Bitwa nad rzeką Silarus (powstanie Spartakusa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa nad rzeką Silarus
Powstanie Spartakusa 7371 p.n.e.
Spartacus II.JPG
Śmierć Spartakusa
Czas 71 p.n.e.
Miejsce nad rzeką Silarus, (obecnie rzeka Sele), Kampania
Terytorium Włochy
Wynik klęska powstańców
Strony konfliktu
Rzymianie powstańcy Spartakusa
Dowódcy
Marek Licyniusz Krassus Spartakus
Siły
40 000 ponad 60 000
Straty
2 000 50 000 zabitych,
6 000 jeńców
Powstanie Spartakusa

Wezuwiusz - Garganus - Picenium - Mutynia - Picenium (II) - wał Krassusa - Camalatrum - Kalabria - Silarus

Bitwa nad rzeką Silarus – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 71 p.n.e. w trakcie Powstania Spartakusa.

Porażka oddziału Rzymian w Kalabrii, uświadomiła Krassusowi, że decydujące okaże się tylko bezpośrednie starcie ze Spartakusem. Większość powstańców poczuła się tak pewnie po tym zwycięstwie, że wymusiła na dowódcach marsz w kierunku armii Krassusa. Do spotkania obu armii doszło nad rzeką Silarus (obecnie Sele), choć niektóre przekazy umiejscawiają miejsce bitwy w Lukanii bądź Apulii. Krassus dysponował około 40 000 żołnierzy, liczebność armii powstańczej szacowana jest na około 60 000 ludzi.

Spartakus ustawił swoje wojska w linii, najsilniejsze oddziały umieszczając w centrum a lżej zbrojnych i jazdę na skrzydłach. Rzymianie stanęli zaś przed obozem, przed którym wykopali wcześniej głębokie rowy. Gdy tylko obie armie starły się ze sobą, bitwa przeistoczyła się w szereg pojedynków. Spartakus z furią atakował szeregi rzymskie, starając się dostać do Krassusa. W trakcie walki miał zostać raniony włócznią w udo. Przyklękając i osłaniając się tarczą odpierał zaciekłe ataki Rzymian. W końcu okrążony wraz z wielką liczbą swoich ludzi padł pod ciosami rzymskich mieczy. Bitwa zakończyła się klęską powstańców. Poległo około 50 000 ludzi Spartakusa a 6 000 dostało się do niewoli. Ocalało zaledwie 5 000 niewolników, którzy opuścili pole bitwy. Ciała Spartakusa nie odnaleziono. Okrutny los czekał wszystkich jeńców, których ukrzyżowano wzdłuż całej stukilometrowej drogi z Kapui do Rzymu. Wkrótce wojska rzymskie ostatecznie pokonały zbiegłych z pola walki niewolników, których dogoniono na północ od stolicy. Trzecie (po dwóch powstaniach sycylijskich) powstanie niewolników ostatecznie upadło.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Bernard Nowaczyk: Powstanie Spartakusa 73–71 p.n.e., wyd. Bellona. Warszawa 2008.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]