoła, złożona z krótkich, głośnych fraz wyśpiewywanych w skocznym rytmie. W stadzie ciągle wydają chrapliwe dźwięki podobne do piosenki.
Pożywienie
Zazwyczaj owoce i owady, bardzo rzadko kwiaty i nektar
Lęgi
Wyprowadza 1 lęg. Pora zależy od występowania. Buduje gniazdo w kształcie miseczki ze źdźbeł trawy oraz liści i wyściela je włosiem. Mieści się ono w krzewie lub na drzewie. 2–3 białe albo jasnoróżowe jaja, obficie nakrapiane. Inkubacja trwa od 12 dni do dwóch tygodni. Po podobnym czasie młode nabywają umiejętności latania.
Podgatunki
Wyróżniono kilka podgatunków P. barbatus[4][2][5]:
  • bilbil ogrodowy (P. barbatus barbatus) – Maroko do Tunezji.
  • P. barbatus inornatus – południowa Mauretania i Senegal do zachodniego Czadu i północnego Kamerunu.
  • P. barbatus gabonensis – środkowa Nigeria i środkowy Kamerun do Gabonu i południowego Kongo.
  • bilbil nilowy (P. barbatus arsinoe) – wschodni Czad, północny i środkowy Sudan i wschodni Egipt.
  • P. barbatus schoanus – południowo-wschodni Sudan, zachodnia, środkowa i wschodnia Etiopia oraz Erytrea.
  • P. barbatus spurius – południowa Etiopia.
  • P. barbatus layardi – południowo-wschodnia Kenia do Zambii, Botswany i RPA.
Status
Gatunek jest bardzo liczny. W Liberii jego liczebność ocenia się na 3 miliony osobników, w południowym Mozambiku natomiast na od 5 do 10 milionów[3].
Podobne gatunki
Bilbil arabski oraz bilbil czerwonooki. Pierwszy ma jednak ciemny ogon i bardziej intensywną barwę pokryw podogonowych. Drugi różni się intensywnie czerwonymi oczami oraz mniej intensywnie ubarwionymi pokrywami podogonowymi.

Przypisy

  1. Pycnonotus barbatus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 Common Bulbul (Pycnonotus barbatus) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2012-08-09].
  3. 3,0 3,1 3,2 Pycnonotus barbatus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. Frank Gill, Minturn Wright, David Donsker: Family Pycnonotidae (ang.). IOC World Bird List: Version 3.1. [dostęp 2012-08-09].
  5. Nazwy polskie za: Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Pycnonotidae Gray,GR, 1840 - bilbile - Bulbuls. W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2012-08-09].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • D. Chandler, D. Couzens, E. Dunn, J. Elphic, R. Hume i inni: Fakty o zwierzętach świata: Ptaki.. MULTICO, 2008. ISBN 9788370735838.