Biokominek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Biokominek – forma kominka opalanego płynnym lub żelowym paliwem na bazie alkoholu. Paliwo na bazie alkoholu (przeważnie etylowego) spala się nie wytwarzając dymu, ani zapachu. W odróżnieniu od tradycyjnego kominka, w biokominku po wypaleniu miarki płynu lub żelu w palenisku nie pozostaje popiół. Główną cechą biokominków, wynikającą ze stosowania bezdymnego paliwa na bazie alkoholu, jest to, że nie wymagają one instalacji kominowej. Ciepło powstałe w procesie spalania nie wydostaje się przez komin, lecz pozostaje w pomieszczeniu. Brak instalacji kominowej to również cecha umożliwiająca łatwe przemieszczanie biokominka.

Tematyką biokominków zajmuje się międzynarodowe wydawnictwo LOVTER[1]. Magazyn wydawany jest w języku polskim, angielskim, hiszpańskim, francuskim i rosyjskim.

Podział biokominków[edytuj | edytuj kod]

Ze względu na rodzaj paliwa rozróżnia się biokominki:

  • żelowe – opalane gotowymi wkładami zawierającymi porcję żelu (najpopularniejsza forma to puszka) lub z paleniskiem do uzupełniania zżelowanym płynem z większego zbiornika;
  • na paliwo płynne – wyposażone w zamontowane na stałe palenisko, które uzupełnia się biopaliwem z butelki lub poręcznego kanistra.

Ze względu na użytkowanie i formę rozróżnia się biokominki:

  • wolnostojące – zaprojektowane w sposób umożliwiający dowolne ustawienie biokominka
  • naścienne – zaprojektowane w sposób umożliwiający zawieszenie na ścianie
  • meble z ogniem – przeważnie stoły (stoły jadalniane lub stoliki kawowe).

Budowa biokominka[edytuj | edytuj kod]

Większość biokominków wykonywana jest głównie ze stali pokrywanej różnego rodzaju farbami i lakierami odpornymi na wysokie temperatury. Oprócz stali elementami konstrukcyjnymi mogą również być szkło, MDF, beton, kamień. Biokominek[2] nie wydziela zapachów. Bioetanol jako paliwo spala się w 100 procentach. Podczas spalania powstają szczątkowe ilości pary wodnej i dwutlenku węgla. Wnętrze, w którym pali się paliwo musi być regularnie wietrzone. Do pracy biokominka niezbędny jest tlen, dlatego trzeba rozszczelniać obudowę.

Poszczególne elementy biokominków to:

  • obudowa:
    • odporna na ciepło powstałe podczas użytkowania,
    • elementy obudowy nie stykają się bezpośrednio z elementami paleniska,
    • stabilna i mocna konstrukcja,
  • szklany cylinder lub szklana osłona
    • optymalna grubość szkła gwarantuje większą wytrzymałość
    • frezowane krawędzie zabezpieczają przed skaleczeniem
  • podstawa:
    • podkładki zabezpieczają przed zarysowaniem powierzchni, na której stoi produkt
    • elementy wystawione na działanie wysokich temperatur wykonane są z niepalnych materiałów
    • stabilna i mocna konstrukcja
  • palenisko (biopalenisko):
    • wykonane ze stali nierdzewnej
    • może być wyposażone w przykrywkę lub w zasuwę umożliwiającą regulację wielkości płomienia
    • może być otwarte (nie posiadające w swym wnętrzu żadnego materiału absorbującego bioetanol) lub zamknięte (posiadające w swym wnętrzu materiał absorbujący np.: ceramikę zapobiegający niepożądanemu wylaniu się bioetanolu). Prekursorem zamkniętych palenisk jest firma RubyFires.

Biokominki mogą być sterowane za pomocą pilota. Funkcja nalewania paliwa, zapalania i gaszenia ognia jest zdalnie obsługiwana poprzez naciskanie odpowiednich guzików na pilocie.

Przypisy

  1. LOVTER Pierwszy międzynarodowy magazyn o biokominkach: http://biokominek.org/
  2. Jak działa biokominek? – Mowimyjak.pl