Bitwa o Charków (1941)

Bitwa o Charków (1941) II wojna światowa, front wschodni, część operacji "Barbarossa"
Niemiecka piechota podczas walk ulicznych w Charkowie
Czas	20–24 października 1941
Miejsce	Charków
Terytorium	ZSRR
Przyczyna	ofensywa niemiecka 1941 roku
Wynik	zwycięstwo III Rzeszy
Strony konfliktu III Rzesza ZSRR Dowódcy Gerd von Rundstedt Walter von Reichenau Erwin Vierow Siemion Timoszenko Siły 20 dywizji i 2 brygady 19 dywizji i 12 brygad – 147 100 żołnierzy Straty Dokładnie straty Niemców są nieznane, bezpośrednio w Charkowie Niemcy stracili 1000 zabitych, rannych i zaginionych Razem: 96 509 zabitych, rannych i zaginionych W Charkowie: 13 000 zabitych, rannych i zaginionych

Niemieccy żołnierze mijają radziecką barykadę na ulicy Charkowa podczas bitwy o to miasto

Niemieckie działo samobieżne Sturmgeschütz III i transporter opancerzony Sd.Kfz.250 na ulicy Charkowa w czasie walk o to miasto

Bitwa o Charków (1941) – bitwa stoczona pomiędzy wojskami ZSRR a III Rzeszy Niemieckiej na froncie wschodnim w czasie ostatniej fazy operacji "Barbarossa" w dniach od 20 do 24 października 1941 roku. Doprowadziła ona do zajęcia miasta przez 6. Armię Grupy Armii "Południe" Wehrmachtu. Charków był broniony przez radziecką 38. Armię, zaś fabryki miasta zostały rozebrane w celu przeniesienia ich dalej na wschód.

W dniu 21 października wszystkie urządzenia fabryczne zostały załadowane na wagony kolei. Tego samego dnia wojska niemieckie zbliżyły się na odległość 11 km od linii kolejowej.

Niemiecka 6. Armia wykonała atak z flanki z północy na pozycje obronne Rosjan w Charkowie, podczas gdy 17. Armia wykonała ten sam ruch, jednak od strony południowej w dniu 24 października.

Jeszcze tego samego dnia Niemcy zajęli miasto. Radzieckie władze zdążyły jednak ewakuować większość transportu kolejowego z miasta.

Zobacz też

• Bitwa o Charków (1942)
• Bitwa o Charków (1943)