Bitwa na Porytowym Wzgórzu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa na Porytowym Wzgórzu
II wojna światowa, front wschodni
Porytowe Wzgórze - Pomnik (06-06-2009).JPG
Pomnik ku czci partyzantów na miejscu bitwy
Czas 14 czerwca 1944
Miejsce Porytowe Wzgórze
Terytorium Polska
Przyczyna obława niemiecka na partyzantów
Wynik wydostanie się z okrążenia
Strony konfliktu
 III Rzesza  ZSRR
 Polska
Dowódcy
Siegfried Haenicke Nikołaj Prokopiuk
Siły
30 000 żołnierzy wsparcie lotnictwa i artylerii 3500 żołnierzy kilka karabinów maszynowych
Straty
200 zabitych i rannych 200 zabitych i rannych

Bitwa na Porytowym Wzgórzu – bitwa między wojskiem niemieckim (dowodzonym przez gen. Siegfrieda Haenicke) a polskimi i radzieckimi partyzantami (pod dow. Nikołaja Prokopiuka), która miała miejsce 14 czerwca 1944.

Wiosną 1944 na terenach Lubelszczyzny działało wiele organizacji partyzanckich. Partyzanci ci byli spychani coraz bardziej na zachód w związku ze zbliżającym się frontem. Starali się atakować niemieckie konwoje z zaopatrzeniem. Już w maju Niemcy mieli szczegółowo opracowaną akcję "Sturmwind" ("wicher"), która miała na celu zlikwidowanie partyzantów w lasach Janowskich. Dowodzenie nad akcją objął gen. Siegfried Haenicke.

Już w dniu 13 czerwca partyzanci z I brygady AL im. Ziemi Lubelskiej zaatakowali pod wsią Szklarnia niemiecką kolumnę wojskową. Zasadzka zakończyła się sukcesem, zdobyto ważne dokumenty sztabowe, dzięki którym uzyskano informacje o planowanej przez Niemców akcji ofensywnej w następnym dniu.

14 czerwca na Porytowym Wzgórzu znalazło się około 3500 żołnierzy połączonych sił Armii Ludowej (Brygada AL im. Wandy Wasilewskiej i 1 Brygada AL im. Ziemi Lubelskiej), partyzantów sowieckich (oddział łącznikowy NKWD Leona Kasmana, polsko-sowiecki oddział im. Stalina, sowieckie zgrupowanie im. Aleksandra Newskiego, oddział im. Suworowa, oddział im. Siemiona Budionnego, oddział ppłk. Prokopiuka, oddział mjr. Czepigi), oddział AK ppor. Mieczysława Potyrańskiego, oddział NOW-AK Franciszka Przysiężniaka i oddział BCH. Dowódcą połączonych sił partyzantów został Nikołaj Prokopiuk, którego zastępcą był mjr Karasinow. Postanowiono walczyć do zapadnięcia nocy, a później próbować przebić się z okrążenia. Partyzanci byli szczelnie okrążeni przez siły niemieckie, a walki o wzgórze trwały przez cały dzień od świtu do zmroku. Nocą poszczególne oddziały podjęły próbę wydostania się z okrążenia, a główna część zgrupowania w ciężkich walkach przedostała się na tereny Puszczy Solskiej[1].

Straty po stronie oddziałów komunistycznych i polskich przekroczyły 200 poległych i rannych[1], zginęli m.in. Kazimierz Wyrwas – sekretarz lubelskiego Komitetu Obwodowego PPR oraz dwaj dowódcy oddziałów radzieckich: mjr Włodzimierz Czepiga i lejtn. Piotr Wasilenko. Straty niemieckie szacuje się na porównywalne[1].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons