Bitwa na Porytowym Wzgórzu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa na Porytowym Wzgórzu
II wojna światowa, front wschodni
Porytowe Wzgórze - Pomnik (06-06-2009).JPG
Pomnik ku czci partyzantów na miejscu bitwy
Czas 14 czerwca 1944
Miejsce Porytowe Wzgórze
Terytorium Polska
Przyczyna obława niemiecka na partyzantów
Wynik wydostanie się z okrążenia
Strony konfliktu
 III Rzesza  ZSRR
 Polska
Dowódcy
Siegfried Haenicke Nikołaj Prokopiuk
Siły
30 000 żołnierzy wsparcie lotnictwa i artylerii 3500 żołnierzy kilka karabinów maszynowych
Straty
200 zabitych i rannych 200 zabitych i rannych
Multimedia w Wikimedia Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Bitwa na Porytowym Wzgórzubitwa między wojskiem niemieckim (dowodzonym przez gen. Siegfrieda Haenicke) a polskimi i radzieckimi partyzantami (pod dowództwem Nikołaja Prokopiuka), która miała miejsce 14 czerwca 1944.

Wiosną 1944 na terenach Lubelszczyzny działało wiele organizacji partyzanckich. Partyzanci ci byli spychani coraz bardziej na zachód w związku ze zbliżającym się frontem. Starali się atakować niemieckie konwoje z zaopatrzeniem. Już w maju Niemcy mieli szczegółowo opracowaną akcję Sturmwind I ("Wicher I"), która miała na celu zlikwidowanie partyzantów w Lasach Janowskich. Dowodzenie nad akcją objął gen. Siegfried Haenicke.

Już w dniu 13 czerwca partyzanci z 1 Brygady AL im. Ziemi Lubelskiej zaatakowali pod wsią Szklarnia niemiecką kolumnę wojskową. Zasadzka zakończyła się sukcesem, zdobyto ważne dokumenty sztabowe, dzięki którym uzyskano informacje o planowanej przez Niemców akcji ofensywnej w następnym dniu.

14 czerwca na Porytowym Wzgórzu znalazło się około 3500 żołnierzy połączonych sił Armii Ludowej (Brygada AL im. Wandy Wasilewskiej i 1 Brygada AL im. Ziemi Lubelskiej), partyzantów sowieckich (oddział łącznikowy NKWD Leona Kasmana, polsko-sowiecki Oddział Partyzancki Brygad im. Stalina, sowieckie zgrupowanie im. Aleksandra Newskiego, oddział im. Suworowa, oddział im. Siemiona Budionnego, oddział ppłk. Nikołaja Prokopiuka, oddział mjr. Czepigi), oddział AK ppor. Mieczysława Potyrańskiego, oddział NOW-AK Franciszka Przysiężniaka i oddział BCH. Dowódcą połączonych sił partyzantów został Nikołaj Prokopiuk, którego zastępcą był mjr Karasinow. Postanowiono walczyć do zapadnięcia nocy, a później próbować przebić się z okrążenia. Partyzanci byli szczelnie okrążeni przez siły niemieckie, a walki o wzgórze trwały przez cały dzień od świtu do zmroku. Nocą poszczególne oddziały podjęły próbę wydostania się z okrążenia, a główna część zgrupowania w ciężkich walkach przedostała się na tereny Puszczy Solskiej[1].

Straty po stronie oddziałów komunistycznych i polskich przekroczyły 200 poległych i rannych[1], zginęli m.in. Kazimierz Wyrwas – sekretarz lubelskiego Komitetu Obwodowego PPR oraz dwaj dowódcy oddziałów radzieckich: mjr Włodzimierz Czepiga i lejtnant Piotr Wasilenko. Straty niemieckie szacuje się na porównywalne[1].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]