Birth of the Cool

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Birth of the Cool
Album studyjny Milesa Davisa
Wydany luty 1957
Nagrywany 21 stycznia i 22 kwietnia 1949, 9 marca 1950
Gatunek jazz, cool jazz
Długość 34:09
Wytwórnia Capitol
Producent Walter River i Pete Rugolo
Oceny

All Music 5/5 gwiazdek

Album po albumie

Birth of the Cool – zbiorczy album, na który złożyły się nagrania dokonane przez Milesa Davisa i jego Nonet pomiędzy styczniem 1949 a marcem 1950 i wydane przez firmę nagraniową Capitol w całości dopiero w 1957 r.

Historia i charakter albumu[edytuj | edytuj kod]

Początku Nonetu można się doszukać w małej grupie muzyków, którzy spotykali się w połowie 1947 r. w mieszkaniu aranżera Gila Evansa. Miles Davis był w tym czasie muzykiem Kwintetu Charliego Parkera i był bezpośrednio zaangażowany w nadanie koncepcjom Evansa muzycznego kształtu. Obaj spotkali się, gdy Evans poprosił o pozwolenie zaaranżowania kompozycji Milesa "Donna Lee" dla Claude Thornhill Orchestra. Thornhill nagrał tę kompozycję w listopadzie 1947 r.

Grupa Davisa zaczęła realizować te nowe współprzenikające się idee. Przed wszystkim rozwinięto szczególny sposób pisania, który zachowywał świeżość i bezpośredniość improwizowanej muzyki, która zachowała niektóre elementy bebopu, zwłaszcza ze stylu w jakim grał Parker i łączyła to z nowymi praktykami – lekką, pozbawioną wibrata tonalnością i bardziej subtelnym od bopowców podejściem do rytmu. Starano się także nawet poszerzyć kolorystyczną i strukturalną paletę dużych orkiestr i zastosować ją w małych grupach. Głównym celem było stworzenie zrównoważonej, płynnej integracji pomiędzy elementami napisanymi i improwizowanymi w dużo większym stopniu niż robiono to w bopie. Szczególna aranżacja prowadziła improwizującego muzyka i równocześnie "zakotwiczała" go, tak iż spodziewano się, że solista rozwiąże tę improwizację w ścisłym odniesieniu do następującego po niej napisanego segmentu utworu.

Utwory składające się na ten album zostały nagrane przez grupę, która przeszła do historii muzyki jako Miles Davis Nonet. Chociaż wszystkie nagrania dokonane przez Nonet – czyli zaledwie jedenaście – zostały wydane dopiero w 1957 r., to wcześniej część z nich została wydana na singlach a wreszcie osiem utworów wydano na 10-calówce (longplay jeszcze nie został wynaleziony) Capitolu w serii Classics in Jazz pod katalogowym numerem H-459.

Nagrania te okazały się tak wyprzedzać swój czas, że nawet wydanie ich w całości dopiero w 1957 r. nic im nie zaszkodziło. Wziąwszy także pod uwagę stosunkowo małą ilość nagrań jak i bardzo małą ilość koncertów danych przez Nonet – niezwykły wpływ jaki miały te nagrania jest zadziwiający. Wpłynęły one na dalszy rozwój Davisa jako muzyka, na pianistę jego Nonetu Johna Lewisa, aranżera Gila Evansa, na małe grupy jazzowe lat 50. i 60. XX wieku i na cały jazzowy ruch Zachodniego Wybrzeża. Korzystano z tych nagrań wybierając z nich poszczególne elementy lub wykorzystywano całą filozofię, która doprowadziła do tych nagrań.

Chociaż nowojorska publiczność nie wyłapała jeszcze rewolucyjności tych nagrań, to muzycy błyskawicznie zauważyli piękno, kreatywność i spokojny rewolucyjny charakter muzyki Nonetu.

W ciągu dwu następnych lat, czyli na przełomie lat 40. i 50. XX wieku kwartet Mulligana z Chetem Bakerem wykonywał już nową muzykę z wielkim sukcesem, od 1951 r. w nowym stylu zaczęła grać aranżowana przez Shorty'ego Rogersa Stan Kenton Orchestra i w jeszcze większym stopniu jego mała grupa The Giants, która przeniosła nowe idee na Zachodnie Wybrzeże.

Doświadczenia z Nonetu zostały przeniesione przez jego pianistę Johna Lewisa do Modern Jazz Quartet.

Muzycy[edytuj | edytuj kod]

Nonet 1 [21 stycznia 1949]
Nonet 2 [22 kwietnia 1949]
Oktet + [9 marca 1950]

Spis utworów[edytuj | edytuj kod]

1. Move (Denzil Best) 2:32
2. Jeru (Gerry Mulligan) 3:10
3. Moon Dreams (Chummy MacGregor/Johnny Mercer) 3:17
4. Venus de Milo (Gerry Mulligan) 3:10
5. Budo (Bud Powell/Miles Davis) 2:32
6. Deception (Miles Davis) 2:45
7. Godchild (George Wallington) 3:07
8. Boplicity (Cleo Henry) 2:59
9. Rocker (Gerry Mulligan) 3:03
10. Israel (Johnny Carisi) 2:15
11. Rouge (John Lewis) 3:13
12. Darn That Dream (Delange/Van Heusen) 3:26
35:29

Aranżacje[edytuj | edytuj kod]

  • Gerry Mulligan – "Godchild", "Venus de Milo", "Rocker", "Darn That Dream"
  • John Lewis – "Move", "Budo", "Rouge"
  • Johnny Carisi – "Israel"
  • Miles Davis – "Deception"
  • Gil Evans – "Boplicity", "Moon Dreams"

Opis płyty[edytuj | edytuj kod]

Płyta analogowa (winylowa)[edytuj | edytuj kod]

Wznowienie na CD[edytuj | edytuj kod]

  • Producent – Franko Caligiuri
  • Opracowanie artystyczne – Franko Caligiuri

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]