Bill English

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy polityka. Zobacz też: Bill English – inżynier informatyk, jeden z twórców myszki komputerowej.
Bill English
Bill English.jpg
Data i miejsce urodzenia 1961
Dipton
Nowa Zelandia Wicepremier i minister finansów
Przynależność polityczna Partia Narodowa
Okres urzędowania od 19 listopada 2008
Poprzednik Michael Cullen
Nowa Zelandia Wiceprzewodniczący Partii Narodowej
Okres urzędowania od 27 listopada 2006
Poprzednik Getry Brownlee
Nowa Zelandia Lider opozycji,
lider Partii Narodowej
Okres urzędowania od 8 października 2001
do 28 października 2003
Poprzednik Jenny Shipley
Następca Don Brash
Minister finansów
Okres urzędowania od styczeń 1999
do czerwiec 1999
Członek Izby Reprezentantów
Okres urzędowania od 1990

Simon William „Bill” English (ur. 1961 w Dipton) – nowozelandzki polityk, minister finansów w 1999, lider opozycji i Partii Narodowej w latach 2001-2003. Wiceprzewodniczący Partii Narodowej od 27 listopada 2006. Wicepremier i minister finansów od 19 listopada 2008.

Młodość i edukacja[edytuj | edytuj kod]

Bill English urodził się w Dipton w regionie Southland. W młodości mieszkał w internacie i uczęszczał do szkoły St. Patrick’s College w Wellington. Ukończył handel na University of Otago oraz literaturę angielską na Uniwersytecie Wiktorii w Wellington.

Po studiach, English wrócił do Dipton, by pracować jako farmer. W 1987 ponownie przeniósł się do Wellington i został analitykiem w Ministerstwie Skarbu. Bill English jest żonaty z Mary English, z zawodu lekarką i ma sześcioro dzieci. Jest katolikiem.

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

Bill English w 1980 wstąpił do Partii Narodowej. W latach 80. XX w. zajmował się głównie sprawami administracyjnymi partii w regionie Southland oraz w Wellington. W 1990 English został kandydatem Partii Narodowej w wyborach parlamentarnych w okręgu Wallace i dostał się do Izby Reprezentantów. Od tamtego czasu, English uzyskiwał elekcję do parlamentu w każdych kolejnych wyborach z tego okręgu (kolejno w 1993, 1996, 1999, 2002, 2005, 2008), od 1996 przemianowanym na Clutha-Southland.

Na początku 1996 English wszedł w skład gabinetu, w którym był odpowiedzialny za Królewskie Przedsiębiorstwo Zdrowotne (Crown Health Enterprises), państwowego dostawcę usług zdrowotnych, stworzonego w ramach reformy usług medycznych, wprowadzonej przez Partię Narodową. Został także współministrem edukacji (assiociate minister).

Po wyborach w 1996, English objął funkcję ministra zdrowia w gabinecie premiera Jima Bolgera. W styczniu 1999 zajął stanowisko ministra finansów, które w czerwcu 1999 zamienił na stanowisko ministra skarbu i zajmował je do listopada 1999.

Po przegranych przez Partię Narodową wyborach parlamentarnych w 1999 i oddaniu władzy Partii Pracy Helen Clark, Engllish został rzecznikiem do spraw finansowych w gabinecie cieni.

Lider opozycji[edytuj | edytuj kod]

Jesienią 2001 poziom niezadowolenia z przywództwa Jenny Shipley osiągnął w Partii Narodowej swoje apogeum. Doprowadziło to do wyborów nowego lidera, którym 8 października 2001 został Bill English[1].

English jako lider opozycji nie zdołał jednak poprawić wizerunku i wyników partii. W wyborach parlamentarnych w 2002 Partia Narodowa odnotowała najgorszy wynik w historii, zdobywając zaledwie 20% głosów poparcia. W partii rozpoczęła się debata nad przyczynami porażki, jednak nie zdecydowano się wówczas na zmianę przywództwa.

Jesienią 2003 poparcie dla Partii Narodowej nie podnosiło się, pozostając na poziomie z ostatnich wyborów. Pozycję Englisha osłabiły dodatkowo jego osobiste wpadki. W czerwcu 2002 English wystąpił w programie Fight For Life, w którym wziął udział w charytatywnej walce bokserskiej z artystą scenicznym Terem Clarke’iem. Wyczyn ten nie wzmocnił notowań Partii Narodowej i wystawił na szwank wizerunek jej lidera[2]. Ostatecznie, 28 października 2003 Bill English został zastąpiony na stanowisku przewodniczącego Partii Narodowej przez Dona Brasha, dotychczasowego dyrektora Reserve Bank of New Zealand[3].

2 listopada 2003 English został mianowany przez Brasha rzecznikiem partii do spraw edukacji, którym pozostał również po wyborach parlamentarnych w 2005.

Po rezygnacji z funkcji lidera przez Brasha, nowym przewodniczącym Partii Narodowej został 27 listopada 2006 John Key, a stanowisko jej wicelidera zajął Bill English. Objął on również resort finansów w gabinecie cieni[4].

Wicepremier[edytuj | edytuj kod]

8 listopada 2008 Partia Narodowa odniosła zwycięstwo w wyborach parlamentarnych. Premier elekt John Key 17 listopada 2008 przedstawił skład swojego gabinetu, w którym stanowisko wicepremiera i ministra finansów przypadło Biilowi Englishowi[5]. 19 listopada 2008 English został oficjalnie zaprzysiężony na tym stanowisku[6][7].

Przypisy

  1. „BILL ENGLISH NEW NATIONAL PARTY LEADER”, The New Zealand Government Directory, 9 października 2001.
  2. „ Bill English goes back to rolling with the punches”, NZherald, 8 czerwca 2002.
  3. „Banker turned politician elected to lead New Zealand’s main opposition party”, HighBeam Reseach, 28 października 2003.
  4. „New Zealand opposition party elects new leader”, The Age, 28 listopada 2008.
  5. „New Zealand leader forms cabinet”, BBC News, 17 listopada 2008.
  6. „New Zealand government sworn in „, BBC News, 19 listopada 2008.
  7. „John Key sworn in as 38th Kiwi PM”, BrisbaneTimes, 19 listopada 2008.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]