Bitwa o Fort Washington

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa o Fort Washington
Wojna o niepodległość Stanów Zjednoczonych
Czas 16 listopada 1776
Miejsce Manhattan
Terytorium Nowy Jork, Stany Zjednoczone
Wynik strategiczne zwycięstwo brytyjskie
Strony konfliktu
Grand Union Flag.svg Amerykanie Królestwo Wielkiej Brytanii Wielka Brytania,
Flag of Hesse (state).svg Hesja
Dowódcy
Robert Mcgaw generał William Howe, Wilhelm von Knyphausen
Siły
2 900 8 000
Straty
53 zabitych,
96 rannych,
2 818 wziętych do niewoli,
43 działa
78 zabitych,
374 rannych
Wojna o niepodległość Stanów Zjednoczonych

masakra bostońska - kampania bostońska - kampania nowojorska - Quebec - Valcour - Pelham - Bound Brook - Fort Ticonderoga - Fort Hook - Oriskany - Saratoga - Camden - Savannah - Cowpens - Ushant - Yorktown - Chesapeake

Bitwa o Fort Washington – starcie zbrojne, które miało miejsce 16 listopada 1776 roku w czasie kampanii nowojorskiej, podczas Amerykańskiej Wojny o Niepodległość.

Fort Washington znajdował się na północnym Manhattanie, w najwyżej położonym punkcie wyspy (około 75 m nad poziomem rzeki Hudson). Wraz z siostrzanym Fortem Lee pozwalał kontrolować nurt rzeki uniemożliwiając flocie brytyjskiej pnetrowanie górnego jej biegu. W okolicy fortów zatopiono też kilka starych statków, które miały utrudniać operacje Royal Navy.

Na początku listopada dezerter z fortu, William Demont, przekazał brytyjskim oficerom wszystkie ważne informacje mogące ułatwić im planowanie ataku. 5 listopada trzy brytyjskie okręty popłynęły w górę Hudsonu omijając fort i unikając rozbicia na zatopionych wrakach. To zaniepokoiło George’a Washingtona, który zaczął żywić obawy, co do utrzymania Fortu Washington. Sugestia Washingtona, żeby opuścić fort i przerzucić jego 3-tysięczną załogę do New Jersey, została odrzucona przez komendanta fortu, pułkownika Roberta Mcgawa, który był przekonany, że da radę placówkę utrzymać.

15 listopada Brytyjczycy wysłali do fortu parlamentariusza z propozycją kapitulacji. Mcgaw odrzucił propozycję. Następnego ranka Brytyjczycy opanowali okoliczne wzgórza i otworzyli ogień z dział na fort i jego dalej położone instalacje obronne, po czym przypuścili skoordynowany atak z trzech stron. Ze zdecydowanym oporem spotkał się zwłaszcza atak Niemców pod dowództwem pułkownika Johanna Ralla, ale późnym popołudniem Mcgaw uznał, że bitwa jest przegrana i zaakceptował propozycję kapitulacji.

Większość wziętych do niewoli oficerów została później zwolniona, lecz dla szeregowców los nie był tak łaskawy. Setki zmarły z powodu chorób na brytyjskich statkach więziennych.

Washington na czele coraz szczuplejszej armii (odeszło także około 2 000 członków milicji stanowych, którym właśnie wygasał termin służby) wycofał się na południe i w początkach grudnia dotarł do Trenton, gdzie przeprawił się przez rzekę Delaware zabierając wszystkie znalezione łodzie.

20 listopada Brytyjczycy przekroczyli Hudson i zajęli opuszczone umocnienia Fortu Lee, gdzie zdobyli 50 dział i wielkie ilości zapasów pozostawionych przez Amerykanów.

Utrata Fortu Washington wywołała głęboki wstrząs w amerykańskim dowództwie. Washington żałował, że pozwolił by podwładny miał ostatnie słowo. W przyszłości generał polegał mniej na radach innych a bardziej własnej intuicji.

Inną reakcją było wystąpienie Charlesa Lee do Kongresu o odebranie dowództwa Washingtonowi i przyznanie go jemu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Hugh Bicheno: Rebels and Redcoats, The American Revolutionary War, London 2003, ISBN 978-0-0071-5625-2
  • Christopher Hibbert: Rebels and Redcoats: The American Revolution Through British Eyes, London, 2001.
  • Jerome A. Greene: Guns of Independence: The Siege of Yorktown 1781, The History Press, 2005, ISBN 978-1-8622-7312-2