Bitwa o Fort Sumter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa o Fort Sumter
Wojna secesyjna
Bombardment of Fort Sumter, 1861.png
Ostrzał Fort Sumter
Czas 12 – 14 kwietnia 1861
Miejsce Fort Sumter
Wynik zwycięstwo Konfederacji
Strony konfliktu
Unia Konfederacja
Dowódcy
Robert Anderson P.G.T. Beauregard
Siły
80 500
Straty
2 zabitych, 2 rannych 0

Bitwa o Fort Sumter – pierwsza bitwa wojny secesyjnej, stoczona w dniach 12-14 kwietnia 1861 r. na terenie obecnego hrabstwa Charleston w Karolinie Południowej pomiędzy Skonfederowanymi Stanami Ameryki (zw. Konfederacją), a Unią.

Przyczyny[edytuj | edytuj kod]

W odpowiedzi na wybór Abrahama Lincolna na prezydenta w listopadzie 1860 r. Karolina Południowa ogłosiła 20 grudnia secesję. W następnych tygodniach odłączyły się kolejne stany Południa, w sumie siedem. Dnia 7 lutego 1861 r. utworzyły one Skonfederowane Stany Ameryki. Znikoma reakcja rządu federalnego Stanów Zjednoczonych na toczące się wypadki była z jednej strony spowodowana nieudolnością prezydenta, Jamesa Buchanana, piastującego urząd do 4 marca. Z drugiej strony rząd żywił nadzieję, że uda się uniknąć wojny poprzez zawarcie politycznego kompromisu.

Sytuację zaostrzyła chęć przejęcia przez Konfederację obiektów wojskowych rządu federalnego, leżących na jej terytorium. Placówek było niewiele w związku z mało liczebną armią w czasach pokoju, większość z nich Konfederaci przejęli pokojowo, bez większego rozgłosu. Wyjątkami były cztery forty, pośród których najważniejszym był Fort Sumter. Strzegł on wejścia do portu jednego z najważniejszych miast Południa – Charleston.

Fort Sumter był uważany za nowoczesny i trudny do zdobycia, pomimo małej załogi. Od momentu ogłoszenia secesji przez Karolinę Południową stacjonującym tam garnizon znalazł się pod narastającą presją sił Konfederatów, które zablokowały fort. Dnia 9 stycznia 1861 r. statek Star of the West próbujący dostarczyć zaopatrzenie do placówki został ostrzelany przez baterie konfederackie i zmuszony do odwrotu.

Rząd Skonfederowanych Stanów Ameryki zwlekał z podjęciem próby zdobycia fortu obawiając się, że zostanie uznany przez opinię publiczną za agresora w momencie kiedy inne stany Południa w dalszym ciągu rozważały przyłączenie się. A. Lincoln zaoferował nawet, że wycofa wojska federalne z Fort Sumter, jeżeli kluczowy stan Wirginia podejmie decyzję o pozostaniu w Unii.

W związku z trwającym impasem w stosunkach pomiędzy amerykańskimi stanami w forcie zabrakło żywności. Wówczas prezydent Stanów Zjednoczonych dnia 4 kwietnia 1861 r. podjął decyzję o wysłaniu ekspedycji eskortowanej przez okręty United States Navy(US Navy) w celu dowiezienia zaopatrzenia, o czym 6 kwietnia poinformował gubernatora stanu Karolina Południowa. Trzy dni później rząd Konfederacji zdecydował, że fort ma zostać zdobyty przed przybyciem planowanej pomocy z Północy.

Przebieg bitwy[edytuj | edytuj kod]

Dnia 10 kwietnia 1861 r. generał P. G. T. Beauregard dowodzący siłami Skonfederowanych Stanów Ameryki, stacjonującymi pod Charleston, zażądał poddania się garnizonu Unii z Fort Sumter. Major Robert Anderson, dowódca załogi, odrzucił to żądanie.

W obliczu odmowy, 12 kwietnia 1861 r., Konfederaci rozpoczęli ostrzał artyleryjski fortu, z którym obrońcy nie byli w stanie sobie poradzić. Major R. Anderson 13 kwietnia o 2:30 po południu zdecydował o kapitulacji bronionej placówki wojskowej. Unioniści opuścili ją następnego dnia. Żadna ze stron nie odnotowała strat w czasie walk. Śmierć poniosło dwóch żołnierzy Unii, a dwóch zostało rannych podczas ewakuacji 14 kwietnia w wyniku eksplozji jednego z dział.

Fort Sumter National Monument[edytuj | edytuj kod]

Fort Sumter jest obecnie objęty ochroną federalną jako pomnik narodowy i jest zarządzany przez National Park Service.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]