Bitwa nad Chałchin-Goł

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa nad Chałchin-Goł
Japońsko-radzieckie walki graniczne
Ha-Go Khalkin-Gol.JPG
Czołg japoński Typ 95 Ha-Go zdobyty przez żołnierzy radzieckich podczas bitwy
Czas 11 maja16 września 1939
Miejsce Chałchin-Goł, Mongolia
Wynik zwycięstwo ZSRR i Mongolii
Strony konfliktu
 ZSRR
 Mongolia
 Japonia
 Mandżukuo
Dowódcy
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Gieorgij Żukow Japonia Michitarō Komatsubara
Siły
pocz. września:
57 000 żołnierzy
542 działa
498 czołgów
385 samochodów pancernych
515 samolotów
pocz. września:
75 000 żołnierzy
500 dział
182 czołgi
300 samolotów
Straty
7632 zabitych
2028 zaginionych
15 251 rannych
pow. 3000 chorych
8440 zabitych
8766 rannych
3000 wziętych do niewoli
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Sowiecki samochód pancerny BA-10M zniszczony w czasie bitwy

Bitwa nad Chałchin-Goł – bitwa stoczona nad rzeką Chałchin-Goł w 1939 pomiędzy wojskami japońskimi (Armia Kwantuńska), a Armią Czerwoną na pograniczu Mandżukuo i Mongolii, które było granicą stref wpływów Cesarstwa Japonii i ZSRR na kontynencie azjatyckim.

Do pierwszego starcia doszło 11 maja 1939. Japończycy zaatakowali niewielkimi siłami – ok. 300 żołnierzy. 28 maja zaatakowały większe siły. Do walki ruszyło 5500 ludzi, wspartych przez 40 samolotów. Oba ataki zostały odparte.

2 lipca 1939 duże siły japońskie sforsowały rzekę. Liczyły one 38 000 żołnierzy, 310 dział, 135 czołgów i 225 samolotów. W rejonie góry Baian-Cagan (Bajan Cagaan) doszło do ciężkiego boju spotkaniowego. W walkach Japończycy stracili wszystkie czołgi, większość artylerii oraz 10 000 ludzi. Ponowny atak 8 lipca również zakończył się klęską Japończyków. Przerwę w działaniach Japończycy wykorzystali do wzmocnienia swoich sił. Sformowali 6. Armię liczącą 75 000 żołnierzy, 182 czołgi i 300 samolotów. Powiększeniu uległy także siły Armii Czerwonej. Liczyły 57 000 żołnierzy, 498 czołgów, 542 działa i 515 samolotów.

20 sierpnia 1939, Armia Czerwona pod dowództwem Gieorgija Żukowa ruszyła do natarcia. Zostało ono poprzedzone nalotami bombowców oraz trzygodzinnym ostrzałem artyleryjskim. Po czterech dniach walk, wojska japońskie zostały okrążone, a po tygodniu zniszczone. W ciągu 3 miesięcy walk, straty radzieckie wyniosły (według obecnie dostępnych danych archiwalnych) ok. 28 000 żołnierzy zabitych, zaginionych, rannych i chorych[1]. Straty japońskie wyniosły (według ówczesnych oficjalnych deklaracji strony japońskiej, dane archiwalne nadal nie są znane) ok. 17 000 zabitych i rannych. Radzieckie źródła podają znacznie większe straty strony japońskiej: 45 000 zabitych i 3000 wziętych do niewoli[2].

Klęska nad Chałchin-Goł przesądziła o kierunku dalszej ekspansji japońskiej. Japońskie dowództwo doszło do wniosku, że na północnym kierunku działań napotkają zbyt duże siły radzieckie. Jednoczesny brak decydujących rozstrzygnięć w wojnie z Chinami, spowodował zwrot na południe z zamiarem opanowania rejonów zasobnych w surowce mineralne.

Przypisy

  1. Rossija i SSSR w wojnach XX wieka. Potieri woorużonnych sił: statisticzeskoje issledowanije. Moskwa: 2001, s. 176-184. ISBN 5-224-01515-4. (ros.)
  2. Nomonhan: The Second Russo-Japanese War by Timothy Neeno, M.A.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Praca zbiorowa: Encyklopedia II wojny światowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975.