Bitwa na barykadzie wozów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa na barykadzie wozów (Wagon Box Fight)
Wojna Czerwonej Chmury
Wagonbox1.jpg
Obraz przedstawiający bitwę
Czas 2 sierpnia 1867
Miejsce w pobliżu Fort Phil Kearny, Wyoming, Stany Zjednoczone Ameryki
Terytorium Kraj rzeki Powder (terytorium Indian)
Przyczyna wytyczanie Szlaku Bozemana przez wojska USA
Wynik Zwycięstwo Stanów Zjednoczonych
Strony konfliktu
Dakotowie US 36 Star Flag.svg Stany Zjednoczone
Dowódcy
Czerwona Chmura kpt. James (Jason) Powell
Siły
1 000 – 2 000 Indian 26 żołnierzy,
6 drwali
Straty
60 zabitych,
120 rannych
5 zabitych,
2 rannych
Wojna Czerwonej Chmury

Masakra Fettermana (1866) - Bój na łące (1867) - Bitwa na barykadzie wozów (1867)

Bitwa na barykadzie wozów (ang. Wagon Box Fight) – starcie zbrojne, które miało miejsce 2 sierpnia 1867 roku w trakcie wojny Czerwonej Chmury, między żołnierzami Stanów Zjednoczonych w sile 32 żołnierzy (w tym 6 drwali) pod dowództwem kapitana Jamesa Powella a przeważającymi siłami konnych i pieszych Dakotów pod wodzą Czerwonej Chmury w pobliżu Fort Phil Kearny, na terytorium stanu Wyoming.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Żołnierze Powella, służący jako zbrojna eskorta oddziału drwali ścinających drzewa na budowę fortu i na opał, bronili się w barykadzie utworzonej ze skrzyń i 14 wozów ustawionych jeden za drugim w kształt owalu. Na tak skonstruowaną barykadę Indianie w sile ok. 1–2 tys. wojowników przypuszczali kilka nieudanych ataków. Podczas bitwy trwającej pięć godzin Powell stracił 5 ludzi, a dwóch zostało poważnie zranionych. Wg jego raportu zabito około 60 Indian i raniono 120 (publikowane w tym czasie liczby osiągały wartości nawet 1 100 zabitych). Dysproporcje w stratach oraz fakt przeżycia garstki żołnierzy wiążą się z użyciem przez żołnierzy amerykańskich odtylcowych karabinów Springfielda, kaliber .50, w które zostali zaopatrzeni po klęsce Fettermana. Strategia Indian była oparta na przekonaniu, że Amerykanie nadal używają powolnych w użyciu karabinów odprzodowych, byli więc zaskoczeni następującymi po sobie seriami strzałów. Mimo to, ataki nie ustawały aż do momentu, kiedy z odsieczą przybył oddział z Fortu Kearny, wiodący ze sobą armatę. Wtedy Dakotowie zarządzili odwrót i przegrali bitwę.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]