Bitwa o Bajaur

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa o Bajaur
Wojna w Pakistanie
NWFP FATA.svg
Okręg Bajaur w niebieskim kolorze (całkiem północna agencja)
Czas I faza: 7 sierpnia 2008 - 28 lutego 2009
II faza: styczeń - 20 kwietnia 2010
Miejsce Agencja Bajaur
Terytorium Pakistan
Wynik Wyparcie talibów z rejonu walk, zwycięstwo sił pakistańskich
Strony konfliktu
 Pakistan Talibowie Talibowie
plemienne bojówki wspierające Talibów
Flag of al-Qaeda in Iraq.svg Al-Kaida
Dowódcy
Tariq Khan[1] Maulana Faqir Mohammad
Siły
9000[1] 4000[1]
Straty
ok. 200 zabitych[2][3]
150 zabitych cywili
2000 rannych cywili[4]
1800 zabitych[2]
2000 rannych
Wojna w Pakistanie

WanaLal MasjidMir AliDolina SwatBajaurCzarna BurzaRah-e-Nijat (I)ChajberRah-e-Nijat (II)OrakzaiTrójząb NeptunaKurram
Lista amerykańskich nalotów w Pakistanie

Bitwa o Bajaur (Operacja Sherdil) – bitwa prowadzona przez pakistańską armię przeciwko talibom i plemiennym bojówkom protalibskim (m.in Al-Kaida), którzy kontrolowali okręg Bajaur. Operacja była jednym z epizodów pakistańskiej wojny z talibami. Bitwa na celu miała zdobycie kontroli nad okręgiem, który jest uważany za główną bazę miejscowych talibów i bojowników związanych z Al-Kaidą. Operacja na terenach plemiennych trwała w dniach 7 sierpnia 2008 - 28 lutego 2009 i zakończyła się zwycięstwem Pakistańczyków.

Jednak wskutek przeniknięcia grup rebeliantów do Bajaur po sukcesie armii pakistańskiej w Południowym Waziristanie, na początku 2010 wznowiono ofensywę, która zakończyła się 20 kwietnia 2010, według rządu kolejnym sukcesem.

Przebieg walk[edytuj | edytuj kod]

I faza[edytuj | edytuj kod]

Walki rozpoczęły się 7 sierpnia, kiedy to armia Pakistanu zaatakowała Talibów w twierdzy w Bajaur[5]. Okrąg Bajaur graniczy z afgańską prowincją Kunar skąd swobodnie napływały kolejne grupy talibów w czasie walk.

Pierwsza seria walki wokół Bajaur trwały trzy dni. Pierwszego dnia w dziewięciogodzinnych walkach zginęło co najmniej 20 talibów. Armia pakistańska zmobilizowała do walki ok. 8000 żołnierzy[6]. 11 sierpnia śmigłowce bojowe zaatakowały rebeliantów na granicy zabijając około 50 bojowników. Nie było ofiar w siłach bezpieczeństwa[7] 13 sierpnia w wyniku odpalenia rakiet z terytorium Afganistanu zginęło około 10 talibów[8] W kilku następnych dniach w wyniku zaciętych walk zginęło ponad 100 talibskich rebeliantów. 21 sierpnia w rejonie Bajauar w mieście Wah doszło do zamachu bombowego w którym zginęło 57 osób. Do zamachu przyznały się bojówki[9].

Otwarcie frontu w Dolinie Swat[edytuj | edytuj kod]

23 sierpnia rozpoczęły się krwawe walki w dolinie Swat, która leży nieopodal Agencji Bajaur. W tym momencie na północy Pakistanu utworzył się drugi front, który umożliwił szybsze pokonanie talibów w strefach walk, ze względu na podzielenie się ich bojówek. Siły rządowe zabiły co najmniej 35 talibów w Swat. Zginęło także 4 wojskowych. Starcia pomiędzy wojskiem, a ekstremistami wybuchły bezpośrednio po przeprowadzeniu dwóch zamachów na posterunki policji w dolinie Swat, w których zginęło co najmniej 15 osób[10]. 25 sierpnia bojówki protalibskich organizacji za pomocą granatników zaatakowała dom urzędnika lokalnej administracji w pakistańskiej dolinie rzeki Swat zabijając 10 osób. Wśród ofiar są członkowie rodziny urzędnika oraz siedmiu ochroniarzy[11].

Kontynuacja I fazy[edytuj | edytuj kod]

27 sierpnia rozpoczęła się kolejna seria ciężkich walk nieopodal miasta Bajaur w których zginęło około 30 bojowników, w tym kilku cudzoziemskich i powiązanych z Al-Kaidą[12] 28 sierpnia został przeprowadzony przez bojówkarzy zamach samobójczy, którego celem był pojazd, którym jechali policjanci i funkcjonariusze więzienia niedaleko miasta Bannu. Oni stanowią większość ofiar zamachu. Do końca sierpnia zginęło około 70 bojowników. Największe straty odnotowali dnia 30 sierpnia 2008.

2 września Międzynarodowe Siły Bezpieczeństwa w Afganistanie przeprowadziły nalot w północno-zachodnim Pakistanie. Pakistan potępił 3 września nalot, w wyniku którego zginęło 20 osób, w tym kobiety i dzieci. Ani strona pakistańska ani amerykańska nie potwierdziły jednak oficjalnie informacji o udziale wojsk USA w akcji[13].

Z powodu sierpniowych walk około 300.000 mieszkańców okręgu zostało zmuszonych do opuszczenia swoich domostw, co jest największym wysiedleniem w historii Pakistanu[14].

Do końca września 2008 w walkach poległo ok. 1 000 rebeliantów. Wśród nich był jeden z lokalnych wodzów Al-Kaidy - Egipcjanin Abu Saeed Al-Masri[15]. W tym samym armia poniosła 82 straty.

Zamach bombowy w Islamabadzie na hotel Marriott z 20 września jest przypisywany talibom odwet za poniesione klęski w Bajaur[16]. W zamachu zginęły 54 osoby, 266 zostały ranne.

W kolejnych miesiącach walki w Agencji Bajaur były o wiele mniejsze, a nowe starcia wybuchły w Dolinie Swat i innych pobliskich okręgach. W ostatnich miesiącach 2008 lotnictwo USA regularnie ostrzeliwało z samolotów bezzałogowych tereny plemienne głównie w Waziristanie, ale także w Bajaur.

Bitwa była uważana za jeden z ważniejszych epizodów wojny w Pakistanie z terroryzmem. Bajaur jako twierdza talibów w Pakistanie miał wielki wpływ na inne tereny plemienne, gdzie działały terrorystyczne bojówki. Ponadto podczas bitwy stale do Bajaur napływały nowe bojówki z wschodniego Afganistanu, uspakajając tym sytuację w tamtym regionie.

28 lutego 2009 oficjalnie armia pakistańska poinformowała o zdobyciu okręgu i całkowitej kontroli nad Bajaur[17].

II faza[edytuj | edytuj kod]

W wyniku wyparcia talibów z Południowego Waziristanu po ofensywie z końca 2009 roku, część ekstremistów powróciła na ziemie Bajaur. W wyniku tego armia pakistańska zmuszona została to wznowienia ofensywy w Bajaur.

Wraz z wznowieniem ofensywy w mieście Khar w Bajaur miał 30 stycznia 2010 miejsce zamach w wyniku którego życie straciło 16 osób.

6 lutego 2010 wojska pakistańskie przejęły kontrolę nad miastem Damadola. Był to jeden z największych sukcesów armii podczas tej operacji[18]. Jednak dopiero 20 kwietnia 2010 ogłoszono, iż Bajaur jest Agencją wolną od działań wojennych. Po tej deklaracji ok. 27 tys. uchodźców rozpoczęło powroty do swoich domostw[2].

Do największego starcia po tej deklaracji doszło 16 czerwca 2010, kiedy w potyczce śmierć poniosło 10 żołnierzy i 43 bojowników[19].

Skutki[edytuj | edytuj kod]

Później w kwietniu 2009 armia Pakistanu przeszła do ofensywy w prowincjach Dir, Buner oraz Dolinie Swat prowadząc operację Czarna Burza.

W wyniku zwycięskich zmagań w Bajaur, znaczna część bojowników schronienie znalazła w Waziristanie. Dlatego też w czerwcu 2009 siły pakistańskie rozpoczęły bombardowanie tamtych terenów, a w październików ruszyła wielka operacja lądowa, zakończona po dwóch miesiącach sukcesem.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy