Bitwa o Mozyrz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa o Mozyrz
Powstanie Chmielnickiego
Czas 8-9 lutego 1649
Miejsce Mozyrz
Terytorium Rzeczpospolita
Wynik zwycięstwo wojsk Rzeczypospolitej
Strony konfliktu
Herb Rzeczypospolitej Obojga Narodow.svg Rzeczpospolita Herb Viyska Zaporozkogo (Alex K).svg Kozacy
Dowódcy
POL COA Trąby.svg Janusz Radziwiłł
Siły
ok. 11 000 nieznane
Straty
nieznane nieznane
Powstanie Chmielnickiego

Żółte Wody (1648) - Korsuń (1648) - Konstantynów (1648) - Piławce (1648) - Pohost (1648) - Lwów (1648) - Zamość (1648) - Mozyrz I (1649) - Łojów I (1649) - Zahal (1649) - Zbaraż (1649) - Zborów (1649) - Krasne (1651) - Kopyczyńce (1651) - Beresteczko (1651) - Łojów II (1651) - Biała Cerkiew (1651) - Batoh (1652) - Kamieniec Podolski (1652) - Monasterzyska (1653) - Suczawa (1653) - Czarnobyl (1653) - Żwaniec (1653) - Homel (1653) - Mozyrz II (1653)

Bitwa o Mozyrz (nazywana także bitwą pod Murażnowicami) – zbrojne starcie o miejscowość Mozyrz między wojskami litewskimi a kozackimi (8-9 lutego 1649) podczas powstania Chmielnickiego.

Gdy w drugiej połowie 1648 roku powstanie kozackie dotarło na ziemie białoruskie, zmusiło to armię Wielkiego Księstwa Litewskiego do działania i na początku 1649 roku przeciwko Kozakom ruszyła 11-tysięczna armia litewska dowodzona przez hetmana polnego litewskiego Janusza Radziwiłła. W lutym Radziwiłł zostawił tabory w Turowie i z samą tylko jazdą ruszył na Mozyrz. Całość sił litewskich poprzedzała straż przednia dowodzona przez Adama Pawłowicza, w skład której między innymi wchodziły trzy chorągwie tatarskie (dowodzone przez Dawida Kińskiego, Dzienaja Romanowskiego i Dowgiałłę). Nocą 8 lutego biwakujące wojska Pawłowicza zaatakowała niespodziewanie grupa kilkuset Kozaków. Rankiem 9 lutego broniącym się żołnierzom straży przedniej przybyły z pomocą siły główne, co sprawiło, że Kozacy wycofali się do twierdzy Mozyrz. Próba opanowania fortecy z marszu nie udała się, więc hetman spieszył całą jazdę (w tym rajtarię pod wodzą Ganchofa) i rzucił ją do ataku na wały ziemne. Po ciężkim boju twierdza została zdobyta. Zwycięska armia litewska przystąpiła do palenia miasta, przy czym poważnych strat doznali jego mieszkańcy gdyż, według uczestnika wydarzeń Bogusława Maskiewicza, szczególnym okrucieństwem wobec ludności cywilnej zdobytego miasta odznaczyła się niemiecka rajtaria. Po zakończeniu walk pojmanych jeńców kozackich ścinano i wbijano na pal (m.in. pułkownika Micheńkę)[1].

Przypisy

  1. Piotr Borawski: Tatarzy w dawnej Rzeczypospolitej. Warszawa: Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 1986, s. 133-134. ISBN 83-205-3747-9.