Bitia
 |
Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: treść, poprawić styl – powinien mieć encyklopedyczną formę. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
Bitia (בִּתְיָה, , córka Jah) – postać biblijna ze Starego Testamentu. Jest córką Faraona, która została później żoną Izraelity. Tradycja żydowska utożsamia ją z księżniczką, która uratowała Mojżesza z wody.
Spis treści |
W tekście biblijnym [edytuj]
Jedyna wzmianka o niej pojawia się w 1 Kronik 4:18[1]. Werset wspomina o pochodzącym z plemienia Judy Meredzie, który miał dwie żony - jedną Izraelitkę, a drugą córkę Faraona. Dziećmi córki Faraona byli Miriam, Szammaj i Jiszbach, ojciec Esztemoi. Bitia wraz z mężem opuściła Egipt, zostawiając swój naród i królewską rodzinę.
Było to wydarzenie znaczące dla Żydów. Ponieważ jednak Biblia poświęciła jej krótką wzmiankę, inni pisarze próbowali poszerzyć ten temat.
Powiązanie z uratowaniem Mojżesza [edytuj]
Biblia nie wymienia z imienia córki Faraona, która znalazła Mojżesza w koszu i później go usynowiła[2]. Nie jest też znany z imienia jej ojciec, poza wzmianką, że ciemiężył Izraelitów i nakazał uśmiercenie wszystkich nowo narodzonych chłopców[3]. Takie powiązanie pojawia się w tradycji żydowskiej. Midrasz identyfikuje te kobiety jako tę samą osobę. W Leviticus Rabba 1:3, Bóg objawia jej, że ze względu na wyratowanie i usynowienie Mojżesza przyjmuje ją jako swoją córkę. Jest tam przedstawiona jako pobożna kobieta, regularnie dokonująca oczyszczenia w Nilu. Midrasz identyfikuje Mereda z Kalebem, jednym z 12 zwiadowców. Według Eksodus Rabba 18:3, Bitia była jedyną pierworodną z Egiptu, która przeżyła 10 plagę.
Inne wzmianki [edytuj]
Według Flawiusza wybawicielka Mojżesza nazywała się Termitius, nie Bitia.
W tradycji Arabskiej Bitia jest znana jako Asija i przedstawia się ja jako żonę (nie córkę) Faraona.
Euzebiusz z Cezarei określa ją jako Merris, a Eustatiusz Antiocheński jako Merroe.
