Bitwa pod Ładyżynem

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Bitwa pod Ładyżynem
Wojna polsko-turecka 1672-1676

Józef Brandt, Tabor kozacki

Data

18 lipca 1672

Miejsce

Ładyżyn, przeprawa przez Boh

Wynik

pyrrusowe zwycięstwo polsko-kozackie

Przyczyna

próba uratowania pułku Chanienki

Terytorium

Ukraina

Strony konfliktu
I Rzeczpospolita, Kozacy zaporoscy	Chanat krymski Imperium osmańskie
Dowódcy
Michał Chanenko K. Łużecki	Piotr Doroszenko
Siły
6 500	30 000
Straty
2100 zabitych, ok. 1200 rannych	ok. 1000 zabitych

II wojna polsko-turecka 1672-1676
Ładyżyn (1672) - Humań (1672) - Kamieniec Podolski (1672) - Korzec (1672) - Lwów - wyprawa na czambuły (1672) - Krasnobród (1672) - Narol (1672) - Niemirów (1672) - Komarno (1672) - Petranka (1672) - Kałusz (1672) - Chocim (1673) - Lesienice (1675) - Trembowla (1675) - Wojniłów (1675) - Żurawno (1676)

Bitwa pod Ładyżynem miała miejsce 18 lipca 1672 podczas wojny polsko-tureckiej 1672-1676.

Gdy 30-tys. armia złożona z Tatarów i wiernych hetmanowi kozackiemu z ramienia Turcji Doroszence Kozaków obległa cofający się od Berszady pułk hetmana kozackiego Michała Chanenki, ten postanowił uratować swych żołnierzy z opresji.

Mając przy sobie jedynie 4 000 żołnierzy, poprosił o pomoc K. Łużeckiego mającego ok. 2 500 jazdy i dragonii. Po połączeniu się 18 lipca ruszono w szyku taborowym na Czetwertynówkę. Wojsko ustawione było w tradycyjnym szyku, czyli piechota (tu Kozacy Chanienki) sformowała tabor i szła w centrum, na skrzydłach natomiast była jazda polska. Dragoni w małych taborkach szli z tyłu. Po przybyciu na miejsce udało się odrzucić armię Doroszenki za Boh. Zachęcona powodzeniem jazda polska ruszyła za przeciwnikiem, który za rzeką przeszedł do kontrataku i zadał jeździe polskiej duże straty. Gdy tabor kozacki wycofał się spod Ładyżyna, Doroszenko przeprawił swe siły za rzekę i rozbił kilka taborków z dragonią. Reszta dragonii i jazdy wycofała się do Ładyżyna.

Zwycięstwo odniosły wojska polsko-kozackie Chanienki i Łużeckiego, którym udało się wyswobodzić okrążony pułk. Było to jednak pyrrusowe zwycięstwo, gdyż wojska polskie wskutek nieostrożności poniosły niepotrzebnie duże straty, szczególnie wśród oficerów.