Bitwa koło Przylądka Św. Jerzego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa koło Przylądka Św. Jerzego
II wojna światowa, wojna na Pacyfiku
USS Charles Ausburne (DD-570).jpg
USS "Charles Ausburne" operujący w okolicach Wysp Salomona w 1943 roku
Czas 26 listopada 1943
Miejsce w pobliżu wyspy Buka, na północ od Bougainville
Terytorium Wyspy Salomona
Wynik zwycięstwo Stanów Zjednoczonych
Strony konfliktu
 Japonia  Stany Zjednoczone
Dowódcy
Japonia Kiyoto Kagawa Stany Zjednoczone Arleigh Burke
Siły
5 niszczycieli 5 niszczycieli
Straty
3 niszczyciele zatopione, 647 zabitych[1] brak
Multimedia w Wikimedia Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Bitwa koło Przylądka Św. Jerzego – bitwa morska rozegrana na Pacyfiku w czasie II wojny światowej, stoczona 26 listopada 1943 roku w rejonie pomiędzy Przylądkiem Świętego Jerzego na Nowej Irlandii a wyspą Buka (należącą obecnie do Papui-Nowej Gwinei). Była to ostatnia bitwa z użyciem okrętów nawodnych w kampanii na Wyspach Salomona.

Tło[edytuj | edytuj kod]

Amerykańskie wojska wylądowały na Bougainville 1 listopada 1943 roku. Stanowiło to duże zagrożenie dla japońskiej bazy w zachodniej części wyspy Buka. W związku z tym na niszczyciele "Amagiri", "Yugiri" i "Uzuki" załadowano 900 japońskich żołnierzy i wysłano je wraz z niszczycielami "Ōnami" i "Makinami" pod dowództwem komandora Kiyoto Kagawy w celu wzmocnienia istniejącego garnizonu. United States Navy dowiedziała się o planowanym konwoju i wysłała pięć niszczycieli typu FletcherUSS "Charles Ausburne", "Claxton", "Dyson", "Converse" i "Spence" pod dowództwem komandora Arleigha Burke'a w celu przechwycenia tego konwoju.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Japońskie niszczyciele wyładowały 900 żołnierzy oraz zaopatrzenie, zabrały tyle samo personelu cywilnego w służbie marynarki (zastąpili ich właśnie ci żołnierze) i rozpoczęły powrót do Rabaulu. O godz. 1:40 nad ranem zostały one wykryte przez radary znajdujące się na amerykańskich niszczycielach. O godz. 1:55 amerykańskie okręty wystrzeliły torpedy w kierunku Japończyków. Niszczyciel "Ōnami" został trafiony kilkoma torpedami po czym natychmiast zatonął. "Makinami" został trafiony przez jedną torpedę, co skutkowało jego unieruchomieniem; został on następnie zatopiony przez ogień artyleryjski. Pozostałe niszczyciele rozpoczęły bezładną ucieczkę. Komandor Burke udał się w pogoń za "Yugiri" i zatopił go o godz. 3:30 nad ranem. "Uzuki" także został trafiony, ale uciekł z poważnymi uszkodzeniami[2].

Po bitwie[edytuj | edytuj kod]

Bitwa oznaczała koniec Tokyo Express jak również kres oporu Japończyków na Wyspach Salomona. Okazała się także sporym sukcesem aliantów. Do czasu kampanii na Marianach i wyspach Palau, które rozpoczęły się wraz z inwazją Saipanu w czerwcu 1944 roku, nie przeprowadzono już żadnych akcji militarnych z użyciem okrętów nawodnych w wojnie na Pacyfiku.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Jeden z amerykańskich krążowników typu Ticonderoga, w służbie od 1993 roku, został nazwany USS "Cape St. George" w celu upamiętnienia tej bitwy.

Przypisy

  1. Morison, Breaking the Bismarcks, s. 353, & Nevitt, Combinedfleet.com. Nevitt podaje, iż straty na "Ōnami" wyniosły 228 ludzi, zaś na "Makinami" 200 ludzi i razem z Morisonem twierdzi, że było 278 rozbitków z "Yugiri". Morison twierdzi, że 300 żołnierzy znajdowało się na pokładzie "Yugiri", co z normalną liczbą 197 ludzi załogi razem dawało 497 osób na pokładzie niszczyciela podczas tego starcia. Odejmując 287 z 497 ludzi równa się 219 zabitych na "Yugiri".
  2. William Tuohy: America's Fighting Admirals. St. Paul: Zenith Press, 2007.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David Brown: Warship Losses of World War Two. Naval Institute Press, 1990. ISBN 1-55750-914-X.
  • Andrieu D'Albas: Death of a Navy: Japanese Naval Action in World War II. Devin-Adair Pub., 1965. ISBN 0-8159-5302-X.
  • Paul S. Dull: A Battle History of the Imperial Japanese Navy, 1941-1945. Naval Institute Press, 1978. ISBN 0-87021-097-1.
  • Tameichi Hara: Japanese Destroyer Captain. New York & Toronto: Ballantine Books, 1961. ISBN 0-345-27894-1.
  • Thomas C. Hone. The Similarity of Past and Present Standoff Threats. „Proceedings of the U.S. Naval Institute”. Wolumin 107, nr 9, wrzesień 1981, s. 113–116, 1981. Annapolis, Maryland. ISSN 0041-798X. 
  • Ken Jones: Destroyer Squadron 23: Combat Exploits of Arleigh Burke's Gallant Force. Naval Institute Press, 1997. ISBN 1-55750-412-1.
  • C. W. Kilpatrick: Naval Night Battles of the Solomons. Exposition Press, 1987. ISBN 0-682-40333-4.
  • Bougainville Campaign. W: William L. McGee: The Solomons Campaigns, 1942-1943: From Guadalcanal to Bougainville--Pacific War Turning Point, Volume 2 (Amphibious Operations in the South Pacific in WWII). BMC Publications, 2002. ISBN 0-9701678-7-3.
  • Samuel Eliot Morison: Breaking the Bismarcks Barrier, vol. 6 of History of United States Naval Operations in World War II. Castle Books, 1958. ISBN 0-7858-1307-1.
  • E. B. Potter: Admiral Arleigh Burke. Naval Institute Press, 2005. ISBN 1-59114-692-5.
  • Theodore Roscoe: United States Destroyer Operations in World War Two. Naval Institute Press, 1953. ISBN 0-87021-726-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]