Bitwa o Majorkę

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa o Majorkę
Hiszpańska wojna domowa
BalearesSept1936.PNG
Wyspy Balearskie na początku września 1936 (kolor szary - republikanie
kolor niebieski - nacjonaliści)
Czas 16 sierpnia12 września 1936
Miejsce Majorka
Terytorium Hiszpania
Przyczyna potrzeba zajęcia Balearów przez Nacjonalistów
Wynik zwycięstwo Nacjonalistów
Strony konfliktu
 Hiszpania  Hiszpania
Dowódcy
Alberto Bayo García Ruiz
Siły
8 000
10 dział
3 500
Hiszpańska wojna domowa

AlkazarMajorkaMadrytGuadalajaraBruneteTeruelPalosEbro

Bitwa o Majorkę – starcie zbrojne podczas hiszpańskiej wojny domowej. Bitwa rozpoczęła się destanem morskim sił republikańskich na wyspę Majorkę należącą do wojsk frankistowskich. Mimo początkowych sukcesów w pierwszej fazie lądowania, kontratak sił nacjonalistycznych wspartych lotnictwem spowodował ponowny odwrót wojsk republikańskich w kierunku morza.

Tło bitwy[edytuj | edytuj kod]

Plany zajęcia Balearów, pojawiły się planach dowództwa wojskowego sił republikańskich wraz z dołączeniem się do rebelii i zajęciem Ibizy, Formentery oraz Majorki przez frankistowskich rebeliantów. 23 lipca 1936 roku, republikańskie siły powietrzne zbombardowały miasta Palma de Mallorca oraz Cabrera. Mniej więcej w tym samym okresie wojska rządowe z terenu Minorki dokonały desantu na wyspę Cabrera zajmując ją bez większego oporu natomiast rebelia na Ibizie została początkowo odparta.

Operacje takie jak bombardowanie Majorki były raczej nieakceptowane przez rząd w Madrycie. Mimo tego wśród części dowództwa stacjonującego w Barcelonie powstały plany zajęcia Majorki za pomocą militarnej operacji. 2 sierpnia 1936 roku po raz kolejny przeprowadzone zostały naloty na Palmę a 6 sierpnia została powołana do życia oddział katalońskiej milicji która miała przeprowadzić inwazję na Majorkę. Wraz z powstaniem oddziałów milicyjnych rozpoczęła się operacja przygotowania logistycznego oraz uzupełnianie zapasów oraz sprzętu.

Przed bitwą, 7 sierpnia walencyjska milicja zajęła wyspę, Formenterę a 13 sierpnia, 400 Katalończyków wylądowało na wyspie Cabrera przygotowując się do desantu na Majorkę. Oprócz tego siły katalońskie zmobilizowały do operacji lokalnych anarchistów oraz komunistów a także kontynuowały dalszą okupację wyspy.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

16 sierpnia, w kierunku Majorki wpłynęła flotylla republikańska złożona z różnej wielkości okrętów. Na jej pokładzie znajdowała się 8 000 ochotników oraz milicjantów a także sześć dział kal. 75 mm oraz cztery działa 105 mm. Republikanie w pierwszych dniach operacji dostali się na 12 kilometrów w głąb wyspy, bronionej przez 1 200 żołnierzy nacjonalistycznej, 300 członków Guardia Civil oraz setki falangistów.

Sytuacja nacjonalistów odwróciła się 27 sierpnia kiedy na Majorkę dotarła dostawa broni oraz zaopatrzenia z Włoch. Republikanie którzy dzięki przewadze w powietrzu odnosili sukcesy, zostali pokonani i wyparci z przestrzeni powietrznej dzięki włoskim maszynom. To doprowadziło do załamania się republikańskiej ofensywy a nawet dużej nie możności w odpieraniu kontrataków sił nacjonalistycznych. 5 września masowy kontratak sił nacjonalistycznych doprowadził do załamania się linii obronnych republikanów którzy zostali zepchnięci aż na plaże położone wokół wyspy. Siły republikańskie broniły się na plażach aż do 12 września póki marynarka republikańska nie ewakuowała sił na stały ląd. Operacja republikanów ostatecznie zakończyła się porażką.

Po bitwie siły nacjonalistyczne przegrupowały się, zebrały flotę transportową po czym dokonały inwazję na wyspy Cabrera oraz Formonterę które zdobyły odpowiednio 19 oraz 20 września. Także nacjonaliści zajęli Ibizę wraz z nielicznym garnizonem sił republikańskich.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]