Bitwa o wyspę Wake

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa o wyspę Wake
II wojna światowa, wojna na Pacyfiku
Wreckage Wildcat Wake Island.jpg
Wraki siedmiu zniszczonych na ziemi amerykańskich myśliwców F4F-3 Wildcat na wyspie Wake już po zdobyciu jej przez Japończyków. F4F na pierwszym planie był pilotowany przez kapitana Henry’ego T. Elrod’a, który podczas ataku lotniczego 11 grudnia zatopił japoński niszczyciel "Kisaragi"
Czas 823 grudnia 1941
Miejsce atol Wake i okolice
Terytorium środkowy Pacyfik
Przyczyna japońskie roszczenia terytorialne
Wynik zwycięstwo Japonii
Strony konfliktu
 Japonia  Stany Zjednoczone
Dowódcy
Japonia Shigeyoshi Inoue
Japonia Sadamichi Kajioka
Japonia Shigematsu Sakaibara
Stany Zjednoczone Winfield S. Cunningham
Stany Zjednoczone James Devereux
Siły
2500 żołnierzy piechoty 449 ludzi personelu USMC składającego się z:
399 żołnierzy 1. Batalionu Obronnego Marines
55 lotników 211. Dywizjonu Myśliwskiego (VMF-211)
68 marynarzy United States Navy
5 żołnierzy United States Army
i inni
Straty
820 zabitych
333 rannych
1 lekki krążownik ciężko uszkodzony
2 niszczyciele zatopione
2 patrolowce zatopione
7-8 samolotów straconych
20 samolotów uszkodzonych
120 zabitych
49 rannych
2 zaginionych
12 samolotów straconych

Bitwa o wyspę Wake – bitwa mająca miejsce na atolu Wake i jego wodach przybrzeżnych pomiędzy Japonią a Stanami Zjednoczonymi w dniach 8–23 grudnia 1941 roku.

Przebieg bitwy[edytuj | edytuj kod]

Na wyspie tej w styczniu 1941 rozpoczęto budowę bazy amerykańskiego lotnictwa morskiego. Stacjonowało tu ok. 520 marynarzy i żołnierzy oraz 70 pracowników linii Pan American World Airways (zatrzymywały się tam łodzie latające tej linii) i 1140 pracowników budowlanych. Już 8 grudnia 1941 roku wyspę zaatakowały samoloty japońskie, niemal równocześnie z atakiem na Pearl Harbor[a]. 11 grudnia nadpłynęła 4. Flota wiceadm. Inoue[1]. W skład japońskiego zespołu morskiego wchodziły małe krążowniki lekkie "Yūbari", "Tenryū", "Tatsuta", niszczyciele "Yayoi", "Mutsuki", "Kisaragi", "Hayate", "Oite" i "Asanagi", patrolowce "nr 32" i "nr 33" oraz dwa statki transportowe tranportujące 450 żołnierzy japońskiej piechoty morskiej.

Walki o Wake były bardzo zacięte, w ich wyniku udało się odeprzeć pierwszy japoński desant. W trakcie walk baterie artyleryjskie kalibru 127 mm i 75 mm zdołały zatopić niszczyciel "Hayate". Druga japońska jednostka tej klasy – "Kisaragi" – została zatopiona przez amerykańskie myśliwce F4F-3 Wildcat startujące z lotniska na wyspie[2].

Od 21 grudnia pozycje obrońców były bombardowane przez samoloty startujące z lotniskowców "Sōryū" i "Hiryū"[2]. Decydujące uderzenie nastąpiło 23 grudnia 1941 roku. Pod samobójczą osłoną myśliwców Zero flocie desantowej udało się podpłynąć do brzegu Wake. Obrońcy wyposażeni głównie w karabiny powtarzalne i pistolety nie byli w stanie zatrzymać zmasowanego natarcia. Na kilkunastu stanowiskach bojowych nie przeżył ani jeden człowiek. Po godzinie walki, gdy zestrzelony został ostatni amerykański samolot, obrońcy zostali zmuszeni do kapitulacji.

Amerykanie postanowili jednak kontratakować, adm. Husband Kimmel wysłał trzy posiadane lotniskowce na pomoc obrońcom wyspy. Jeden z nich – USS "Saratoga" (dowódca zespołu – wiceadm. Frank Jack Fletcher) – był w odległości ok. 420 mil morskich od Wake. Pozostałe lotniskowce tj. USS "Lexington" i USS "Enterprise" były dalej. Operacja została jednak odwołana przez wiceadm. Williama Pye’a, który do czasu przybycia adm. Chestera Nimitza dowodził Flotą Pacyfiku po zdymisjonowaniu adm. Kimmela[2].

Japończycy rozstrzelali wszystkich jeńców na miejscu i dokonali rzezi rdzennej ludności wyspy. Wake, wyspa bez niemal żadnego znaczenia strategicznego, została wyzwolona dopiero 4 września 1945 roku.

Uwagi

  1. Data dzienna jest różna dlatego, iż Wake i Pearl Harbor dzieliła linia zmiany daty.

Przypisy

  1. Encyklopedia II wojny światowej nr 14..., s. 248–249.
  2. 2,0 2,1 2,2 Encyklopedia II wojny światowej nr 14..., s. 249.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]