Bingo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bingo
Bingo.jpg
Kobieta wypełniająca kartę do Bingo
Liczba graczy
Zalecenia wiekowe dowolny
Czas przygotowania ok. 60 sekund
Czas gry od kilku do kilkudziesięciu minut
Elementy strategii niewiele
Wymagane umiejętności spostrzegawczość i refleks
Losowość duża

Bingogra, w której gracze zakreślają losowo wybrane liczby, gdy pojawiają się one na planszy o rozmiarach 5x5 w BINGO 75 lub 3x9 w BINGO 90, która jest wydrukowana na papierze. Pierwsza osoba mająca ułożony określony wzór (w BINGO 75) lub linię (w BINGO 90) z zakreślonych liczb jest zwycięzcą i wykrzykuje "Bingo!", informując innych o wygranej.

W bardzo podobną grę zwaną housie (BINGO 90) grają Nowozelandczycy, Australijczycy i Brytyjczycy.

Opis gry[edytuj | edytuj kod]

Każdy gracz otrzymuje planszę z siatką zawierającą kombinację liczb i, w niektórych krajach (m. in. w Polsce), puste pola. Zwycięzca ogłasza uformowanie się wzoru (BINGO 75) lub linii (BINGO 90) na planszy. W każdej turze prowadzący wylosowuje numerowaną kulę z pojemnika i ogłasza liczbę wszystkim graczom. Kula jest odkładana na bok, aby nie mogła być wylosowana ponownie. Każdy gracz szuka na swojej karcie wylosowanej liczby i, jeżeli ją znajdzie, zaznacza ją.

Prowadzący kontynuuje wyczytywanie liczb dopóki któryś z graczy nie uformuje linii (BINGO 90) lub wzoru (BINGO 75) na swojej planszy i nie wykrzyczy bingo.

Plansze do Bingo[edytuj | edytuj kod]

Kanadyjskie i amerykańskie plansze do Bingo są płaskimi kawałkami tektury zawierającymi 25 kwadratów ułożonych w pięć kolumn po pięć rzędów. Plansze dual dab lub dual-action mają 2 liczby w każdym kwadracie. Każde miejsce na planszy zawiera numer prócz środkowego, które jest przyjęte jako już zaznaczone. Maksymalną liczbą jest 75. Litery B, I, N, G i O są wydrukowane nad 5 kolumnami na górze planszy. Wielkości liczb na planszy odpowiadają kolejności w kolumnach - od 1 do 15 w kolumnie B; od 16 do 30 kolumnie I; od 31 do 45 w kolumnie N; od 46 do 60 w kolumnie G i od 61 do 75 w kolumnie O.

przykład:

B I N G O
3 19 45 47 62
11 25 34 53 70
15 24 * 59 68
13 16 39 51 72
7 28 35 48 66

Kultura[edytuj | edytuj kod]

Zwykle rozgrywa się do kilku Bingo w jednej partii, np. na początku wygrywa gracz, który pierwszy zdobędzie całą linię, po czym gra jest kontynuowana aż do czasu, kiedy któryś z graczy zdobędzie całą planszę.

Większość graczy zaznacza cyfry na wielu planszach naraz; 30 plansz nie jest rzeczą niezwykłą. Z powodu dużej liczby plansz używanych przez każdego gracza, hale mają oddzielny stolik dla każdego gracza, na którym oni mocują plansze za pomocą taśmy klejącej. Aby zaznaczać cyfry szybciej używane są specjalne markery zwane dabber.

Bingo jest często wykorzystywane jako narzędzie edukacyjne w procesie nauczania obcego języka w wielu krajach. Zwykle zamiast liczb na planszach są słowa lub obrazki, a nauczyciel wyczytuje słowa w obcym języku.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Bingo może pochodzić od gry zwanej Lotto, popularnej we Włoszech w roku 1530. Słowo Bingo pochodzi od zniekształcenia słowa Beano, nazwy gry podobnej do Bingo, granej w USA w latach 20. Nazwa Beano pochodzi od angielskiego słowa bean (fasola), gdyż to właśnie ziarna fasoli były wykorzystywane do przykrywania wyczytanych cyfr. Nazwa Bingo powstała, gdy podniecony gracz wykrzyczał Bingo! zamiast Beano!.

Inne odmiany[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons