Bitwa pod Łojowem (1651)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Łojowem
Powstanie Chmielnickiego
Loyew Battle 1651.jpg
Czas 6 lipca 1651
Miejsce Łojów
Terytorium Białoruś
Wynik wygrana Rzeczypospolitej
Strony konfliktu
Herb Rzeczypospolitej Obojga Narodow.svg Rzeczpospolita Herb Viyska Zaporozkogo (Alex K).svg Kozacy
Dowódcy
POL COA Radziwiłł.svg Janusz Radziwiłł Martyn Nebaba
Siły
4 000 15 000
Powstanie Chmielnickiego

Żółte Wody (1648) - Korsuń (1648) - Konstantynów (1648) - Piławce (1648) - Pohost (1648) - Lwów (1648) - Zamość (1648) - Mozyrz I (1649) - Łojów I (1649) - Zahal (1649) - Zbaraż (1649) - Zborów (1649) - Krasne (1651) - Kopyczyńce (1651) - Beresteczko (1651) - Łojów II (1651) - Biała Cerkiew (1651) - Batoh (1652) - Kamieniec Podolski (1652) - Monasterzyska (1653) - Suczawa (1653) - Czarnobyl (1653) - Żwaniec (1653) - Homel (1653) - Mozyrz II (1653)

Bitwa pod Łojowem, znana także jako druga bitwa pod Łojowem miała miejsce 6 lipca 1651 koło Łojowa, ok. 50 km od Czernihowa, podczas powstania Chmielnickiego i podobnie jak pierwsza, zakończyła się zwycięstwem wojsk litewskich pod dowództwem Janusza Radziwiłła.

Już kilka tygodni po bitwie pod Beresteczkiem, Bohdanowi Chmielnickiemu udało się zebrać rozproszonych Kozaków i wsparty przez Tatarów ponownie stanowił poważne zagrożenie. Tymczasem po stronie polskiej pospolite ruszenie, podobnie jak i król Jan Kazimierz, odmówiło dalszej walki i wróciło do domów. W głąb Ukrainy ruszyły oddziały zaciężne. 3 września hetmani koronni (Potocki i Kalinowski) zajęli Lubar. Na spotkanie z oddziałami koronnymi zdążał na czele wojsk litewskich (11 chorągwi jazdy litewskiej, w tym 2 chorągwie tatarskie Sienkiewicza i Murzy, w sumie 4000 żołnierzy) Janusz Radziwiłł, rozbijając 6 lipca osłonowe oddziały kozackie pułkownika Martyna Nebaby (15 000 głównie piechoty) idące na Homel pod Łojowem nad Dnieprem. Zwycięski hetman polny litewski, po uwolnieniu trzytysięcznego oddziału jazdy kozackiej oblężonego w Krzyczewie, 4 sierpnia zajął Kijów[1][2][3][4].

Przypisy

  1. Marcin Domagała: Biała Cerkiew 23-25 IX 1651. Zabrze: „Inforteditions”, 2007. ISBN 978-83-8994-315-8.
  2. Władysław Andrzej Serczyk: Na płonącej Ukrainie. Dzieje Kozaczyzny 1648-1651. Warszawa: Książka i Wiedza, 1998, s. 347. ISBN 83-05-12969-1.
  3. Natalia Jakowlenko: Historia Ukrainy. Od czasów najdawniejszych do końca XVIII wieku. Lublin: Instytut Europy Środkowo-Wschodniej, 2000, s. 228. ISBN 83-85854-54-1.
  4. Tadeusz Korzon: Dzieje wojen i wojskowości w Polsce. Lwów: Ossolineum, 1923, s. 339.