Bitwa o wyspę Wake
| Bitwa o wyspę Wake II wojna światowa, wojna na Pacyfiku |
|||||||||||||||||
 Wraki siedmiu zniszczonych na ziemi amerykańskich myśliwców F4F-3 Wildcat na wyspie Wake już po zdobyciu jej przez Japończyków. F4F na pierwszym planie był pilotowany przez kapitana Henry’ego T. Elrod’a, który podczas ataku lotniczego 11 grudnia zatopił japoński niszczyciel "Kisaragi"
|
|||||||||||||||||
| Czas | 8–23 grudnia 1941 | ||||||||||||||||
| Miejsce | atol Wake i okolice | ||||||||||||||||
| Terytorium | środkowy Pacyfik | ||||||||||||||||
| Przyczyna | japońskie roszczenia terytorialne | ||||||||||||||||
| Wynik | zwycięstwo Japonii | ||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
Bitwa o wyspę Wake – bitwa mająca miejsce na atolu Wake i jego wodach przybrzeżnych pomiędzy Japonią a Stanami Zjednoczonymi w dniach 8–23 grudnia 1941 roku.
Spis treści |
Przebieg bitwy [edytuj]
Na wyspie tej w styczniu 1941 rozpoczęto budowę bazy amerykańskiego lotnictwa morskiego. Stacjonowało tu ok. 520 marynarzy i żołnierzy oraz 70 pracowników linii Pan American World Airways (zatrzymywały się tam łodzie latające tej linii) i 1140 pracowników budowlanych. Już 8 grudnia 1941 roku wyspę zaatakowały samoloty japońskie, niemal równocześnie z atakiem na Pearl Harbor[a]. 11 grudnia nadpłynęła 4. Flota wiceadm. Inoue[1]. W skład japońskiego zespołu morskiego wchodziły małe krążowniki lekkie "Yūbari", "Tenryū", "Tatsuta", niszczyciele "Yayoi", "Mutsuki", "Kisaragi", "Hayate", "Oite" i "Asanagi", patrolowce "nr 32" i "nr 33" oraz dwa statki transportowe tranportujące 450 żołnierzy japońskiej piechoty morskiej.
Walki o Wake były bardzo zacięte, w ich wyniku udało się odeprzeć pierwszy japoński desant. W trakcie walk baterie artyleryjskie kalibru 127 mm i 75 mm zdołały zatopić niszczyciel "Hayate". Druga japońska jednostka tej klasy – "Kisaragi" – została zatopiona przez amerykańskie myśliwce F4F-3 Wildcat startujące z lotniska na wyspie[2].
Od 21 grudnia pozycje obrońców były bombardowane przez samoloty startujące z lotniskowców "Sōryū" i "Hiryū"[2]. Decydujące uderzenie nastąpiło 23 grudnia 1941 roku. Pod samobójczą osłoną myśliwców Zero flocie desantowej udało się podpłynąć do brzegu Wake. Obrońcy wyposażeni głównie w karabiny powtarzalne i pistolety nie byli w stanie zatrzymać zmasowanego natarcia. Na kilkunastu stanowiskach bojowych nie przeżył ani jeden człowiek. Po godzinie walki, gdy zestrzelony został ostatni amerykański samolot, obrońcy zostali zmuszeni do kapitulacji.
Amerykanie postanowili jednak kontratakować, adm. Husband Kimmel wysłał trzy posiadane lotniskowce na pomoc obrońcom wyspy. Jeden z nich – USS "Saratoga" (dowódca zespołu – wiceadm. Frank Jack Fletcher) – był w odległości ok. 420 mil morskich od Wake. Pozostałe lotniskowce tj. USS "Lexington" i USS "Enterprise" były dalej. Operacja została jednak odwołana przez wiceadm. Williama Pye’a, który do czasu przybycia adm. Chestera Nimitza dowodził Flotą Pacyfiku po zdymisjonowaniu adm. Kimmela[2].
Japończycy rozstrzelali wszystkich jeńców na miejscu i dokonali rzezi rdzennej ludności wyspy. Wake, wyspa bez niemal żadnego znaczenia strategicznego, została wyzwolona dopiero 4 września 1945 roku.
Uwagi
- ↑ Data dzienna jest różna dlatego, iż Wake i Pearl Harbor dzieliła linia zmiany daty.
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- Zbigniew Flisowski: Burza nad Pacyfikiem. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1989. ISBN 83-210-0412-1.
- Encyklopedia II wojny światowej nr 14: Upadek Singapuru. Walki na Filipinach – Japońskie sukcesy morskie. Oxford Educational sp. z o.o., 2007. ISBN 978-83-7425-689-6.
