Biskupstwo Utrechtu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Hochstift Utrecht
Biskupstwo Utrechtu
1024–1528 Zjednoczone Prowincje Niderlandów
Herb Biskupstwa Utrechtu
Herb Biskupstwa Utrechtu
Stolica Utrecht
Ustrój polityczny teokracja
Ostatnia głowa państwa książę-biskup Henri du Palatinat
Instarlaka oraz Lake i Isla 1024
Zjednoczone Prowincje Niderlandów 1528
Mapa Biskupstwa Utrechtu

Biskupstwo Utrechtu – dawne państwo Świętego Cesarstwa Rzymskiego leżące na terytorium dzisiejszej Holandii. Zostało utworzone w X wieku . W 1528 weszło w skład Zjednoczonych Prowincji Niderlandów.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Diecezja w Utrechcie została ustanowiona w 695. We wczesnym średniowieczu Utrecht wchodził w skład regionu Fryzja Wschodnia, a dokładniej w prowincji Instarlaka (usytuowanej na wschód od rzeki Vechte). Za panowania Ottona I, lenno Lake i Isla zostało skonfiskowane i oodane kościołowi u Utrechcie. Jest prawdopodobne, że biskup Baldéric (918-977) utworzył zastępcze hrabstwo laickie w prowincji Instarlaka. Ansfrid (995-1010) połączył obydwa obszaru w całość za panowania Ottona III. Od 1024 biskup Utrechtu był księciem Świętego Cesarstwa Rzymskiego.

Ostatnim księciem-biskupem Utrechtu był Henri du Palatinat (1487-1552). W 1528 biskupstwo straciło władzę książęcą i odtąd pełniło funkcję tylko świecką. Biskupstwo zostało włączone do Zjednoczonych Prowincji Niderlandów, które były pod władaniem cesarza Karola V Habsburga.

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Biskupstwo składało się zatem z dwóch części: pierwsza bogatsza część była nad rzekami Ren i Vechte oraz biedniejsza od rzeki IJssel aż po Fryzję (dzisiejsze krainy Drenthe, Salland, Twente, z miastami Groningen, Deventer, Goor, Kampen, Vollenhove, Coevorden).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]