Bima

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy architektury. Zobacz też: Bima (miasto).

Bima (hebr. בימה) w nazewnictwie aszkenazyjskim lub tewa (hebr. תבה) w nazewnictwie sefardyjskim – podwyższone miejsce stawiane w centrum synagogi, zbudowane w formie namiotu, altany z balustradą lub kratą i baldachimem, lub w formie kapliczki z dachem w kształcie kopuły z latarnią. Wewnątrz znajduje się stół do wykładania i czytania Tory. Bima służy także jako mównica, miejsce z którego kantor prowadzi modły.

Bimy altanowe, otoczone balustradą i zwieńczone baldachimiem, pojawiły się w 2 poł. XVI wieku[1]

Przypisy

  1. Słownik terminologiczny sztuk pięknych, wyd. PWN, Warszawa 2003.