Bill Shorten

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bill Shorten
Bill Shorten DSC 3004.JPG
Zdjęcie z 2010 roku
Data i miejsce urodzenia 1967-05-1212 maja 1967
Melbourne
Federalny lider opozycji
Przynależność polityczna Australijska Partia Pracy
Okres urzędowania od 2013-10-1818 października 2013
Poprzednik Chris Bowen (p.o.)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Bill Shorten (właśc. William Richard Shorten, ur. 12 maja 1967 w Melbourne) – australijski polityk, członek Australijskiej Partii Pracy (ALP). Od 2007 deputowany do Izby Reprezentantów, w latach 2011-2013 członek gabinetu federalnego. Od 13 października 2013 lider ALP i zarazem federalny lider opozycji.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Młodość i kariera związkowa[edytuj | edytuj kod]

Jest dzieckiem z mieszanego małżeństwa, jego ojciec był z pochodzenia Anglikiem, a matka Australijką[1]. Ukończył studia prawnicze na Monash University, a potem uzyskał dyplom MBA na University of Melbourne[2]. Jeszcze jako student zaczął udzielać się w młodzieżówce Partii Pracy, był także niepełnoetatowym asystentem kilku polityków ALP ze stanu Wiktoria, w tym wieloletniego ministra spraw zagranicznych Garetha Evansa. Przez pierwsze półtora roku pracował w kancelarii prawnej wyspecjalizowanej w reprezentowaniu związków zawodowych, a później został bezpośrednim pracownikiem jednej z central związkowych. W 1999 został wybrany do Zgromadzenia Ustawodawczego Wiktorii, jednak szybko zrezygnował z mandatu, przedkładając karierę związkową nad polityczną. W latach 1998-2006 był sekretarzem stanowym Australian Workers' Union (AWU), jednego z największych związków zawodowych w Australii. Równocześnie w latach 2001-2006 zajmował stanowisko sekretarza generalnego AWU na szczeblu ogólnokrajowym.

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

W 2007 rozpoczął karierę polityczną na szczeblu federalnym, uzyskując mandat w Izbie Reprezentantów z okręgu wyborczego Maribyrnong, zlokalizowanego w północno-zachodniej części Melbourne. Korzystając z okazji, że w tych samych wyborach ALP odzyskała po 11 latach status partii rządzącej, wszedł do egzekutywy w randze sekretarza parlamentarnego, co w australijskich ministerstwach stanowi najniższy z trzech szczebli przewidzianych dla osób będących jednocześnie parlamentarzystami. Odpowiadał za kwestie osób niepełnosprawnych oraz dzieci[3]. W 2010 był jednym z głównych rozgrywających podczas wewnątrzpartyjnego przewrotu, w wyniku którego Kevin Rudd został zastąpiony jako szef partii i rządu przez Julię Gillard[4]. Wcześniej kilku wpływowych polityków ALP starszego pokolenia, m.in. były premier Bob Hawke, publicznie wskazywało na samego Shortena jako na dobrego kandydata na te stanowiska[5], lecz on postanowił zachować lojalność wobec Gillard, która odwdzięczyła mu się awansem na stanowisko ministra junior ministry (czyli o szczebel poniżej gabinetu) odpowiedzialnego za służby finansowe. W grudniu 2011 Shorten został awansowany do najwyższej ministerialnej rangi, członka gabinetu, i otrzymał pod swoją pieczę kwestie związane z relacjami pracodawcy - pracownicy[6].

W czerwcu 2013, podczas kolejnego przesilenia na szczytach ALP, zdecydował się zmienić front i poprzeć Kevina Rudda, który odzyskał wkrótce później stanowisko premiera[7]. Shorten został następnie członkiem drugiego gabinetu Rudda, gdzie kierował resortem edukacji. Po przegranych wyborach we wrześniu 2013 i przejściu ALP do opozycji, Shorten zgłosił swój akces do rywalizacji o przywództwo w partii. Jego kontrkandydatem był dotychczasowy wicepremier Anthony Albanese[8]. Ostatecznie zwyciężył w wewnętrznych wyborach[9] i 18 października 2013 oficjalnie przejął stery ALP od tymczasowego lidera Chrisa Bowena.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Shorten żyje obecnie w swoim drugim małżeństwie, jego żoną jest Chloe Shorten, z domu Bryce, córka gubernator generalnej Australii Quentin Bryce. Wcześniej był żonaty z Debbie Beale, córką wieloletniego posła Liberalnej Partii Australii, Juliana Beale'a[10].

Przypisy

  1. Andrew Rule: The charm offensive (ang.). The Sydney Morning Herald, 2009-09-26. [dostęp 2013-12-23].
  2. John van Tiggelen: Watch This Face - Bill Shorten (ang.). The Monthly, 2012-07. [dostęp 2013-12-23].
  3. Rudd hands out portfolios (ang.). ABC News, 2007-11-29. [dostęp 2013-12-23].
  4. I urged Gillard to challenge Rudd: Bill Shorten (ang.). The Sydney Morning Herald, 2010-06-29. [dostęp 2013-12-23].
  5. Margaret Simons: Fitting the Bill (ang.). The Age, 2005-11-12. [dostęp 2013-12-23].
  6. Jeremy Thompson: Gillard unveils expanded Cabinet (ang.). ABC News, 2011-12-12. [dostęp 2013-12-23].
  7. Katharine Murphy: Labor leadership spill: Julia Gillard v Kevin Rudd - as it happened (ang.). The Guardian, 2013-06-26. [dostęp 2013-12-23].
  8. Simon Cullen: Anthony Albanese to run for Labor leadership against Bill Shorten. ABC News, 2013-09-13. [dostęp 2013-12-23].
  9. Dan Harrison: Bill Shorten elected Labor leader (ang.). The Sydney Morning Herald, 2013-10-13. [dostęp 2013-12-23].
  10. Suzanne Carbone: Shorten fits the Bill as referee for his ex-wife (ang.). The Age, 2009-12-11. [dostęp 2013-12-23].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]