Bitwa na Porytowym Wzgórzu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa na Porytowym Wzgórzu
II wojna światowa, front wschodni
Porytowe Wzgórze - Pomnik (06-06-2009).JPG
Pomnik ku czci partyzantów na miejscu bitwy
Czas 14 czerwca 1944
Miejsce Porytowe Wzgórze
Terytorium Polska
Przyczyna działania partyzanckie
Wynik zwycięstwo Polski i ZSRR
Strony konfliktu
 III Rzesza  ZSRR
 Polska
Dowódcy
Siegfried Haenicke Nikołaj Prokopiuk
Siły
30 000 żołnierzy wsparcie lotnictwa i artylerii 3 000 żołnierzy kilka karabinów maszynowych
Straty
600 zabitych i rannych 200 zabitych i rannych

Bitwa na Porytowym Wzgórzu – bitwa między wojskiem niemieckim (dowodzonym przez gen. Siegfrieda Haenicke) a polskimi i radzieckimi partyzantami (pod dow. Nikołaja Prokopiuka), która miała miejsce 14 czerwca 1944.

Wiosną 1944 na terenach Lubelszczyzny działało wiele organizacji partyzanckich. Partyzanci ci byli spychani coraz bardziej na zachód w związku ze zbliżającym się frontem. Starali się atakować niemieckie konwoje z zaopatrzeniem. Już w maju Niemcy mieli szczegółowo opracowaną akcję "Sturmwind" ("wicher"), która miała na celu zlikwidowanie partyzantów w lasach Janowskich. Dowodzenie nad akcją objął gen. Siegfried Haenicke.

Już w dniu 13 czerwca partyzanci z I brygady AL im. Ziemi Lubelskiej zaatakowali pod wsią Szklarnia niemiecką kolumnę wojskową. Zasadzka zakończyła się sukcesem, zdobyto ważne dokumenty sztabowe, dzięki którym uzyskano informacje o planowanej przez Niemców akcji ofensywnej w następnym dniu.

14 czerwca na Porytowym Wzgórzu znalazło się około 3000 partyzantów połączonych sił Armii Ludowej i radzieckich pod dowództwem Nikołaja Prokopiuka. Byli szczelnie okrążeni przez siły niemieckie. Walki o wzgórze trwały przez cały dzień od świtu do zmroku. Mimo ostrzału artyleryjskiego i kilkukrotnych ataków Niemcom nie udało się zdobyć wzgórza, bitwa zakończyła się pełnym zwycięstwem partyzantów. Straty po stronie oddziałów AL i partyzantów radzieckiech przekroczyły jednak 200 poległych i rannych, zgineli m.in. Kazimierz Wyrwas - sekretarz lubelskiego Komitetu Obwodowego PPR oraz dwaj dowódcy oddziałów radzieckich: mjr Włodzimierz Czepiga i lejtn. Piotr Wasilenko. Straty niemieckie tylko w poległych szacuje się na 600 żołnierzy (w tym ok. 400 Kałmuków w służbie niemieckiej).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Praca zbiorowa: Janów Lubelski 1640-2000, Janów Lubelski 2000.
  • Włodzimierz Wójcikowski: Janów Lubelski i okolice - Wojewódzki Ośrodek Informacji Turystycznej, Lublin 1980.
  • Tajemnice Ludzkości
  • Jerzy Markiewicz: Paprocie zakwitły krwią partyzantów, Wydawnictwo Lubelskie, Lublin 1987 ISBN 8322203837.
  • Łukasiewicz J.: Porytowe Wzgórze, 14 czerwca 1944, Janowskie Korzenie 2004, Nr. 2, s. 6-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Commons in image icon.svg