Bitwa o Pointe du Hoc

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa o Pointe du Hoc
II wojna światowa, front zachodni
Rangers-pointe-du-hoc.jpg
Żołnierze amerykańskiego 2 batalionu Rangersów pokazują sprzęt użyty do wspinaczki po klifie
Czas 6 - 7 czerwca 1944
Miejsce Pointe du Hoc
Terytorium Normandia
Przyczyna potrzeba zniszczenie niemieckich dział 155 mm, które mogły zagrozić całej operacji desantowej
Wynik zwycięstwo Stanów Zjednoczonych
Strony konfliktu
 III Rzesza  Stany Zjednoczone
Dowódcy
Erwin Rommel James Rudder
Siły
ok. 200 żołnierzy
6 dział
225 żołnierzy
Straty
6 dział zniszczonych 135 zabitych i rannych
Multimedia w Wikimedia Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Żołnierze amerykańscy wraz z niemieckimi jeńcami obok jednego z bunkrów

Bitwa o Pointe du Hoc − bitwa stoczona w dniach 6-7 czerwca 1944 roku na francuskim klifie Pointe du Hoc. Zakończyła się zdobyciem i utrzymaniem go przez trzy kompanie 2 Batalionu Rangersów.

Początek bitwy[edytuj | edytuj kod]

W dniu inwazji Pointe du Hoc było intensywnie ostrzeliwane i bombardowane z morza i powietrza, gdyż aliancki wywiad uznał, że fortyfikacje nie zostaną zdobyte przez oddziały piechoty bez odpowiedniego wsparcia. Szacuje się, że siła ostrzału była większa niż wybuch bomby Little Boy[1]. Później okazało się, że groźniejsza była wspinaczka pod ogniem karabinów maszynowych niż niemieckie umocnienia już na samej górze. Na miejsce bitwy nie dotarł 5. Batalion Rangersów, który wskutek błędów nawigacyjnych trafił w ogień walk na plaży Omaha.

Niemiecka obrona[edytuj | edytuj kod]

Pomimo strat poniesionych przez aliantów, inwazja na plażach Normandii przebiegła dość sprawnie. Głównym powodem takiego obrotu spraw był fakt iż wybrzeży normandzkich plaż broniły najczęściej dywizje stacjonarne lub garnizonowe, złożone z mężczyzn w starszym wieku, młodzieży z Hitlerjugend, lub ochotników pochodzenia innego niż niemieckie, przejawiających słabą wolę walki i dysponujących małym lub żadnym doświadczeniem bojowym. Dodatkowymi problemami Niemców był fakt, iż ich dywizje posiadały niepełny skład najczęściej oddziały składały się z 3000-5000 ludzi co raczej odpowiadało liczebnością pułku niż dywizji. Oddziały te były również uzbrojone w przestarzały sprzęt.

W słabym systemie niemieckiej obrony w Normandii plaża Omaha i jej okolice były wyjątkiem. Tego odcinka strzegła niemiecka 352 dywizja piechoty, zaprawiona w bojach jednostka polowa, która przeniosła się tam trzy miesiące wcześniej z frontu wschodniego. O jej obecności alianci nie wiedzieli, tymczasem w Pointe du Hoc rozlokowano jeden z pułków należących do tej dywizji. Sam rejon walki nadawał się idealnie do obrony. Strome klify wymagały umiejętności wspinaczkowych atakujących, wąska, piaszczysta plaża dawała dobre pole ostrzału na Rangersów, w dodatku Niemcy silnie ufortyfikowali ten odcinek poprzecinany okopami, rowami przeciwczołgowymi, bunkrami i polami minowymi. Walki w tym rejonie były więc bardzo trudne i szczególnie zacięte.

Desant[edytuj | edytuj kod]

Osamotniony 2. Batalion Rangersów został dostarczony na wąską plażę przez łodzie desantowe, z których wystrzelono na klif liny z hakami. Do wspinaczki użyto też drabin pożyczonych od angielskich strażaków[2]. Pomimo tego żołnierze dostali się na górę, tracąc tylko 25 zabitych mimo przecinania przez obrońców lin i ostrzału z broni maszynowej. Po 40 minutach walk na klifie najsilniejsze punkty oporu zostały złamane. Rangersi byli zdezorientowani, ponieważ nigdzie nie było widać dział artyleryjskich, które były umiejętnie imitowane przez stelaże. Żołnierze zastosowali taktykę patrolowania zajętych terenów, dzięki czemu zajęli najważniejsze punkty oporu na Pointe du Hoc nie dopuszczając do okrążenia.

Później Amerykanie przegrupowali się i małymi grupkami zaczęli poszukiwać baterii dział w m.in. pobliskiej wsi i lesie. Działa znaleźli na małej polanie nieopodal sadu milę od brzegu i wysadzili przy pomocy granatów zapalających.

Obrona Pointe du Hoc[edytuj | edytuj kod]

W nocy z 6 na 7 czerwca Rangersi musieli odepchnąć cztery drobne, niemieckie kontrnatarcia. Były to tylko improwizowane ataki, rekonesanse mające na celu odnalezienie słabych punktów w liniach obronnych Rangersów. Generalny szturm nastąpił 7 czerwca. Odcięci od innych alianckich jednostek, byli spychani coraz bliżej morza. Udało im się obronić na ostatniej linii dzięki przybyciu posiłków z plaży Omaha. Po ich przybyciu Niemcy się wycofali, a przyczółek wzmocniono.

W walkach o Pointe du Hoc 2. Batalion Rangersów stracił 135 z 225 ludzi, przeznaczonych do zdobycia klifu.

Przypisy

  1. Stephen Ambrose: D-Day, str. 381
  2. Stephen Ambrose: D-Day, str. 383

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]