Bitwa o Fort Sumter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa o Fort Sumter
Wojna secesyjna
Bombardment of Fort Sumter, 1861.png
Ostrzał Fort Sumter
Czas 12 – 14 kwietnia 1861
Miejsce Fort Sumter
Wynik zwycięstwo Konfederacji
Strony konfliktu
Unia Konfederacja
Dowódcy
Robert Anderson P.G.T. Beauregard
Siły
80 500
Straty
2 zabitych, 2 rannych 0

Bitwa o Fort Sumter miała miejsce od 12 do 14 kwietnia 1861 roku na terenie obecnego hrabstwa Charleston w Karolinie Południowej. Było to pierwsze starcie zbrojne wojny secesyjnej.

Spis treści

Przygotowania [edytuj]

Karolina Południowa ogłosiła secesję 20 grudnia 1860, w odpowiedzi na wybór Abrahama Lincolna na prezydenta w wyborach roku 1860. Przez następne tygodnie odłączyło się razem 7 stanów Południa. Te 7 lutego 1861 utworzyły Skonfederowane Stany Ameryki. Reakcje rządu federalnego Stanów Zjednoczonych były minimalne, częściowo z powodu nieudolności odchodzącego prezydenta, Jamesa Buchanana, który urzędował do 4 marca. Rząd miał też nadzieję że mimo secesji uda się uniknąć wojny przez zawarcie politycznego kompromisu.

W tej napiętej sytuacji punktami zapalnymi stały się obiekty wojskowe rządu federalnego na terytorium stanów CSA, które chciały przejąć kontrolę nad tymi placówkami. Ponieważ wojsko Stanów Zjednoczonych było bardzo małe w czasach pokoju, nie było ich dużo. Wiele z nich Konfederaci przejęli pokojowo, bez większego rozgłosu. Wyjątkiem były cztery forty, pośród których najważniejszym był Fort Sumter, strzegący wejścia do portu miasta Charleston, jednego z najważniejszych miast Południa.

Choć jego załoga była nieliczna, fort był uważany za nowoczesny i trudny do zdobycia. Od momentu ogłoszenia secesji przez Karolinę Południową garnizon znalazł się pod narastającą presją sił Konfederatów, które zablokowały fort. 9 stycznia 1861 statek Star of the West próbujący dostarczyć zaopatrzenie do fortu został ostrzelany przez baterie konfederackie i zmuszony do odwrotu.

Rząd CSA zwlekał jednak z podjęciem prób zdobycia fortu gdyż nie chciał, by opinia publiczna uznała go za agresora, w momencie kiedy inne stany Południa rozważały jeszcze czy wstąpić do CSA. Lincoln zaoferował nawet, że wycofa wojska federalne z Fort Sumter, jeżeli kluczowy stan Wirginia podejmie decyzję o pozostaniu w Unii.

Sytuacja ta nie mogła jednak trwać dłużej, gdyż w forcie kończyła się żywność. 4 kwietnia Lincoln podjął decyzję o wysłaniu ekspedycji eskortowanej przez okręty US Navy w celu dowiezienia do fortu zaopatrzenia, i 6 kwietnia poinformował o tym gubernatora stanu Karolina Południowa. W odpowiedzi 9 kwietnia rząd CSA podjął decyzję, że fort ma być zdobyty przed przybyciem tej ekspedycji.

Przebieg bitwy [edytuj]

Już 10 kwietnia 1861 r. generał P. G. T. Beauregard dowodzący siłami Skonfederowanych Stanów Ameryki, stacjonującymi pod Charleston w Karolinie Południowej zażądał poddania garnizonu Unii stacjonującego w Fort Sumter. Major Robert Anderson, dowódca garnizonu, odrzucił to żądanie.

W obliczu odmowy, 12 kwietnia 1861 r. Konfederaci rozpoczęli ostrzał artyleryjski fortu, na który obrońcy nie byli w stanie skutecznie odpowiedzieć. Major Anderson zdecydował o poddaniu fortu 13 kwietnia o 2:30 po południu i unioniści opuścili fort następnego dnia. Żadna ze stron nie poniosła w walkach strat. Jedynie dwóch żołnierzy Unii zginęło i dwóch zostało rannych, gdy podczas ewakuacji 14 kwietnia eksplodowało jedno z dział.

Fort Sumter National Monument [edytuj]

Fort Sumter jest obecnie objęty ochroną federalną jako pomnik narodowy i zarządzany przez National Park Service.

Linki zewnętrzne [edytuj]