Bitwa o zamek Utsunomiya

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa o Zamek Utsunomiya
Wojna boshin
UtsunomiyaCastle.jpg
Zamek Utsunomiya podczas epoki Edo
Czas 10–14 maja 1868
Miejsce Utsunomiya
Wynik zwycięstwo stronnictwa cesarskiego
Strony konfliktu
 Armia Cesarska  Siogunat Tokugawów
Dowódcy
Keizo Kagawa
Masaharu Ijichi
Shigekata Takenaka
Keisuke Ōtori
Toshizō Hijikata
inni
Siły
nieznane 2 000 żołnierzy
Straty
nieznane nieznane
Wojna boshin (1868-1869)

Toba-FushimiAwaZamek ŌsakaKōshū-KatsunumaUtsunomiyaUenoEdoHokuetsuBonariAizuMiyakoHakodate

Bitwa o Zamek Utsunomiya (jap. 宇都宮城の戦い Utsunomiyajō no tatakai?) – starcie zbrojne, które miało miejsce podczas wojny boshin w maju 1868 roku pomiędzy armią cesarską, a wojskami siogunatu, kiedy te ostatnie uciekały na północ ku Nikku i Aizu.

Tło[edytuj | edytuj kod]

Wczesną wiosną 1868 roku byli poplecznicy sioguna Yoshinobu Tokugawy dowodzeni przez Keisukego Ōtoriego i Toshizō Hijikatę opuścili siogunacką stolicę w Edo i zebrali się w Kōnodai (jap. 国府台?). Wśród nich były niewielkie kontyngenty z Aizu pod Noborinosukem Akizukim oraz Kuwany pod Naofumim Tatsumim, jak również garstka shinsengumich[1]. Wielu było samurajami, ale nie brakowało i przedstawicieli innych klas społecznych, zwłaszcza wśród podwładnych Ōtoriego. Ich celem była Utsunomiya, miasto zamkowe na drodze do Nikka i Aizu, będących miejscami o witalnym znaczeniu strategicznym. Daimyō Utsunomiyi, Tadatomo Toda, był nieobecny, jako że z polecenia sioguna podróżował do Kiota, aby złożyć list z prośbą o przebaczenie i możliwość poddania się[2]. Po dotarciu do Ōtsu Toda został aresztowany przez siły sojuszu Satsuma-Chōshū – przewożony przez niego list mógłby skomplikować plany sojuszu wymierzone przeciwko Tokugawie[2]. Owo wydarzenie pozostawiło Utsunomiyę w rękach emerytowanego poprzednika Tadamoty, Tadayukiego Tody.

Wydarzenia prowadzące do bitwy[edytuj | edytuj kod]

W dniach poprzedzających atak siły byłego siogunatu przemieszczały się prędko od zamku do zamku, zaś Hijikata zajął dwie domeny w prowincji HitachiShimotsumę oraz Shimodate – 7 i 8 maja. Będąc małymi domenami nie mogły znacząco uzupełnić zapasów, ani skarbu; Hijikata nie osiągnął zamierzonych celów[3]. Niemal jednocześnie w Utsunomiyi wybuchła chłopska rewolta, dając siogunackim okazję do ataku, z której skorzystali[2]. Wojska Ōtoriego rozpoczęły szturm zamku 10 maja mając przeciw sobie siły cesarskie złożone z oddziałów z domen Matsumoto, Kurohane, Mibu, Iwamurata, Susaka, Hikone, Ogaki, Kasama oraz Utsunomiya[4]. Zamek upadł tego samego dnia – Tadayuki Toda zbiegł do domeny Tatebayashi[4]. Ōtori wkroczywszy do zamku rozkazał rozdać zapasy ryżu buntującym się od kilku dni chłopom[2].

Podjęto starania, aby umocnić pozycję wojsk Ōtoriego. Połączeni z ludźmi Hijikaty, wśród których znajdował się oddział byłego shinsengumiego Shinpachiego Nagakury[5] ruszyli na północ do Mibu, gdzie zamierzali się ukryć. Dotarłszy na miejsce spostrzegli, że wojska Satsumy zdążyły zająć zamek. Zszokowani przybyciem wroga, satsumici wycofali się za mury i przygotowali obronę – napastnicy zamierzali podpalić podgrodzie, ale na ich nieszczęście rozpętała się potężna burza, czyniąc przedsięwzięcie niemożliwym. Pomimo wysiłków oddział nie był w stanie zająć zamku i wycofał się do Utsunomiyi straciwszy 60 ludzi, w tym 8 oficerów[4].

Z południa armia cesarska, z oddziałami z Satsumy i Ōgaki na przedzie[4] kroczyła na północny wschód drogą Mibu-kaidō; 14 maja udało jej się przeprowadzić kontratak, który na nowo ustanowił władzę cesarza nad Zamkiem Utsunomiya[2].

Pokonane, siły Ōtoriego wycofały się na północ, przez Nikkō do Aizu[4].

Konsekwencje[edytuj | edytuj kod]

Choć samurajowie z Aizu wcześniej skłaniali się ku pokojowemu rozstrzygnięciu konfliktu, przybycie dużych ilości lojalistów siogunatu z Utsunomiyi zmusiło ich do podjęcia zbrojnego oporu:

Quote-alpha.png
[...] żołnierze siogunatu, którzy popierali walkę masowo opuszczali Edo na rzecz Aizu, co zmusiło ją do zmiany stanowiska na pro-wojenne. Ludzie tacy jak starszy doradca Tanomo Saigō i sędzia ziemski Zenzaemon Kawahara nadali popierali ideę poddania się, ale ich głosów nie słyszano – nad północno-wschodnią Japonią rozeszły się chmury wojny[...][6]

W późniejszych latach Ōtori napisał relację z bitwy, zatytułowaną "Nanka Kikō" (jap. 南柯紀行?), która ukazała się w "Kyū Bakufu" (jap. 舊幕府?), współprowadzonym przez siebie magazynie poświęconym dokumentacji historii siogunatu.

Przypisy

  1. Keisuke Ōtori. "Nanka Kikō". Kyū Bakufu 1 (1898): 21.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Akira Abe, “Utsunomiya-han”, in Hanshi Daijiten, Vol. 2 (Kantō). Tokio: Yūzankaku, 1989, s. 189.
  3. Akira Kikuchi, Shinsengumi Hyakuichi no Nazo. Tokio: Shin Jinbutsu Ōraisha, 2000, s. 217
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Kenjirō Yamakawa, Aizu Boshin Senshi. Tokio: Tōkyō Daigaku Shuppankai, 1931, ss. 232-36
  5. Shinpachi Nagakura. Shinsengumi Tenmatsu-ki. Tōkyō: Shin Jinbutsu Ōraisha, 2003, s. 180.
  6. Ryōichi Hoshi, "Aizu-han no Kakuryō to Hanron", w Matsudaira Katamori no Subete, Kenjō Tsunabuchi, red. Tokio: Shin Jinbutsu Ōraisha, 1984, s. 117.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Akira Abe , “Utsunomiya-han”, in Hanshi Daijiten, tom 2 (Kantō). Tokio: Yūzankaku, 1989.
  • Akira Kikuchi, Shinsengumi Hyakuichi no Nazo. Tokio: Shin Jinbutsu Ōraisha, 2000.
  • Shinpachi Nagakura, Shinsengumi Tenmatsu-ki. Tokio: Shin Jinbutsu Ōraisha, 2003
  • Keisuke Ōtori. "Nanka Kikō". Kyū Bakufu 1 (1898), 20-58.
  • Kenjō Tsunabuchi, red. Matsudaira Katamori no Subete Tokio: Shin Jinbutsu Ōraisha, 1984.
  • Kenjirō Yamakawa. Aizu Boshin Senshi. Tokio: Tōkyō Daigaku Shuppankai, 1931.