Bitwa koło Ławicy Skerki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa koło Ławicy Skerki
II wojna światowa, kampania śródziemnomorska
Czas 2 grudnia 1942
Miejsce Ławica Skerki, Morze Śródziemne
Terytorium Morze Śródziemne
Wynik zwycięstwo aliantów
Strony konfliktu
 Włochy  Wielka Brytania
 Australia
Dowódcy
Zjednoczone Królestwo Włoch Aldo Cocchia Wielka Brytania C. H. J. Harcourt
Siły
3 niszczyciele
2 torpedowce
4 statki transportowe
3 lekkie krążowniki
2 niszczyciele
Straty
1 niszczyciel zatopiony
1 niszczyciel i 1 torpedowiec uszkodzone
4 statki zatopione
brak

Bitwa koło Ławicy Skerki – bitwa morska w czasie II wojny światowej, która miała miejsce niedaleko Ławicy Skerki (ang. Skerki Bank) u wybrzeża Tunezji na Morzu Śródziemnym, w nocy na 2 grudnia 1942 roku pomiędzy siłami brytyjskimi i włoskimi.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec listopada 1942 roku włoskie dowództwo zaplanowało operację dostarczenia zaopatrzenia do portów afrykańskich, w drodze czterech konwojów: B i G do Tunisu, C do Trypolisu i H do Bizerty. Operacja została wykryta przez brytyjskie rozpoznanie lotnicze i na przechwycenie konwoju H wysłany został zespół Q (Force Q) z przylądka Bon[1].

Siły brytyjskie składały się z lekkich krążowników HMS "Aurora", "Argonaut" i "Sirius" oraz niszczycieli HMS "Quentin" i HMAS "Quiberon". Dowodził nimi admirał C. H. J. Harcourt. Siły brytyjskie 2 grudnia 1942 roku o godz. 0.37 przechwyciły i zaatakowały włoski konwój w składzie czterech statków i jego eskortę składającą się z 3 niszczycieli i dwóch torpedowców[1]. Włoska eskorta składała się z niszczycieli "Nicoloso Da Recco" (okręt flagowy), "Camicia Nera", "Folgore" i torpedowców "Clio" i "Procione". Eskortą dowodził komandor Aldo Cocchia. W wyniku bitwy zatonęły wszystkie statki konwoju wraz z "Folgore". Flagowy niszczyciel "Da Recco" doznał poważnych uszkodzeń i musiał być następnego dnia odholowany do Trypolisu przez niszczyciel "Pigafetta". Uszkodzony został też torpedowiec (właściwie niszczyciel eskortowy) "Procione"[1]. Włoskie niszczyciele próbowały ataków torpedowych, lecz bezskutecznie. Brytyjczycy nie ponieśli żadnych strat w czasie samej bitwy, chociaż HMS "Quentin" został storpedowany i zatonął po odwetowym ataku lotnictwa Osi następnego poranka.

Zginęło ok. 2200 włoskich marynarzy i żołnierzy, w tym 124 na "Folgore", 118 na "Da Recco" i 3 na "Procione"[2].

Włoski dowódca kmdr Aldo Cocchia, ranny podczas bitwy, został odznaczony Złotym Medalem za Odwagę (Medaglia d'oro al Valor Militare), podobnie jak dowódca "Camicia Nera" kmdr por. Adriano Foscari i poległy dowódca "Folgore" kmdr ppor. Ener Bettica.

Zestawienie sił[edytuj | edytuj kod]

† – jednostki zatopione
# – jednostki uszkodzone, ## – poważnie

Wielka Brytania[edytuj | edytuj kod]

Włochy[edytuj | edytuj kod]

  • Konwój H (komandor Aldo Cocchia)

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 S.W. Trubicyn: Eskadriennyje minonoscy tipa Navigatori (Эскадренные миноносцы типа «Навигатори»), seria Bojewyje Korabli Mira, Sankt Petersurg, 2002.
  2. Włoska Wikipedia [dostęp 2-9-2010] za Gianni Rocca: Fucilate gli ammiragli. La tragedia della Marina Italiana nella seconda guerra mondiale. Milano: Mondadori, 1987, s. 272. ISBN 978-88-04-43392-7.
  3. Jürgen Rohwer, Chronik des Seekrieges 1939-1945 [dostęp 2-9-2010].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]