Bitwa o zamek Utsunomiya
| Bitwa o Zamek Utsunomiya Wojna boshin |
|||||||||||||||||
 Zamek Utsunomiya podczas epoki Edo
|
|||||||||||||||||
| Czas | 10-14 maja 1868 | ||||||||||||||||
| Miejsce | Utsunomiya | ||||||||||||||||
| Wynik | zwycięstwo stronnictwa cesarskiego | ||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
| Wojna boshin (1868-1869) |
|---|
|
Toba-Fushimi • Awa • Zamek Ōsaka • Kōshū-Katsunuma • Utsunomiya • Ueno • Edo • Hokuetsu • Bonari • Aizu • Miyako • Hakodate |
Bitwa o Zamek Utsunomiya (jap. 宇都宮城の戦い Utsunomiyajō no tatakai?) – rozegrała się podczas wojny boshin w maju 1868 roku pomiędzy armią cesarską, a wojskami siogunatu, kiedy te ostatnie uciekały na północ ku Nikku i Aizu.
Spis treści |
Tło [edytuj]
Wczesną wiosną 1868 roku byli poplecznicy sioguna Yoshinobu Tokugawy dowodzeni przez Keisukego Ōtoriego i Toshizō Hijikatę opuścili siogunacką stolicę w Edo i zebrali się w Kōnodai (jap. 国府台?). Wśród nich były niewielkie kontyngenty z Aizu pod Noborinosukem Akizukim oraz Kuwany pod Naofumim Tatsumim, jak również garstka shinsengumich[1]. Wielu było samurajami, ale nie brakowało i przedstawicieli innych klas społecznych, zwłaszcza wśród podwładnych Ōtoriego. Ich celem była Utsunomiya, miasto zamkowe na drodze do Nikka i Aizu, będących miejscami o witalnym znaczeniu strategicznym. Daimyō Utsunomiyi, Tadatomo Toda, był nieobecny, jako że z polecenia sioguna podróżował do Kiota, aby złożyć list z prośbą o przebaczenie i możliwość poddania się[2]. Po dotarciu do Ōtsu Toda został aresztowany przez siły sojuszu Satsuma-Chōshū – przewożony przez niego list mógłby skomplikować plany sojuszu wymierzone przeciwko Tokugawie[2]. Owo wydarzenie pozostawiło Utsunomiyę w rękach emerytowanego poprzednika Tadamoty, Tadayukiego Tody.
Wydarzenia prowadzące do bitwy [edytuj]
W dniach poprzedzających atak siły byłego siogunatu przemieszczały się prędko od zamku do zamku, zaś Hijikata zajął dwie domeny w prowincji Hitachi – Shimotsumę oraz Shimodate – 7 i 8 maja. Będąc małymi domenami nie mogły znacząco uzupełnić zapasów, ani skarbu; Hijikata nie osiągnął zamierzonych celów[3]. Niemal jednocześnie w Utsunomiyi wybuchła chłopska rewolta, dając siogunackim okazję do ataku, z której skorzystali[2]. Wojska Ōtoriego rozpoczęły szturm zamku 10 maja mając przeciw sobie siły cesarskie złożone z oddziałów z domen Matsumoto, Kurohane, Mibu, Iwamurata, Susaka, Hikone, Ogaki, Kasama oraz Utsunomiya[4]. Zamek upadł tego samego dnia – Tadayuki Toda zbiegł do domeny Tatebayashi[4]. Ōtori wkroczywszy do zamku rozkazał rozdać zapasy ryżu buntującym się od kilku dni chłopom[2].
Podjęto starania, aby umocnić pozycję wojsk Ōtoriego. Połączeni z ludźmi Hijikaty, wśród których znajdował się oddział byłego shinsengumiego Shinpachiego Nagakury[5] ruszyli na północ do Mibu, gdzie zamierzali się ukryć. Dotarłszy na miejsce spostrzegli, że wojska Satsumy zdążyły zająć zamek. Zszokowani przybyciem wroga, satsumici wycofali się za mury i przygotowali obronę – napastnicy zamierzali podpalić podgrodzie, ale na ich nieszczęście rozpętała się potężna burza, czyniąc przedsięwzięcie niemożliwym. Pomimo wysiłków oddział nie był w stanie zająć zamku i wycofał się do Utsunomiyi straciwszy 60 ludzi, w tym 8 oficerów[4].
Z południa armia cesarska, z oddziałami z Satsumy i Ōgaki na przedzie[4] kroczyła na północny wschód drogą Mibu-kaidō; 14 maja udało jej się przeprowadzić kontratak, który na nowo ustanowił władzę cesarza nad Zamkiem Utsunomiya[2].
Pokonane, siły Ōtoriego wycofały się na północ, przez Nikkō do Aizu[4].
Konsekwencje [edytuj]
Choć samurajowie z Aizu wcześniej skłaniali się ku pokojowemu rozstrzygnięciu konfliktu, przybycie dużych ilości lojalistów siogunatu z Utsunomiyi zmusiło ich do podjęcia zbrojnego oporu:
 |
W późniejszych latach Ōtori napisał relację z bitwy, zatytułowaną "Nanka Kikō" (jap. 南柯紀行?), która ukazała się w "Kyū Bakufu" (jap. 舊幕府?), współprowadzonym przez siebie magazynie poświęconym dokumentacji historii siogunatu.
Przypisy
- ↑ Keisuke Ōtori. "Nanka Kikō". Kyū Bakufu 1 (1898): 21.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Akira Abe, “Utsunomiya-han”, in Hanshi Daijiten, Vol. 2 (Kantō). Tokio: Yūzankaku, 1989, s. 189.
- ↑ Akira Kikuchi, Shinsengumi Hyakuichi no Nazo. Tokio: Shin Jinbutsu Ōraisha, 2000, s. 217
- ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Kenjirō Yamakawa, Aizu Boshin Senshi. Tokio: Tōkyō Daigaku Shuppankai, 1931, ss. 232-36
- ↑ Shinpachi Nagakura. Shinsengumi Tenmatsu-ki. Tōkyō: Shin Jinbutsu Ōraisha, 2003, s. 180.
- ↑ Ryōichi Hoshi, "Aizu-han no Kakuryō to Hanron", w Matsudaira Katamori no Subete, Kenjō Tsunabuchi, red. Tokio: Shin Jinbutsu Ōraisha, 1984, s. 117.
Źródła [edytuj]
- Akira Abe , “Utsunomiya-han”, in Hanshi Daijiten, tom 2 (Kantō). Tokio: Yūzankaku, 1989.
- Akira Kikuchi, Shinsengumi Hyakuichi no Nazo. Tokio: Shin Jinbutsu Ōraisha, 2000.
- Shinpachi Nagakura, Shinsengumi Tenmatsu-ki. Tokio: Shin Jinbutsu Ōraisha, 2003
- Keisuke Ōtori. "Nanka Kikō". Kyū Bakufu 1 (1898), 20-58.
- Kenjō Tsunabuchi, red. Matsudaira Katamori no Subete Tokio: Shin Jinbutsu Ōraisha, 1984.
- Kenjirō Yamakawa. Aizu Boshin Senshi. Tokio: Tōkyō Daigaku Shuppankai, 1931.
