Bill English
| Bill English | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 1961 Dipton |
 Wicepremier i minister finansów |
|
| Przynależność polityczna | Partia Narodowa |
| Okres urzędowania | od 19 listopada 2008 |
| Poprzednik | Michael Cullen |
| Wiceprzewodniczący Partii Narodowej |
|
| Okres urzędowania | od 27 listopada 2006 |
| Poprzednik | Getry Brownlee |
| Lider opozycji, lider Partii Narodowej |
|
| Okres urzędowania | od 8 października 2001 do 28 października 2003 |
| Poprzednik | Jenny Shipley |
| Następca | Don Brash |
| Minister finansów | |
| Okres urzędowania | od styczeń 1999 do czerwiec 1999 |
| Członek Izby Reprezentantów | |
| Okres urzędowania | od 1990 |
Simon William „Bill” English (ur. 1961 w Dipton) – nowozelandzki polityk, minister finansów w 1999, lider opozycji i Partii Narodowej w latach 2001-2003. Wiceprzewodniczący Partii Narodowej od 27 listopada 2006. Wicepremier i minister finansów od 19 listopada 2008.
Spis treści |
Młodość i edukacja[edytuj]
Bill English urodził się w Dipton w regionie Southland. W młodości mieszkał w internacie i uczęszczał do szkoły St. Patrick’s College w Wellington. Ukończył handel na University of Otago oraz literaturę angielską na Uniwersytecie Wiktorii w Wellington.
Po studiach, English wrócił do Dipton, by pracować jako farmer. W 1987 ponownie przeniósł się do Wellington i został analitykiem w Ministerstwie Skarbu. Bill English jest żonaty z Mary English, z zawodu lekarką i ma sześcioro dzieci. Jest katolikiem.
Kariera polityczna[edytuj]
Bill English w 1980 wstąpił do Partii Narodowej. W latach 80. XX w. zajmował się głównie sprawami administracyjnymi partii w regionie Southland oraz w Wellington. W 1990 English został kandydatem Partii Narodowej w wyborach parlamentarnych w okręgu Wallace i dostał się do Izby Reprezentantów. Od tamtego czasu, English uzyskiwał elekcję do parlamentu w każdych kolejnych wyborach z tego okręgu (kolejno w 1993, 1996, 1999, 2002, 2005, 2008), od 1996 przemianowanym na Clutha-Southland.
Na początku 1996 English wszedł w skład gabinetu, w którym był odpowiedzialny za Królewskie Przedsiębiorstwo Zdrowotne (Crown Health Enterprises), państwowego dostawcę usług zdrowotnych, stworzonego w ramach reformy usług medycznych, wprowadzonej przez Partię Narodową. Został także współministrem edukacji (assiociate minister).
Po wyborach w 1996, English objął funkcję ministra zdrowia w gabinecie premiera Jima Bolgera. W styczniu 1999 zajął stanowisko ministra finansów, które w czerwcu 1999 zamienił na stanowisko ministra skarbu i zajmował je do listopada 1999.
Po przegranych przez Partię Narodową wyborach parlamentarnych w 1999 i oddaniu władzy Partii Pracy Helen Clark, Engllish został rzecznikiem do spraw finansowych w gabinecie cieni.
Lider opozycji[edytuj]
Jesienią 2001 poziom niezadowolenia z przywództwa Jenny Shipley osiągnął w Partii Narodowej swoje apogeum. Doprowadziło to do wyborów nowego lidera, którym 8 października 2001 został Bill English[1].
English jako lider opozycji nie zdołał jednak poprawić wizerunku i wyników partii. W wyborach parlamentarnych w 2002 Partia Narodowa odnotowała najgorszy wynik w historii, zdobywając zaledwie 20% głosów poparcia. W partii rozpoczęła się debata nad przyczynami porażki, jednak nie zdecydowano się wówczas na zmianę przywództwa.
Jesienią 2003 poparcie dla Partii Narodowej nie podnosiło się, pozostając na poziomie z ostatnich wyborów. Pozycję Englisha osłabiły dodatkowo jego osobiste wpadki. W czerwcu 2002 English wystąpił w programie Fight For Life, w którym wziął udział w charytatywnej walce bokserskiej z artystą scenicznym Terem Clarke’iem. Wyczyn ten nie wzmocnił notowań Partii Narodowej i wystawił na szwank wizerunek jej lidera[2]. Ostatecznie, 28 października 2003 Bill English został zastąpiony na stanowisku przewodniczącego Partii Narodowej przez Dona Brasha, dotychczasowego dyrektora Reserve Bank of New Zealand[3].
2 listopada 2003 English został mianowany przez Brasha rzecznikiem partii do spraw edukacji, którym pozostał również po wyborach parlamentarnych w 2005.
Po rezygnacji z funkcji lidera przez Brasha, nowym przewodniczącym Partii Narodowej został 27 listopada 2006 John Key, a stanowisko jej wicelidera zajął Bill English. Objął on również resort finansów w gabinecie cieni[4].
Wicepremier[edytuj]
8 listopada 2008 Partia Narodowa odniosła zwycięstwo w wyborach parlamentarnych. Premier elekt John Key 17 listopada 2008 przedstawił skład swojego gabinetu, w którym stanowisko wicepremiera i ministra finansów przypadło Biilowi Englishowi[5]. 19 listopada 2008 English został oficjalnie zaprzysiężony na tym stanowisku[6][7].
Przypisy
- ↑ „BILL ENGLISH NEW NATIONAL PARTY LEADER”, The New Zealand Government Directory, 9 października 2001.
- ↑ „ Bill English goes back to rolling with the punches”, NZherald, 8 czerwca 2002.
- ↑ „Banker turned politician elected to lead New Zealand’s main opposition party”, HighBeam Reseach, 28 października 2003.
- ↑ „New Zealand opposition party elects new leader”, The Age, 28 listopada 2008.
- ↑ „New Zealand leader forms cabinet”, BBC News, 17 listopada 2008.
- ↑ „New Zealand government sworn in „, BBC News, 19 listopada 2008.
- ↑ „John Key sworn in as 38th Kiwi PM”, BrisbaneTimes, 19 listopada 2008.
