Binturong

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Binturong
Arctictis binturong[1]
(Raffles, 1821)
Binturong
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Rodzina łaszowate
Podrodzina łaskuny
Rodzaj Arctictis
Temminck, 1824
Gatunek binturong
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 VU pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikisłownik Hasło binturong w Wikisłowniku

Binturong (Arctictis binturong) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny łaszowatych, jedyny przedstawiciel rodzaju Arctictis.

Filogeneza[edytuj | edytuj kod]

Rodzina łaszowatych (Viverridae) zaliczana jest wraz z m.in. kotowatymi, hienowatymi i mangustowatymi do podrzędu kotokształtnych (Feliformia) w obrębie rzędu Carnivora. Na podstawie badań genetycznych ustalono, że Viverridae jako pierwsze oddzieliły się od pozostałych rodzin kotokształtnych. Te same badania wykazały również, że podrodzina Paradoxurinae, do której należy binturong, oddzieliła się najwcześniej od pozostałych podrodzin w obrębie Viverridae. Wskazuje to, że binturongi i ich najbliżsi krewni – łaskuny - należą do najbardziej reliktowych spośród żyjących przedstawicieli kotokształtnych (Agnarsson et al., 2010).

Dane liczbowe[edytuj | edytuj kod]

  • długość - 61-97 cm
  • waga - 7,6-14 kg samica cięższa od samca
  • długość życia - do 18 lat
  • długość ciąży - 90-92 dni
  • liczba młodych - 2-3

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Binturong występuje w gęstych lasach Azji południowej i południowo-wschodniej – Indonezji (Jawa, Sumatra i Borneo), Nepalu, Indii północnych oraz krajów Półwyspu Indochińskiego (MediaNauka,2013).

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Binturongi żyją na drzewach w niewielkich rodzinnych grupach. Są wszystkożerne - zależnie od dostępności pokarmu, mogą się odżywiać małymi ssakami lub ptakami, ale także owocami lub padliną. Prowadzą nocny tryb życia (MediaNauka,2013).

Anatomia, fizjologia i zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Dorosłe binturongi mierzą od 60 do 100 cm i ważą do 14 kg, przy czym samice przeważnie są większe i cięższe od samców. Żyją do 18 lat, uzyskują dojrzałość płciową po ok. 2.5 roku życia i pozostają płodne do wieku 15 lat. Ciąża samicy trwa ok. 90-92 dni i na świat przychodzi zwykle dwoje lub troje młodych. Choć binturongi mogą rozmnażać się przez cały rok, zaobserwowano znacznie bardziej intensywny rozród w miesiącach zimowych – od stycznia do marca (Wemmer & Murtaugh, 1981).

Choć binturongi są wszystkożerne, a żyjące na wolności preferują pokarm roślinny (głównie owoce), to posiadają one uzębienie typowe dla rzędu Carnivora - długie kły, ostre siekacze i zęby policzkowe służące do miażdżenia (Wemmer & Murtaugh, 1981).

Do charakterystycznych cech binturonga należy zaliczyć trwale zrośnięty trzeci i czwarty palec u tylnych kończyn oraz silnie umięśniony, chwytny ogon, umożliwiający przytrzymywanie się gałęzi (Wemmer & Murtaugh, 1981). Podobnie, jak wiele innych ssaków drapieżnych, binturongi obojga płci posiadają gruczoły odbytowe, wytwarzające wydzielinę służącą do znaczenia terenu (Weldon et al., 1999).

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się sześć podgatunków binturonga[3]:

  • A. binturong albifrons (F. G. Cuvier, 1822)
  • A. binturong binturong (Raffles, 1821)
  • A. binturong kerkhoveni Sody, 1936
  • A. binturong menglaensis Wang & Li, 1987
  • A. binturong penicillatus Temminck, 1835
  • A. binturong whitei J. A. Allen, 1910

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Ma bardzo silny ogon, którym przytrzymuje się gałęzi. Łatwo się oswaja.

Zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii VU (narażony na wyginięcie)[2].

Zaobserwowano, że binturongi należą do zwierząt podatnych na zakażenie wirusem CDV (Canine Distemper Virus) (Hur et al., 1999).

Przypisy

  1. Arctictis binturong w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 Arctictis binturong. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Arctictis binturong. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 12 października 2009]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Binturong (Arctictis binturong) (ang.). Lioncrusher's Domain. [dostęp 14 grudnia 2007].
  2. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Arctictis binturong. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 14 grudnia 2007]
  3. K. Hur, J.-S. Bae, J.-H. Choi, J.-H. Kim, S.-W. Kwon, K.-W. Lee, D.-Y. Kim, 1999 Canine Distemper Virus Infection in Binturongs (Arctictis binturong), w:Journal of Comparative Pathology (121): 295-299.
  4. Ch. Wemmer, J. Murtaugh, 1981, Copulatory Behavior and Reproduction in the Binturong (Arctictis binturong), w: Journal of Mammalogy 62(2): 342-352.
  5. P. J. Weldon, M. F. Gorra, W. F. Wood, 1999, Short-chain Carboxylic Acids from the Anal Glands of the Binturong (Arctictis binturong), w: Biochemical Systematics and Ecology (28): 903 - 904.
  6. I. Agnarsson, M. Kuntner, L. J. May-Colladoa, 2009, Dogs, cats, and kin: A molecular species-level phylogeny of Carnivora, w: Molecular Phylogenetics and Evolution (54): 726–745.
  7. http://www.medianauka.pl/binturong [dostęp 5 maja 2014]